แค่อยากเล่าให้ใครก็ได้ที่ไม่รู้จักเราและรับรู้ในความเจ็บปวดของเราบ้าง

ต่อจากเมื่อวานน่ะค่ะพอเราย้ายมาอยูต่างประเทศกับแฟนเรากลับรู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนตัวคนเดียวหนักกว่าเดิมมาแรกๆมาแบบวีซ่านักท่องเที่ยวซึ่งทุกคนก็คงจะรู้ใช่ไหมค่ะว่าวีซ่านักท่องเที่ยวไม่สามารถทำงานได้ลูกเราก็อยู่กับพ่อและแม่เลี้ยงของเราที่เมืองไทยพอเรามาอยู่กับแฟนเราจิงๆเราถึงได้รู้อะไรหลายๆในตัวเขามากขึ้นจากที่เคยอยู่ด้วยกันแค่ตอนที่เขาลาพักร้อนไปเที่ยวที่เมืองไทยซึ่งตอนที่เค้าอยู่เมืองไทยกับเราเขาตามใจเราทุกอย่างอยากไปไหนอยากกินอะไรไม่คยขัดเลยซื้อให้ตลอดแต่พอมาอยู่ที่บ้านเขาเขากลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเขาประหยัดมากถึงขั้นขี้เหนียวเลยแหละไม่เคยพาเราออกไปไหนเลยอยากกินอะไรก็ไม่กล้าซื้อเพราะเขาว่าแพงบางทีซื้อแม้กระทั่งมาม่าหมดอายุมาไว้ให้เรากินแต่ไม่ใช่ว่าเขาจนไม่มีเงินหรอกน่ะค่ะเขาแค่ไม่ชอบใช้เงินเขาบอกแบบนั้นแต่เขาก็มีข้อดีค่ะคือส่งเงินกลับบ้านให้เราทุกเดือนไม่เคยบ่นแต่พ่อแม่เราก็ไม่พออยู่ดีเรียกร้องบีบบังคับทำทุกอย่างเพื่อให้เราส่งเงินให้เพิ่มแถวบ้านนอกเราเดือนละ10000ก็เยอะอยู่น่ะค่ะนี่แค่ค่ากินค่าใช้จ่ายที่พ่อแม่เราเรียกร้องเอาน่ะค่ะค่าน้ำค่าไฟค่าหนี้สินทุกอย่างเรารับผิดชอบต่างหากเขาทำทุกอย่างหลอกว่าลูกเราป่วยบ้างบอกว่าตัวเองป่วยบ้างแต่พอเราให้ไปกลับไม่เคยไปหาหมอหรือใช้จ่ายเหมือนที่เคยบอกไว้เงินที่เราให้ทุกเดือนก็ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแฟนเราส่งให้เดือนละ10000แต่เราก็ต้องแอบไปทำงานส่งให้เพิ่มอีกตกเดือนละเกือบ25000แต่พวกเขาก็ไม่พออยู่ดีเขาคิดว่าเรามาอยู่ต่างประเทศสุขสบายรวยละเค้าเลยขอนั่นขอนี่ตลอดพอเราให้ไม่ได้เขาก็ด่าเราบอกเรากลับไปเลี้ยงลูกเองมั่งบอกจะปล่อยลูกเราทิ้งมั่งหาว่าเราเห็นแก่ตัวมั่งจนเราต้องกลับไปจุดนั้นอีกครั้ง😭เราต้องขายตัวเพื่อตอบสนองความต้องการของครอบครัวอีกครั้งแต่เหมือนเรายิ่งพยายามอยากให้ครอบครัวมีฐานะดีขึ้นพ่อแม่สบายขึ้นจะได้เลิกทำงานหนักแต่พวกเขากลับไม่เคยเห็นสิ่งที่เราทำพวกเขายิ่งเรียกร้องมากขึ้นเราพยายามหาหนทางที่จะให้ชีวิตทุกคนดีขึ้นเราลงทุนให้พ่อเลี้ยงวัวเพื่อวันข้างหน้าขายแล้วจะได้เงินเป็นก้อนเพื่อสร้างบ้านใหม่หรือซื้อที่นาเพิ่มแต่พอเราซื้อวัวให้เลี้ยงกลับแอบขายโดยไม่บอกเราสักคำและเงินที่ได้ก็ไม่ด้ายเอาไปซื้อที่นาหรือซื้อวัวมาเพิ่มและเราไม่เคยเห็นเงินที่ลงทุนไปแกจะเอามาคืนให้เราบ้างเลยมีแต่ขอเพิ่มเราลงทุนให้ทำสวนก็เหมือนเดิมคนลงทุนคือเราแต่เราไม่เคยเห็นเงินจากผลิตที่ได้เลยเราไม่มีสิทพุดหรือโต้แย้งอะไรเลยพอวีซ่าเราหมดอายุเราก็ต้องกลับไปพักที่บ้านเวลาแฟนเราส่งเงินให้ไม่ทันใจพ่อและแม่เลี้ยงเราจะไม่คุยกับเราเลยไม่มองหน้าเราบางครั้งไล่เราออกจากบ้านด่าเราเหมือนเราไม่ใช่ลูกมีบางครั้งที่เราต้องกลับไปต่างประเทศแล้วเราให้เงินพวกเขาไว้น้อยเพราะเราไม่มีและเราบอกไปถึงบ้านแฟนแล้วจะรีบทำงานแล้วส่งมาให้น่ะพวกเขาก็ไม่พอใจที่เราเจ็บที่สุดคือเขาปล่อยให้ลูกเราวิ่งร้องไห้ตามหลัวรถเเท็กซี่ถ้าใครมีลูกคงจะเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ที่ต้องเห็นลุกตัวเองวิ่งร้องไห้ล้มลุกคลุกคลานตามรถที่แม่นั่งใช่ไหมค่ะเราทนเห็นสภาพลูกตัวเองเป็นแบบนั้นอยู่5ปีเราก็ย้ายเอาลูกเรามาอยู่ด้วยที่ต่างประเทศเราคิดว่าคงจะไม่ต้องเสียใจเพราะครอบครัวเราอีกแล้วแต่ป่าวเลยคำว่ากตัณญูค้ำคอเราค่ะถ้าเราไม่เลี้ยงดูคนอื่นๆก็ประมานเราว่าเลวบ้างละลืมพ่อแม่บ้างละอกตัณญูบ้างละทุกคนเรียกร้องสิทธิของคำว่าครอบให้เราช่วยเหลือรับผิดชอบเราเหมือนธนาคารของพวกเขาเราไม่เคยได้ยินคำว่า"กินข้าวรึยังทำงานเหนื่อยไหมพักผ่อนบ้างน่ะเงินที่ได้มาซื้อความสุขให้ตัวเองบ้างน่ะดูแลตัวเองบ้างน่ะทุกคนเป็นห่วง"คำพวกนี้เราไม่เคยได้ยินเลยตั้งแต่เล็กจนโตเราได้ยินแต่คำด่าคำทวงบุญคุณที่เลี้ยงเรามาและคำว่า"ส่งเงินรึยังอยากให้คนที่บ้านอดตายรึงัยอย่าใช้เงินน่ะพ่อแม่ลำบากอยากไปเที่ยวน่ะไร้สาระเสื้อผ้าจะซื้อทำมัยเปลือง"คำพวกนี้จะเป็นคำที่ได้ยินทุกครั้งที่พวกเขาโทรมาหาแต่ถ้าได้เงินหรือสิ่งที่พวกเขาต้องการแล้วพวกเขาจะติดต่อไม่ได้เลย....เดียวมาระบายต่อพรุ่งนี้น่ะค่ะวันนี้คงพิมต่อไม่ไหวแล้วขอบคุณทุกคนที่เสียเวลาอ่านน่ะค่ะทุกตัวอักษรที่ทุกคนได้อ่านขอยืนว่าเกิดขึ้นจิงและเราไม่เคยเล่าหรือระบายให้ใครฟังมาก่อนถ้าเรื่องเลยยาวไปหน่อยก็ขออภัยด้วยน่ะค่ะ😂😂