เราอยากทราบว่าเรามีอาการผิดปกติทางจิตหรือเปล่า...

สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อด้านบนเลยค่ะ มันเริ่มจากปีที่แล้วค่ะ เพื่อนสนิทที่เป็นผู้หญิงมาขอเราเป็นแฟน ตอนนั้นตกใจมาก เรารับตัวเองไม่ได้ แต่ด้วยความสงสาร และไม่อยากเสียเพื่อนไป เราก็เลยคบกับนาง แต่ไม่นานก็เลิกค่ะ ผิดที่เราเอง จนมาปีนี้เราเริ่มรู้สึกโหวงๆ เหมือนอะไรขาดหายไป ต้องบอกก่อนว่าเราเป็นคนร่าเริงมาก พูดตลอดเวลา สนุกเฮฮากับเพื่อน แต่ตอนนี้เราเริ่มรู้สึกเหมือนอะไรขาดหายไป และเราก็มั่นใจ ว่าเราอาจจะรักเพื่อนสนิทคนนี้จริงๆก็ได้ เราก็เลยไปขอนางคืนดีค่ะ ก็คุยกันด้วยดีอยู่สักพัก จนรู้จริงๆว่านางไม่ได้คิดอะไรกับเราแล้ว ตอนนั้นเหมือนแบบอารมณ์ประมาณของที่เราเก็บมันไว้มานานได้พังลงไปเลยค่ะ เราร้องให้หนักมาก จนแม่มาเห็น เรากับครอบครัวทะเลาะกันบ่อยมากค่ะ ครอบครัวเรามีแค่แม่กับยายนะคะ เพราะพ่อกับตา เราเสียตั้งแต่เด็กๆ ญาติทางพ่อเราก็ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ ตอนที่แม่เห็นท่านก็ปลอบเราค่ะ ถามว่าเราเป็นอะไร แต่เราก็ไม่กล้าบอก เพราะท่านรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้ จนนานวันเข้า เราเห็นเพื่อนสนิทคนนี้ดูมีความสุขดีต่างจากเราที่ยังต้องทนทุกข์แบบนี้ เราโกรธ เราอิจฉา เราไม่ชอบเลย เราก็เลยไปขอแม่ย้ายโรงเรียน บอกว่าเราทะเลาะกับเพื่อน ท่านก็ไม่อยากให้ย้ายค่ะ เพราะกว่าเราจะสอบติดโรงเรียนนี้ก็ยากพอควร เราก็เลยตัดสินใจว่าเราจะออกจากกลุ่มค่ะ เป็นกลุ่มเพื่อนที่มีเพื่อนสนิทคนนี้อยู่ด้วย แต่มันก็ทำไม่ได้ค่ะ เพราะเราก็กลัวการอยู่คนเดียวเหมือนกัน จนมากลางปีประมาณเดือนมิถุนายนค่ะ ตอนนั้นเรานั่งปั่นงานอยู่ด้วยความที่มันดึกแล้วแม่เราก็บอกให้เรานอนค่ะ แต่งานยังไม่เสร็จ เราเป็นคนปากเสียแล้วชอบเถียงค่ะ จากนั้นเรากับแม่ก็ทะเลาะกันใหญ่เลย จนเราร้องให้ค่ะ แต่ครั้งนี้รู้สึกแปลกไป มันรู้สึกอยากขำ อยากหัวเราะ เป็นความรู่สึกที่เราไม่ได้รู้สึกมานาน เหมือนความร่าเริงของเรามันกลับมาอ่ะค่ะ แต่ในใจเรามันก็ยังหม่นๆอยากร้องให้ ใช่ค่ะ เราก็เลยหัวเราะทั้งน้ำตา มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เศร้าแต่ก็ไม่ได้มีความสุข มันเป็นความรู้สึกว่างเปล่า เหมือนตรงที่เรานั่งอยู่ตรงนั้นมีแต่พื้นที่ว่างๆสีขาวๆ เราเริ่มนอนดึก เรานอนกับแม่นะคะ เราเลยอยากให้แม่หลับก่อนแล้วเราค่อยหลับ เราไม่อยากทะเลาะกับท่าน ปกติเรานอนประมาณ 21:00-22:00 แต่ตอนนี้เรานอน 00:00 ทุกวันค่ะ เราต้องตื่นตี5 