กลัวอนาคต

คือช่วงนี้เราเป็นอะไรไม่รู้ คือเราอ่ะพักอยู่หอคนเดียว เป็นนักศึกษา แล้วอยู่เฉยๆความคิดของเราก็เปลี่ยนไป เราคิดว่าเรากลัวอนาคต เรากลัวตอนที่เราอายุมากเรากลัว ตอนที่เราแก่ เวลาเห็นคนแก่หรือเวลาเห็นพ่อแม่เรา เราคิดว่าตอนที่ เราอายุเท่าพ่อกับแม่ตอนที่เราแก่ เราจะเป็นยังไงเรากลัว  พี่จะเสียใครในครอบครัวไป  เรากลัวว่าวันนึงถ้าพ่อแม่ไม่อยู่กับเราเราจะทำยังไง  ตอนนั้น  เราจะมีครอบครัวไหม  เรามีลูกหรือยังมีแฟนหรือยัง  มันเป็นความกลัวที่กลัวมากจริงๆแล้วเราก็คิดว่าถ้าวันหนึ่งเราตายไปแล้ว ตอนนั้นเราจะเป็นยังไงเราจะอยู่ยังไงวิญญาณเราจะไปไหน เราจะอยู่ได้อีกกี่ปีแล้วเราจะเป็นยังไง คำถามที่ว่าเราจะเป็นยังไงมันดังอยู่ในหัวตลอดเลย เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราต้องมาคิดเรื่องแบบนี้ เรารู้สึกว่า เราอยากหาทางออก พยายามไม่คิดพยายามดูรายการตลกๆเราเป็นคนที่ติดซีรีย์เกาหลีมากชอบภาษาเกาหลีมากเราพยายามเรียนภาษาเกาหลีไม่ให้คิดหาโน่นหานี่ทำเพื่อไม่คิดแต่พอเรา เรามาอยู่คนเดียวเงียบๆโดยที่ไม่ได้ทำอะไรแล้วเราก็คิดขึ้นมา เราจะต้องหาทางออกเรื่องนี้ยังไงดีเพราะว่าเราคิดมาตอนนี้ก็จะเดือนนึงแล้ว พยายามปล่อยวางพยายามปลงทุกอย่างแล้ว แล้วต้องทำยังไงดี อ่านดูแล้วมันรู้สึกเหมือนเป็นบ้าเป็นโรคมโนหรือเปล่าแต่เราสติครบถ้วนจริงๆแต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราถึงคิดอย่างนั้น เราคิดว่ามันก็ต้องมีคนคิดเหมือนเราบ้างแหละ แต่เขาไม่ได้ออกมาพูดออกมาทำแบบนี้ เราเลยอยากระบายเรื่องนี้แล้วก็อยากรู้ว่าเราต้องทำยังไงต่อไปถึงจะปล่อยวางได้