สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เรามีเรื่องจะมาปรึกษาทุกคนค่ะ คือตอนนี้เราทะเลาะกับแม่อยู่ แต่ก็คงไม่เชิงทะเลาะมั่งคะ แบบว่าแม่ทะเลาะกับแม่ของเพื่อนเราค่ะ(เราขอสมมติชื่อเพื่อนของเราเป็นชื่อเอนะคะ) แต่เราก็ไม่ได้อะไรกับแม่ของเอ และแม่เราก็ไม่ได้อะไรกับเอเหมือนกันค่ะ แต่แม่เราเขาจะไม่ชอบให้เราไปทักเอในเวลาที่แม่ของเออยู่ด้วย แล้วแม่เราก็จะมาพูดกับเราว่ามันไม่ได้สำคัญขนาดว่าต้องไปทักมันนะ(มัน=เอ)เราก็แบบไม่เก็ทในการวางมาดอะไรของแม่เลย แล้วแม่ยังมาพูดกับเราว่า "อย่าให้กูต้องเกลียดอีกคนนะ" คือตอนนั้นในความรู้สึกเราคือแบบแม่เหมือนเด็กที่กำลังหาพรรคหาพวก ในใจมันพังไปหมดกับคำพูดของแม่ แม่เราพูดหยาบๆแบบนี้กับเราตลอดบวกกับว่าเป็นลูกสุดท้อง พอมีการรวมญาติในบ้าน ในช่วง ปีใหม่ สงการต์ หรืองานบุญงานใหญ่ๆแม่ก็ชอบเอาเรื่องของเราที่มันไม่สมควรพูดเช่น เราที่เคยทำงานพาร์ทไทม์แล้วโดนหัดเงินเพราะเพื่อนที่ยืนเคาน์เตอร์ด้วยกันแล้วเงินหายมันต้องรับผิดชอบร่วมกัน แล้วก็เรื่องที่เราของแม่ลงบอลสีแต่ผลมันคือสีเราแพ้ แม่ก็เอาในพูดในวงญาติเหมือนไม่มีเรื่องอะไรจะพูดออกมาแล้ว คือตอนนี้มองแม่แทบจะในแง่ลบแล้วค่ะ คือเรื่องดีๆก็มีแต่แม่ไม่เคยเอามาพูดเลย อย่างเรื่องเรียน แม่ไม่เคยเอาออกมาพูดเลยค่ะ ทุกวันนี้เราพยายามไม่ใส่ใจกับคำพูดของแม่แล้ว แต่ก็โดนพูดกรอกหูอยู่ทุกวันจนเราไม่อยากอยู่กับแม่แล้ว ตอนนี้รู้สึกแย่กับแม่ตัวเองมากๆเลยค่ะ อยากถามทุกคนว่าเราควรจัดการกับความคิดตัวเองยังไงกับคะ
แม่ไม่เคยเข้าใจเราเลยค่ะ ควรจะทำความเข้าใจกับตัวเองยังไงดีคะ?