สวัสดีค่ะ เราไม่เคยคิดว่าจะต้องมีวันที่ต้องมานั่งเขียนกระทู้แบบนี้ แค่อยากหาพื้นที่ระบาย
เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่ ขี้หงุดหงิด ขี้น้อยใจ ขี้ระแวง ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงน่ารำคาญคนนึง (เริ่มมาเป็นตอนเขานอกใจเราครั้งแรก แต่ก็ให้อภัย)
ผิดกับเขา เขาเป็นคนนิ่งๆ แต่จะเฮฮากับอยู่กับเพื่อน ถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบ เวลามีปัญหาเขาก็จะหลีกเลี่ยงการตอบคำถามตลอด
ในระหว่างที่คบกัน เรากับเขาอยู่ด้วยกันตลอด จากนั้นปัญหาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยต่างฝ่ายก็ต่างมีข้อเสีย
.
.
โดยข้อเสียของเราก็อย่างที่บอกตอนแรกแหละค่ะ แต่ปกติเราเป็นคนอ้อนๆ ไม่งอแงอะไรเลย จนวันนีงเขาเริ่มคิดที่จะนอกใจเรา
เรากลายเป็นคนขี้ระแวงมากขึ้น จากรอบแรก มีรอบสอง รอบสาม รอบสี่ก็ตามมา เราก็ให้อภัยตลอด เหตุการณ์จบ แต่สิ่งที่ติดมาด้วยก็คือ
ความไม่ไว้วางใจและความหวาดระแวง มันทำให้เรากลายเป็นผู้หญิงพูดมาก จี้จู้ ชอบบ่น ประชดประชัน ชอบบอกเลิก
(ตอนนั้นบอกเลิกไปเพราะเราสงสารตัวเอง แต่ก็ยังไม่อยากเลิกเพราะว่ารักเขา) จนตอนนี้เขาทนเราไม่ไหวแล้วค่ะ เขาเดินออกจากเราไป เลือกอะไรที่มันมีความสุขมากกว่า ไปบอกคนอื่นว่าเราชอบชวนทะเลาะ ใครพูดยังไงก็ไม่มีวันกลับบมาหาผู้หญิงอย่างเรา...
.
.
ใช่ค่ะ ตอนนี้อ่อนแอมาก แต่เรารักเขาค่ะ เราจะไม่ให้เขากลับมาทนลำบากกับเรา ต้องมารับมือกับผู้หญิงร้ายๆอย่างเรา ตอนนี้เขามีความสุขดีนะ จากที่เรามองอยู่ไกลๆ.. ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงตอนที่นั่งกินมาม่าในหม้อเดียวกัน เดินไปห้างตอนใกล้ๆจะปิดเพื่อซื้อกับข้าวลดราคา ยอมอดข้าวเช้า เพื่อให้เขาได้มีเงินไปทำงานในวันถัดไป ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะว่า ใช่เรารักเขาแต่ เราก็เสียความเป็นตัวเองไปเยอะเหมือนกัน ก็รู้สึกทั้งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็รู้สึกเคว้งๆ หลังจากนี้ก็แค่ยินดีกับทุกสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข แต่หวังว่าเขาจะอวยพรให้เราเหมือนกัน
ตอนนี้คือเสียใจมากค่ะ แต่ชีวิตต้องเดินต่อ ต่อไปนี้ต้องกลับมารักตัวเอง..
.
.
.
