เรื่องเริ่มต้นจากการเข้าไปอยู่บ้านแฟน ช่วงปิดเทอมปี 3 ดิฉันเข้าบ้านแฟนครั้งแรกคือ ตอนงานบวชแฟนหลังจากที่เราคบกันได้ 2 ปีกว่า ไปแบบเอ๋อๆไม่รู้จักใครเลย เห็นหน้าพ่อ แม่ น้องของแฟนแค่ผ่านรูปที่แฟนเคยให้ดู พอไปถึงแฟนก็ไม่ได้อยู่บ้าน เพราะต้องไปอยู่วัดก่อนบวช เคว้งเลยค่ะทีนี้ ทุกอย่างก็ดำเนินไปช่วยงานอะไรเสร็จสรรพ พอวันจะกลับ "แม่แฟนก็ถามขึ้นว่ากลับไปบ้านที่บ้านได้ทำอะไรไหม ถ้าไม่ได้ทำอะไรก็มาอยู่บ้านกับแม่ พระเขาเป็นห่วง ห่วงที่บ้าน ห่วงหนูด้วย" ไอ้เราก็ไม่อยากให้เป็นห่วงก็เลยโทรปรึกษาแม่ ขออนุญาตแม่เรียบร้อย ก็ตอบตกลงไปว่าจะอยู่ช่วยงานที่บ้านแฟน ตื่นแต่เช้ามืด มาทำกับข้าวใส่บาตรทุกวัน ช่วยงานทุกอย่างในบ้าน นอกบ้านด้วยบางอย่าง คือที่บ้านแฟนทำธุระกิจแบ็คโฮ แท็กเตอร์ ละก็รับถมที่ มีทำประมงด้วย ไปไหนมาไหนกับแม่บ่อยมาก แม่ก็จะพาไปด้วยตลอด หลังจากแฟนลาสึก ใกล้จะเปิดเทอมขึ้นปี 4 เราก็อยากลับบ้านบ้างก่อนเปิดเทอม พาแฟนไปหาพ่อแม่ด้วย พอเราบอกกับแม่แฟนว่าจะกลับบ้าน ทั้งพ่อและแม่ก็บอกจะไปส่งถึงบ้าน มีของไปฝากเต็มคันรถเลย มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมากกก ก.ไก่ ล้านตัว คิดว่าตัวเองได้แฟนดี ครอบครัวก็ดีด้วย พอเปิดเทอมเราก็ต้องไปฝึกงานที่สนามบิน อาศัยอยู่หอ แฟนก็เรียนเหลืออีกตัวหนึ่ง ไปกลับบ้านเอา ช่วงที่ฝึกงาน เราก็ไปๆมาๆบ้านแฟนเป็นประจำ ฝึกงาน จ.-ศ. เย็นวัน ศ.ก็รีบนั่งรถกลับบ้านแฟน ทำแบบนี้ประจำ 3 เดือนกว่าๆ พอเราฝึกงานจบ แฟนเรียนจบ เราก็เข้าไปอยู่บ้านแฟนประมาณ2เดือน รองานที่สมัครไว้ เราก็ทำตัวปรกติแบบที่เราเคยทำ จนเราได้งาน ย้ายมาทำงานที่สนามบิน แฟนก็ทำงานช่วยที่บ้าน คือเราแยกกันอยู่ แต่ก็ไปๆมาๆ พอทำงานสักพักใหญ่ๆ ก็มีคำพูดเข้าหูเรื่อยๆ หลายอย่าง จากที่เราได้ยินแรกๆเราก็ไม่คิดอะไร อย่างบอกให้แฟนเราเนี้ยไปคุยกับคนเก่าที่เขาเคยคุยกัน เพราะแม่ไม่เคยเห็นเราทะเลาะกัน รึว่าตัวดิฉันเองโกรธ หรือโมโหเลย และก็มีอีกหลายครั้งที่พยายามบอกให้แฟนเรามีคนอื่น แนะนำลูกสาวบ้านนั้นบ้านนี้ให้ และอีกหลายๆเรื่องจุกจิก นี่ก็ผ่านไป จนมาเจอว่า ทุกคนในบ้านไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คนเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเนาะ เราย่อมรู้สึกได้ว่าอะไรเปลี่ยนไปบ้าง จนถึงช่วงชีวิตของเรามันดิ่งลงถึงจุดต่ำสุด จากการได้ยินคำพูดของคนที่เรารักเหมือนครอบครัว ผู้ที่เป็นแม่ บอกว่าเราเป็นผู้หญิงไม่ธรรมดา บอกว่าที่มาอยู่บ้านยังไม่ได้คิดค่าน้ำค่าไฟเลยนะ ทั้งที่เราช่วยงานแทบทุกอย่างในบ้าน ช่วยให้แม่สบายขึ้น แฟนก็แย้งกับแม่ตลอดว่าเราช่วยทำนู้นนี่นั่นนะ ถ้าเอาคนอื่นมาแล้วเขาไม่ทำล่ะ จะเอาไหม แม่ก็นิ่งเงียบไป บอกว่าเราไม่อดไม่ทน ทำอะไรก็ได้ไม่นาน พอแฟนถามว่า เราเนี้ยไม่ดีตรงไหน ต้องปรับปรุงแก้ไขตรงไหน แม่ก็ไม่เคยตอบคำถามได้เลย พอเจอแม่ยังมาเจอน้องสาวอีก เราก็สังเกตเวลาที่เรากลับไปบ้าน ว่าน้องไม่ค่อยอยู่บ้าน กลับจาก รร.