เพราะรถรับส่งเรามา6โมง เราเริ่มกินเยอะขึ้นเราหิวตลอดเวลา น้ำหนักเราเพิ่มมากขึ้น และเรารู้ตัวเองได้เลยว่าเราอาจจะเป็นโรคเครียดขึ้นมาจริงๆ เพราะเรารู้สึกปวดหัวข้างเดียว เราจุกที่คอแปลกๆ เราเหนื่อยง่ายกว่าเดิม เริ่มรู้สึกไม่อยากไปเจอผู้คน แต่พอมาเดือนสิงหาคม เราก็กลับเป็นปกติค่ะ ร่าเริงเหมือนเดิม จนเพื่อนทัก เพราะเราอาจจะร่าเริงกว่าเดิมด้วย555 แต่สิ่งที่ยังไม่หายไปคืออาการปวดหัว กับความรํ้สึกที่ว่างเปล่า... แล้วก็เริ่มมีอาการใหม่เข้ามาด้วยค่ะ มันไม่เชิงว่ารู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า แต่เป็นความรู้สึกที่เราก็ไม่ได้จำเป็นกับเค้าขนาดนั้น เราเริ่มกับมาเก็บตัวอีกรอบ และก็เริ่มมีอาการใหม่ๆเข้ามา เราได้ยินเสียงในหัวค่ะ ตอนแรกก็ได้ยินเป็นเสียงเพลงซ้ำๆไปมาในหัว แต่แค่แรกค่ะ เพราะต่อมา มันก็ได้ยินเป็นเสียงซ่าๆๆ มาแทน เราไม่ชอบเสียงนี้เลยค่ะ มันรู้สึกไม่ดีเวลาได้ยิน เวลาเราคุยกับคนอื่น เราเริ่มไม่โฟกัสที่เค้าแต่เราไปโฟกัสที่ตรงอื่นแทน และพอเราโมโหมากๆเราก็เริ่มรู้สึกว่า ถ้าฆ่าให้มันตายๆไปก็น่าจะรู้สึกดีกว่านี้หรือเปล่านะ.. เราอารมณ์รุนแรงขึ้นมาก็กว่าเมื่อก่อน เราเริ่มอยากลองทำให้ตัวเองเจ็บมากๆ เราคิดว่ามันอาจจะทำให้อาการทั้งหมดที่เป็นอยู่นี้หายไป แต่ไม่ช่วยเลย ;--; และนี่คืออาการที่พึ่งเป็นเมื่ออาทิตย์ที่แล้วค่ะ เราไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไร ขอเรียกว่าอาการหวาดระแวงแล้วกันนะคะ ตอนเช้าๆก็ไม่ค่อยอะไรค่ะ แค่รู้สึกตกใจตอนมีคนมาโดนตัว แต่พอตอนกลางคืน ไม่ว่าจะเป็นเสียงอะไรก็ตามที่เราได้ยิน เสียงเท้าเสียงประตู เรารู้สึกกลัวไปหมด มีอยู่คืนนึง เราได้ยินเสียงเท้า และเสียงคยเปิดประตูค่ะ ซึ่งจริงๆคือพี่เราไปทำงานและกลับมาดึก แต่สำหรับเรามะนไม่ใช่ เรารีบวิ่งไปปิดไฟและขึ้นนอนทันที แต่เราก็ไม่ได้นอนนะคะ เราจ้องแต่ประตูในความรู้สึกตอนนั้นคือถ้ามีคนเปิดประตูมา เค้าต้องเอาเราไปแน่ๆ ตอนนั้นคือกลัวมาก กลัวจนไปหยิบคัตเตอร์มานั่งอยู่ข้างไประตู เราหายใจแรงมากๆ และพยายามหายใจให้เลาลงเพราะเรากลัวคนได้ยิน เราเลยโทรไปหาเพื่อนอีกคนที่สนิทมากๆในตอนนี้ นางก็ปลอบเราค่ะ เราเลยใจเย็นลง แต่ก็ยังไม่ได้หายกลัวนะคะ เลยขึ้นไปนอน แต่ก็ไม่หลับค่ะ มากลับอีกทีตอนตี1กว่าๆ แล้วก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนมาวันนี้ เราเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่ตัวเอง มันเหมือนว่าเราไม่ใช่ใครเลย มันทรมานมากๆค่ะ ช่วยทีนะคะ ._.