เรื่องมันพึงเกิดขึ้นสดๆร้อนๆเลย
เรื่องมันมีอยู่ว่า วันนี้ผมกลับจากโรงเรียนตามปกติ ก็แบบดูว่ามีอะไรกินไหม ก็มีแกงปลาอะไรสักอย่าง กางมันเยอะมาก ผมกินวันนั้นตอนเช้า กางปลามันยังติดอยู่ที่คอผมอยู่เลย แค่กลืนน้ำลายยังเจ็บ แล้วปกติก็ชอบไปซื้อขนมมากินเล่นหลังจากกลับมาจากโรงเรียนอยู่แล้ว ผมเลยจะไปซื้อขนม แม่ผมก็ถามว่า ไปไหน แล้วผมก็ตอบไปซื้อขนมตามปกติ ผมว่าตอนนั้นแม่ต้องคิดว่าผมจะไปซื้อเค้กให้แม่แน่ๆ เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของแม่ แต่ในความขี้ลืมของผม ตอนนั้นผมจำไม่ได้เลยว่าวันนี้เป็นวันเกิดของแม่ นั้นแหละ พอซื้อเสร็จแล้วกลับมา แม่ผมถาม กลับมาเร็วจังแล้วซื้ออะไรมา ผมก็ตอบแบบเล่นๆตามพาสาว่า ซื้อขนมมากิน แล้วก็พูดว่า กินคนเดี่ยว แม่ผมคงเสียใจมากที่ได้ยิน แต่แม่ผมก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องวันเกิดเลย แม่แค่ว่าผมว่า ผมซื้ออะไรมาไม่เคยเผื่อใคร ไม่เคยแบ่งใคร อย่างงี้จะอยู่กับใครได้ แล้วเราก็ทะเลาะกัน สักพักผมก็เข้าห้องมากินขนมคนเดียวเพราะโกรธแม่ และแม่ดูเหมือนจะโกรธผมและเสียใจกับสิ่งที่ผมทำด้วย แล้วเราก็ไม่คุยกัน จนดึกวันนั้น แม่ผมเข้านอนแล้ว ส่วนผมก็นอนเล่นมือถืออยู่ เขาเฟสบ้าง ยูทูบบ้าง กำลังจะเล่นเกม ดูเวลา ตอนดูเวลาผมก็ไปเห็นวันที่ ซื้งผมก็จำได้ทันทีว่าวันนี้ เป็นวันเกิดของแม่ของผม พอคิดไปคิดมา น้ำตาก็ออกมา ตอนนี้รู้สึกผิดมากๆที่ลืมวันเกิดแม่ตัวเอง แถมยังทะเลาะกันอีก เข้าใจความรู้สึกของแม่เลย..ถ้าลูกเราลืมวันเกิดของเรา แล้วยังทะเลาะกันอีก คุณอาจจะไม่เข้าใจนะ ผมเป็นคนใต้ ความรู้สึกของการทะเลาะกันมันไม่เหมือนภาษากลางแน่นอน แต่ละคำที่ทั้งแม่และผมพูดออกมา มันทำร้ายความรู้สึกมาก มันโกรธ และมันก็รู้สึกเสียมาก แต่ก็ไม่กล้าขอโทษ ไม่รู้ทำไม แค่พูดว่ารักแม่ยังไม่กล้าเลย บ้างทีก็เกลียดนิสัยตัวเองนะ ที่ไม่กล้าทำไปซะทุกอย่าง แค่พูดขอโทษก็ยังไม่กล้า และตอนที่ผมกำลังพิมอยู่นี้ แม่ผมคงหลับไปแล้ว ก็ขอโทษแม่ด้วยนะแม่ จะพยายามเป็นลูกที่ดีให้ได้ครับ รักแม่นะ
#จะพายายามเป็นคนดีของแม่ให้ได้นะแม่