คือเราเป็นผู้หญิง อายุ 33 แล้ว โสดมา 5-6 ปีแล้ว (นานจนจำความรู้สึกของการมีแฟนแทบไม่ได้แล้ว) เราไม่สวยหรอก อวบอีกต่างหาก

แต่ตอนนี้เรากำลังคุยกับผู้ชายอยู่คนนึง ซึ่งเขาเด็กกว่า คุยกันมาได้ประมาณเกือบๆ 2 เดือน เราคิดว่าเราก็ไม่ได้อายุน้อยๆ แล้ว และไม่ได้อยากเปลี่ยนแฟนบ่อยๆ เราเลยถามเขาไปตรงๆ ว่า "คิดยังไงกับเรา" นางก็ตอบมาแบบรักษาน้ำใจอ่ะนะ "ผมไม่อยากให้พี่เสียใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรนะ" เนี่ย คำตอบแบบเนี่ย ยังไงเราก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่านางคิดอะไร แต่การพูดคุยกันของเรา มันมีความห่วงใยกันบ้าง ใส่ใจบ้าง อ้อนบ้าง (สำหรับนางนะ แต่สำหรับเรา เราให้ทุกอย่างไปเต็มร้อยอยู่แล้ว เพราะบอกได้เลยว่าเราเองก็แอบๆ ชอบนางอยู่ ซึ่งนางก็รู้ดี) เราเลยไม่รู้ว่าเราอยู่ในสถานะไหน 

และแล้ววันหนึ่ง เราเผอิญไปเจอนางไปเดินเที่ยวงานกับแฟนเก่านาง (ที่นางบอกว่าเลิกกันไปแล้ว) และนางก็เห็นเรานะ เรานี่เดินหนีเลย ใจมันสั่น มือไม้สั่น แต่นางก็พยายามจะอธิบายกับเรานะ นางบอกว่าไม่อยากให้เข้าใจผิด แค่ไปเจอกันไม่ได้ไปด้วยกัน เพื่อ???? 
และหลังจากวันนั้นมา เราก็ระแวงไปซะทุกอย่าง แต่ก็ทะเลาะกับตัวเองอยู่ตลอด ว่าแกจะระแวงเขาทำไม ในฐานะอะไร แต่มันก็อดคิดไม่ได้อยู่ดี
แต่นางก็พยายามบอกกับเรานะ ว่ามีอะไรให้ถาม อย่าเอาไปคิดเอง มันอาจจะไม่ใช่แบบที่คิด

เราเลยอยากถามความเห็นของผู้มีประสบการณ์ความรัก ว่าเราควรทำยังไงต่อไปดี เราอยากคุยต่อนะ แล้วเขาก็ยังคงคุยกับเราเหมือนเดิม แล้วเราคิดเยอะไปไหม หรือเราเรียกร้องกับเขามากไปรึป่าว