สวัสดีครับ วันนี้ผมมีเรื่องอยากจะมาระบาย
ใช่ครับ ผมทำเธอเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า
จนเธอต้องเสียน้ำตาให้กับคนแบบผม
ครั้งนึงผมทำเธอเสียใจในสิ่งที่เธอไม่ชอบ 2 ครั้ง
ครั้งแรกผมก็ไม่คิดอะไร ผมคิดแค่ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผม
ครั้งที่สอง เธอก็เสียใจกับเรื่องเดิมๆ จนเธอเกือบจะไม่ให้อภัยผม
ผมจึงขอโอกาศ เธอก็ไว้ใจในตัวผม เธอจึงยอมที่ให้โอกาศผม
ผมจึงคิดได้ว่า น้อยคนที่จะให้โอกาศเรา ในสิ่งที่เธอรับไม่ได้
และยังทำมันอีกครั้ง เพราะผมคิดว่าเธอรัก เธอไว้ใจ
ผมจึงมานั่งคิด ผมควรเปลี่ยนนิสัยในเรื่องนี้ เพราะผมเริ่มที่จะห่วง
และแคร์ความรู้สึกของเธอ เธอจึงทำให้ผมรู้ว่าเธอรักผมขนาดไหนที่จะยอมให้อภัยกับคนที่ทำเรื่องเดิมๆ ทั้งๆที่รับปากว่าจะไม่ทำ
ผมจึงเลิกทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ และจะซื่อสัตย์กับเธอ
แต่พอวันนึง ผมได้ไปเห็นกับอะไรที่ไม่ควรเห็น และผมไม่อยากเห็น แต่ผมกลับได้เห็น มันเป็นสิ่งที่พูดไม่ได้ และบอกไม่ได้ว่าคืออะไร
สิ่งที่ผมไปเห็น มันกลับทำให้ผมคิดไปเอง เออไปเอง และคิดมาก
จนผมเริ่มไม่แน่ใจ มันเป็นสิ่งที่ผมเลิกคิดไม่ได้ มันราวกับคล้ายๆว่า ผมรู้สึกได้ว่าเธอ กับชายคนนั้นต้องแอบคุยกันแน่ๆ แต่ก็อย่างว่า ผมได้แค่คิด ผมไม่มีสิทธิที่จะไปตัดสินในสิ่งที่ผมคิดไปเอง ทั้งๆที่ไม่ใช่ความจริง ถ้าเกิดผมพูดกับเธอเรื่องนี้ ทั้งๆที่ไม่ใช่ความจริง มันจะทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่า เราไม่ไว้ใจเธอหรอ? ผมจึงได้แต่มานั่งคิดให้ปวดหัวตัวเองทุกวันๆ ว่ามันต้องใช่แน่ๆ เปอร์เซ็นที่เธอจะแอบคุยกับคนๆนั้นมันต้องไม่น้อยแน่
เป็นใครก็ต้องคิดแหละครับ เธอคือแฟนของเรา ใครอยากจะให้แฟนตัวเองไปคุยกับคนอื่น การที่แฟนเราไปคุยกับคนอื่น มันเปรียบเสมือนกับ เธอนอกใจเรา มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากครับในความรู้สึกผม และยากที่จะให้อภัย ถ้าผมจับไม่ได้ หรือ รู้แล้วไม่ได้พูดอะไรออกไป ผมว่า เขาทั้งสองคน ก็ต้องคุยกันอยู่ดี
ก็อย่างที่ว่าครับ ผมอาจจะคิดไปเอง คิดมาก หรือบางทีมันอาจจะเป็นความจริง ที่ผมไม่สามารถจะรู้ได้ตัวเอง หากผมรู้ด้วยตัวเอง ก็ว่าไปอีกอย่าง แต่ผมทำได้แค่คิด เพราะฉะนั้นเราอย่าพึ่งไปตัดสิน
อีกอย่างคือผมไม่อยากพูดหรือว่าคุยเรื่องนี้กับเขาหรอก ผมไม่อยากให้เราโกรธกันเพราะเรื่องเล็กน้อย
หรือบางทีมันอาจจะเป็นเวรกรรมของผมที่ผมทำกับเธอมา แต่ผมได้รับกรรมนั้นอย่างหลายเท่าเหลือเกิน มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
สิ่งที่ผมมั่นใจที่สุดคือ ไม่มีใครแย่งแฟนผมไปได้หรอกครับ ถ้าแฟนผมจะทำตัวไม่น่ารักเอง
แต่ถ้าเกิดมันคือเรื่องจริงล่ะ?
