จั่วหัวเรื่องมาแบบนี้ หลายๆคนก็คงจะเบื่อ แต่ก็ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ
งั้นเข้าเรื่องเลย ตอนนี้ผมเรียนอยู่ ปี3(เทียบโอน) ประมาณหลายเดือนก่อน ผมเลิกกับแฟนไป ด้วยความที่ผมเรียน แล้วไม่มีเงินมากพอจะดูแลเขา
ด้วยความที่ผมหน้าตาไม่ดี คือประมาณว่า ถ้าใครเห็นจะรู้ทันทีว่าผมโสดแน่ๆ
ตอนนั้นผมเลยให้ทุกอย่าง ยอมทุกอย่าง ไปเที่ยวไปดื่มกลับดึกผมก็รอ ไม่มีสักครั้งที่จะไม่รับสาย แม้จะไม่ว่าง เขาด่าผมแค่ไหน วีนแค่ไหน ผมก็ไม่เคยโกรธ
ผมได้เงินไปเรียน อาทิตย์ละ1500 ผมให้เขา1000 แล้วผมก็ยอมอยู่7วันด้วยเงิน500
บางอาทิตย์ถ้าผมต้องจ่ายค่ากิจกรรมแล้วไม่มีให้ ก็จะงอนหนักมาก เอาเป็นว่าสุดท้ายก็จบไม่สวย
หลังจากนั้น1เดือน ผมก็เจออีกคน แล้วก็เจอเรื่องประมาณนี้อีก ผมก็เสียคนใหม่ไปอีก ทุกวันนี้มันก็ยังเป็นแผลในใจอยู่
พักหลังๆผมก็เริ่มคิดว่า อยากลาออกมาทำงาน จะได้มีเงิน แล้วจะได้ไม่เสียใครไปอีก 
ถ้าถามว่าทำไมผมถึงอยากมีแฟนขนาดนั้น คือผมเป็นเด็กที่ครอบครัวแตกแยก
ผมอยู่คนเดียวตั้งแต่ ม.3 ในบ้านก็มีผมคนเดียว แม่อยู่กทม. แค่ส่งเงินมาให้ แล้วรับผิดชอบตัวเอง ไม่มาหา ถ้าต้องใช้เอกสารอะไร ต้องไปหาเอง
แต่ถึงผมจะอยู่คนเดียว ผมก็ไม่ไปเหลวไหลนะ เลิกเรียนก็กลับบ้าน คงเพราะคณะที่ผมเรียนเป็นพาณิชย์ ผมเลยไม่มีเพื่อน
ผมบ่นกับคนรู้จัก ก็จะมีประโยคประมาณว่า "รอ บลาๆๆๆ เดะก็มาเอง" แล้วด้วยความที่ผมไม่ได้หน้าตาดี มันเลยยากมากๆ แต่ที่เคยมีก็เพราะอะไรไม่รู้
ผมไม่อยากรอแล้ว ผมเลยคิดว่าถ้าผมมีเงิน ผมอาจจะไม่ต้องอยู่ตัวคนเดียวอีก
ผมอยู่ในสังคนที่มีแต่คนรักกัน แล้วผมก็ทำได้แค่มอง เพราะผมไม่มีครอบครัว ผมก็ไม่ผิดใช่ไหมที่ผมจะเหงา ที่ผมจะอยากมีบ้าง
ผมอยากเรียนให้เพราะผมจะไม่ผิดสัญญากับแม่ แต่ผมก็เหงา ผมไม่กล้าทิ้งอะไรสักอย่าง เพราะกลัวจะเสียใจภายหลัง
[ ถ้ามีคนอ่านจนจบ ช่วยบอกผมหน่อย ว่าเด็กโง่ๆคนนี้ควรทำอย่างไร ]