ดึก ไม่กินข้าวบ้าน ที่เราได้ยินจากปากพี่ชายเขาคือ เขาบอกว่าไม่ชอบเรา เพราะชอบว่าน้องชายคนเล็ก จริงๆแล้วนะตัวเราเองคิดแบบนี้ตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านแฟนละว่า จะไม่พูดไม่ก้าวก่ายอะไรใคร แต่!!! คุณแม่ บอกว่า มีอะไรก็บอกก็สอนน้องหน่อยนะ แม่บอกไม่ค่อยได้ งานก็ไม่ต้องทำหมดหรอกเหลือให้น้องมันทำบ้าง ให้เราติวหนังสือให้ด้วย  อ่ะเราก็ตัดสินใจอยู่ว่าจะบอกสอนดีมั้ย แต่ด้วยความหวังดี อยากให้น้องดีขึ้น เราก็บอกในสิ่งที่เราเห็นว่าเขาทำไม่โอเคนะ พอบอกได้ไม่เกิน10ครั้งหรอก ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เรางงอะอิหยังวะเลยอ่ะ ฉันผิดสินะ เราเลยเงียบไม่บอกอะไรอีก จนเรารับมันมาเยอะเกินที่เราจะรับไหว ช่วงที่ทำงานอยู่คนเดียวเนาะ แฟนก็ไม่ค่อยได้มาหา เราก็ไม่ค่อยได้กลับ บวกกับถ้าแฟนมาหาเราพ่อกับแม่ก็จะบ่นว่าจะยึดบ่อที่ให้ทำคืน เราก็ไม่อยากมีปัญหาให้แฟนอยู่ช่วยงานที่บ้าน แต่เราอ่ะคิดมาก มากๆ ร้องไห้ทุกวัน ข้าวก็กินไม่ได้ นอนก็ไม่หลับ คุยกับใครก็ไม่ได้จะร้องไห้ และเป็นคนที่อารมณ์รุนแรงขึ้นด้วย จากที่เคยไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นช่วงที่อ่อนแอมาก จนตัวเองไม่สบายไปหลายสิบวัน หาหมออยู่สองรอบ ถึงรู้ว่าติดเชื้อแบคทีเรียในกระแสเลือด น้ำหนักลดเร็วมากก เป็นความรู้สึกที่เหมือนตัวเองไม่มีค่าเอาสะเลย เจอคำพูดเยอะมากแต่ก็จำได้ไม่หมด พยายามลืมไม่ให้ตัวเองคิด จนตัดสินใจลาออกจากงาน เพราะเราเองเราไม่ไหวแล้ว ไปทำงานเจอลูกค้าทุกวัน ถ้าอารมณ์เราไม่คงที่แบบนี้ จะทำให้บริษัทมีปัญหาเปล่าๆ เจอหน้าคนในครอบครัวแฟนทีไรจะร้องไห้ ไม่รู้จะทำตัวยังไงพูดคุยยังไง มองหน้าเขายังไง สงสัยเหมือนกันนะว่าคนที่พูดเขาไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ เราผิดตรงไหนไม่ชอบตรงไหนทำไมไม่บอกเรา เราพร้อมที่จะปรับตัวอยู่แล้ว แล้วสิ่งที่เราได้ยินมามาจากปากแฟนเราเองทุกอย่าง เราก็สงสารเขานะที่ตะต้องมาเจออะไรแบบนี้ เราถึงอยากช่วยเขาทั้งที่เราเอาตัวไม่รอด ไม่อยากให้เขาเป็นทุกข์ ถึงครอบครัวเขาจะให้คำปรึกษาอะไรไม่ได้ เขาต้องคอยตามใจทุกคนในบ้าน ไม่มีใครเข้าใจเขา อย่างน้อยเราก็ยังเป็นคนหนึ่งที่เข้าใจ คอยให้กำลังใจเขาอยู่ตลอด ตั้งแต่ที่เราคบกันมานี่ก็4ปีกว่าแล้ว เราทะเลาะกันน้อยมากกกกก ไม่มีอะไรทะเลาะกันเลย ทุกอย่างยังเหมือนวันแรกที่คุยกัน แต่ทำไมปัญหามันมีมาให้เราสองคนต้องแก้ตลอด จนตอนนี้มันบานปลายไปใหญ่ แฟนเราเขาก็รักครอบครัวเขามากกก แต่ทำไมไม่มีใครเข้าใจเขาเลย แฟนก็อยากให้เราเข้ากับครอบครัวเขาให้ได้อยากอยู่ด้วยกัน แต่ยิ่งอยากอยู่เท่าไหร่ปัญหาก็เพิ่มเติมเข้ามาอีก มีวิธีไหนบ้างคะที่จะทำให้อยู่ด้วยกันได้? (เป็นบางส่วนที่เจอมาเล่าพอสังเขป ให้ทุกคนเข้าใจความเป็นมาเป็นไปบ้าง) เผื่อจะมีข้อคิด หรือวิธีที่จะช่วยเป็นทางออกได้บ้าง
ขอบคุณค่ะ😊😊