ไม่ต้องคิดมากครับว่าผมจะรู้สึกอย่างไร ผมคงจะเสียใจไม่แพ้กับเขา ที่เขาเคยเสียใจให้กับผม ผมจึงคิดว่า การที่ผมซื่อสัตย์มากเกินไป อาจจะทำให้ผมกลายเป็นคนโง่ แต่สิ่งที่เลวร้ายไปกว่านั้นครับ
คือ การที่เธอทำ ในสิ่งที่เธอห้ามผมทำ
Cr. ดิ่ง
เวรกรรมความรัก
ใช่ครับ ผมทำเธอเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า
จนเธอต้องเสียน้ำตาให้กับคนแบบผม
ครั้งนึงผมทำเธอเสียใจในสิ่งที่เธอไม่ชอบ 2 ครั้ง
ครั้งแรกผมก็ไม่คิดอะไร ผมคิดแค่ว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับผม
ครั้งที่สอง เธอก็เสียใจกับเรื่องเดิมๆ จนเธอเกือบจะไม่ให้อภัยผม
ผมจึงขอโอกาศ เธอก็ไว้ใจในตัวผม เธอจึงยอมที่ให้โอกาศผม
ผมจึงคิดได้ว่า น้อยคนที่จะให้โอกาศเรา ในสิ่งที่เธอรับไม่ได้
และยังทำมันอีกครั้ง เพราะผมคิดว่าเธอรัก เธอไว้ใจ
ผมจึงมานั่งคิด ผมควรเปลี่ยนนิสัยในเรื่องนี้ เพราะผมเริ่มที่จะห่วง
และแคร์ความรู้สึกของเธอ เธอจึงทำให้ผมรู้ว่าเธอรักผมขนาดไหนที่จะยอมให้อภัยกับคนที่ทำเรื่องเดิมๆ ทั้งๆที่รับปากว่าจะไม่ทำ
ผมจึงเลิกทำในสิ่งที่เธอไม่ชอบ และจะซื่อสัตย์กับเธอ
แต่พอวันนึง ผมได้ไปเห็นกับอะไรที่ไม่ควรเห็น และผมไม่อยากเห็น แต่ผมกลับได้เห็น มันเป็นสิ่งที่พูดไม่ได้ และบอกไม่ได้ว่าคืออะไร
สิ่งที่ผมไปเห็น มันกลับทำให้ผมคิดไปเอง เออไปเอง และคิดมาก
จนผมเริ่มไม่แน่ใจ มันเป็นสิ่งที่ผมเลิกคิดไม่ได้ มันราวกับคล้ายๆว่า ผมรู้สึกได้ว่าเธอ กับชายคนนั้นต้องแอบคุยกันแน่ๆ แต่ก็อย่างว่า ผมได้แค่คิด ผมไม่มีสิทธิที่จะไปตัดสินในสิ่งที่ผมคิดไปเอง ทั้งๆที่ไม่ใช่ความจริง ถ้าเกิดผมพูดกับเธอเรื่องนี้ ทั้งๆที่ไม่ใช่ความจริง มันจะทำให้เธอเริ่มรู้สึกว่า เราไม่ไว้ใจเธอหรอ? ผมจึงได้แต่มานั่งคิดให้ปวดหัวตัวเองทุกวันๆ ว่ามันต้องใช่แน่ๆ เปอร์เซ็นที่เธอจะแอบคุยกับคนๆนั้นมันต้องไม่น้อยแน่
เป็นใครก็ต้องคิดแหละครับ เธอคือแฟนของเรา ใครอยากจะให้แฟนตัวเองไปคุยกับคนอื่น การที่แฟนเราไปคุยกับคนอื่น มันเปรียบเสมือนกับ เธอนอกใจเรา มันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากครับในความรู้สึกผม และยากที่จะให้อภัย ถ้าผมจับไม่ได้ หรือ รู้แล้วไม่ได้พูดอะไรออกไป ผมว่า เขาทั้งสองคน ก็ต้องคุยกันอยู่ดี
ก็อย่างที่ว่าครับ ผมอาจจะคิดไปเอง คิดมาก หรือบางทีมันอาจจะเป็นความจริง ที่ผมไม่สามารถจะรู้ได้ตัวเอง หากผมรู้ด้วยตัวเอง ก็ว่าไปอีกอย่าง แต่ผมทำได้แค่คิด เพราะฉะนั้นเราอย่าพึ่งไปตัดสิน
อีกอย่างคือผมไม่อยากพูดหรือว่าคุยเรื่องนี้กับเขาหรอก ผมไม่อยากให้เราโกรธกันเพราะเรื่องเล็กน้อย
หรือบางทีมันอาจจะเป็นเวรกรรมของผมที่ผมทำกับเธอมา แต่ผมได้รับกรรมนั้นอย่างหลายเท่าเหลือเกิน มันช่างไม่ยุติธรรมเอาซะเลย
สิ่งที่ผมมั่นใจที่สุดคือ ไม่มีใครแย่งแฟนผมไปได้หรอกครับ ถ้าแฟนผมจะทำตัวไม่น่ารักเอง
แต่ถ้าเกิดมันคือเรื่องจริงล่ะ?
ไม่ต้องคิดมากครับว่าผมจะรู้สึกอย่างไร ผมคงจะเสียใจไม่แพ้กับเขา ที่เขาเคยเสียใจให้กับผม ผมจึงคิดว่า การที่ผมซื่อสัตย์มากเกินไป อาจจะทำให้ผมกลายเป็นคนโง่ แต่สิ่งที่เลวร้ายไปกว่านั้นครับ
คือ การที่เธอทำ ในสิ่งที่เธอห้ามผมทำ
Cr. ดิ่ง