เราเป็นผญ.ธรรมดาคนหนึ่งค่ะ ที่หมอดูคนไหนเจอก็บอกว่าอาภัพรัก เราผิดหวังจากความรักมาแล้วไม่รู้ต่อกี่ครั้ง โดนเพื่อนแทงข้างหลังบ้าง โดนหลอกให้เป็นเมียน้อยบ้าง เราเจ็บจนชาค่ะ เราอยากเจอคนดีๆค่ะ เราพยายามรักตัวเองให้มาก พอเวลาผ่านไปวันหนึ่ง เมื่อใจเข้มแข็ง พร้อมเปิดใจรับคนใหม่ มีโครตพระเอกคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตเราค่ะ เขาเป็นทหาร เป็นพ่อหม้ายด้วยค่ะ นิสัยดี เป็นคนคิดบวก ชอบให้คำปรึกษาและเป็นที่ระบายของทุกๆเรื่องเลย เขาเป็นเพื่อนของพี่ที่ทำงานค่ะ เขามาตามจีบเรา ทุกครั้งที่ฝึกอยู่ในค่าย ถ้ามีเวลาว่างเขาจะโทรมาคุยด้วยตลอด โทรทุกวัน วันไหนได้เล่นโทรศัพท์ตัวเองก็คอลหากันตลอด เล่าทุกเรื่องให้ฟังของทุกๆวันที่เจอ เขาดีเสมอต้นเสมอปลายมากค่ะ พอเราเริ่มรู้จักกันมากขึ้น เราก็นัดเจอกันค่ะ เขาลามาอยู่กับเรา3วัน แต่พอได้อยู่ด้วยกันกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลย ไปกินเหล้ากับเพื่อนทุกคืน ดูดบุหรี่ ทั้งๆที่บอกเลิกแล้ว ร้านอาหารที่บอกจะพาไปกินก็ไม่ได้ไป ที่ที่จะพาไปเที่ยวก็ไม่ได้ไป พอเมากลับมา ก็บังคับให้เรามีอะไรด้วย พอได้ก็ทำเฉย ทั้งๆที่เรานั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ เขาเปลี่ยนไปมาก จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยค่ะ วันกลับเข้าค่าย เขามากอดเรา "ดูแลตัวเองด้วยน่ะ พี่ต้องไปแล้ว" หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ติดต่อมาอีกเลย พอถึงวันที่เขาได้ออกไปประจำการ เขาก็เริ่มเปิดตัวผญ.อีกคน ผญ.คนนั้นเป็นครูค่ะ เธอสวย เธอศัลยกรรมทุกอย่าง ส่วนเราเป็นแค่เด็กนักศึกษาหน้าตาบ้านๆ เขาคุยกับเราเป็นเดือนๆไม่เคยโพสถึง พอเลิกคุยกับเราไม่กี่อาทิตย์ก็เปิดตัวผญ.คนนั้น โพสหาอย่างนั้นอย่างนี้ ทั้งๆที่อะไรก็ไม่ลบไม่บล็อค ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเรายังเหมือนเดิม เพียงแค่เขาไม่ติดต่อ ไม่สนใจ ตอนนี้เวลาผ่านไปจะ2เดือนแล้ว เรามีคนคุยใหม่แล้ว คนนี้เรารู้จักกันมานานแล้ว เขาก็ถือว่าดี แต่ทำไมทุกครั้งที่เห็นอะไรเกี่ยวกับเขา เราถึงรู้สึกเหมือนใจจะขาด มันทรมานไปหมด ทั้งที่ความจริงเราต่างก็มีคนใหม่ไปแล้ว เราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงคะ ช่วยบอกที