และขอให้เธอมีความสุขในการใช้ชีวิตที่เธอเลือก ใช้ชีวิตแบบไม่ประมาทนะ
ปล. เราเลิกกันแบบไม่ดีนะคะ เขาเก็บของออกไปอยู่กับเพื่อนเลย โทรไปไม่รับ ตัดสาย บล็อคไอจีเราไปแล้ว
คำถามคือ... เขาจะเศร้าบ้างมั้ย หรือเขาดีใจที่หลุดพ้นจากนรกอย่างเราได้
วันครบรอบของเรา..ที่ไม่มีเราแล้ว
เราเป็นผู้หญิงคนนึงที่ ขี้หงุดหงิด ขี้น้อยใจ ขี้ระแวง ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงน่ารำคาญคนนึง (เริ่มมาเป็นตอนเขานอกใจเราครั้งแรก แต่ก็ให้อภัย)
ผิดกับเขา เขาเป็นคนนิ่งๆ แต่จะเฮฮากับอยู่กับเพื่อน ถามอะไรก็ไม่ค่อยตอบ เวลามีปัญหาเขาก็จะหลีกเลี่ยงการตอบคำถามตลอด
ในระหว่างที่คบกัน เรากับเขาอยู่ด้วยกันตลอด จากนั้นปัญหาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โดยต่างฝ่ายก็ต่างมีข้อเสีย
.
.
โดยข้อเสียของเราก็อย่างที่บอกตอนแรกแหละค่ะ แต่ปกติเราเป็นคนอ้อนๆ ไม่งอแงอะไรเลย จนวันนีงเขาเริ่มคิดที่จะนอกใจเรา
เรากลายเป็นคนขี้ระแวงมากขึ้น จากรอบแรก มีรอบสอง รอบสาม รอบสี่ก็ตามมา เราก็ให้อภัยตลอด เหตุการณ์จบ แต่สิ่งที่ติดมาด้วยก็คือ
ความไม่ไว้วางใจและความหวาดระแวง มันทำให้เรากลายเป็นผู้หญิงพูดมาก จี้จู้ ชอบบ่น ประชดประชัน ชอบบอกเลิก
(ตอนนั้นบอกเลิกไปเพราะเราสงสารตัวเอง แต่ก็ยังไม่อยากเลิกเพราะว่ารักเขา) จนตอนนี้เขาทนเราไม่ไหวแล้วค่ะ เขาเดินออกจากเราไป เลือกอะไรที่มันมีความสุขมากกว่า ไปบอกคนอื่นว่าเราชอบชวนทะเลาะ ใครพูดยังไงก็ไม่มีวันกลับบมาหาผู้หญิงอย่างเรา...
.
.
ใช่ค่ะ ตอนนี้อ่อนแอมาก แต่เรารักเขาค่ะ เราจะไม่ให้เขากลับมาทนลำบากกับเรา ต้องมารับมือกับผู้หญิงร้ายๆอย่างเรา ตอนนี้เขามีความสุขดีนะ จากที่เรามองอยู่ไกลๆ.. ไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงตอนที่นั่งกินมาม่าในหม้อเดียวกัน เดินไปห้างตอนใกล้ๆจะปิดเพื่อซื้อกับข้าวลดราคา ยอมอดข้าวเช้า เพื่อให้เขาได้มีเงินไปทำงานในวันถัดไป ตอนนี้คิดได้แล้วค่ะว่า ใช่เรารักเขาแต่ เราก็เสียความเป็นตัวเองไปเยอะเหมือนกัน ก็รู้สึกทั้งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็รู้สึกเคว้งๆ หลังจากนี้ก็แค่ยินดีกับทุกสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข แต่หวังว่าเขาจะอวยพรให้เราเหมือนกัน
ตอนนี้คือเสียใจมากค่ะ แต่ชีวิตต้องเดินต่อ ต่อไปนี้ต้องกลับมารักตัวเอง..
.
.
.
และขอให้เธอมีความสุขในการใช้ชีวิตที่เธอเลือก ใช้ชีวิตแบบไม่ประมาทนะ
ปล. เราเลิกกันแบบไม่ดีนะคะ เขาเก็บของออกไปอยู่กับเพื่อนเลย โทรไปไม่รับ ตัดสาย บล็อคไอจีเราไปแล้ว
คำถามคือ... เขาจะเศร้าบ้างมั้ย หรือเขาดีใจที่หลุดพ้นจากนรกอย่างเราได้