ทำอย่างไรถึงให้ครอบครัวยอมรับงานที่อยากจะทำครับ

สวัสดีครับ ขอระบายหน่อยนะครับ ก่อนอื่ผมขอแนะนำประวัติผมคราวๆก่อน ออกตัวก่อนนะครับว่าไม่ใช่คนไทย ตอนนี้ผมอายุ 22ปี จบการศึกษารัฐศาสตร์ ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจากต่างประเทศ, เรื่องทั้งเรื่องมีอยู่ว่า ตอนนี้ผมเรียนจบได้ประมาณ 4-5 เดือนแล้ว ก็อยู่ระหว่างในช่วงหางาน ซึ่งก่อนจะเรียนจบก็มีปัญหากับครอบครัวหลายอย่าง ทั้งอยากให้ผมเรียนต่อปริญญาโทแต่ผมก็ไม่อยากเรียน ถ้าไม่เรียนก็ต้องทำงานที่เขาอยากให้ผมทำ แต่กับผม ผมก็ไม่อยากทำงานที่เขาหามาให้ ผมอยากหางานทำด้วยตัวเอง แต่ตอนนั้นผมก็บอกนะว่างานที่อยากให้ทำผมทำได้ แต่ถ้าผมเจองานที่ผมชอบ ผมขอไปทำงานที่ผมอยากทำนะ แต่เขาก็ไม่ยอม ซึ่งสำรับผมคืออยากทำงานเป็นพนักงานตอนรับบนเครื่องบิน ตอนนั้นเขาก็ให้เดทไลน์ว่าถ้าไม่ได้งานเองตามที่เขากำนดเวลามาให้ผมก็ต้องไปทำงานตามที่เขาปูไว้ให้ ผมก็พยายามสมัครงานหลายๆอย่างที่อยากทำ ไม่ใช่แค่ลูกเรือ จนมาได้งานงานหนึ่ง ที่เป็นงานบริการไม่ใช่ลูกเรือ ก็มาบอกเขาว่าจะไปสัมภาษณ์ จุดพีคมาถึงตรงนี้แหละครับ ที่เป็นเรื่องราวใหญ่โต เขาไม่อยากให้ผมไปทำงานตรงนั้น โดยให้เหตุผมว่า ความสามารถผมมันมีมากกว่านั้น ทำไมต้องไปทำงานนี้ ให้เหตุผลหลายอย่าง รวมถึงบอกว่าไม่ชอบงานนี้ด้วย (ซึ่งเหตุผลนี้ผมก็น้อยใจว่าแค่ไม่ชอบงานนี้ทำไมถึงห้ามผมทำ) แล้วผมก็บอกไปว่าที่ทำงานนี้เพราะผมอยากเป็นลูกเรือ งานนี้จะสร้างโปรไฟล์ให้ผมเวลาสมัครลูกเรือ เขาก็ตอบกลับมาเหมือนก่อนหน้านี้ว่า ผมมีโอกาส มีอะไรมากกว่านี้ ทำไมต้องไปทำงานนี้ งานนี้จะมีความก้าวหน้าอะไร ให้กลับไปดูว่ามีลูกเรือคนไหนบ้างที่ได้เป็นผู้บริหารสายการบิน มันมีไหม เขาบอกไม่ได้ดูถูก แต่กลับไปคิดดู เขาอยากให้ผมทำงานพวกที่อยู่ออฟฟิศ ข้าราชการอะไรพวกนี้ งานพวกนี้มันมีมันมีความมั่นคงกว่า ผมเลยตอบไปว่าการที่พูดแบบนี้ก็เหมือนดูถูกงานลูกเรือ พูดเหมือนงานพวกนี้เป็นงานกิ๊กก๊อก บอกว่าลูกเรือที่เป็นอยู่ตอนนี้เขาไม่ทางเลือกแค่นี้ถึงทำได้แค่นี้ แต่ความจริงมันไม่เป็นแบบนั้นไงครับ งานนี้กว่าจะสอบผ่านเป็นลูกเรือได้มันยากขนาดไหน อีกอย่างผมก็บอกว่าผมไม่สนว่าจะยังงานนี้รายได้ดี แต่นี้พอ เขาก็บอกไม่ได้ดูถูก แล้วก็ไม่ได้ห้าม แต่จะทำก็ทำถ้าไม่คิดถึงหน้าพ่อแม่บ้าง จะทำก็ทำ ต่อไปถ้าคนอื่นถามว่าผมจะทำอะไรก็ตอบกลับว่าผมเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่อง (ซึ่งจากการบริบทเขาพูดผมสัมผัสได้ว่างานนี้ก็แค่เด็กเสิร์ฟบนเครื่องบิน) ผมเลยบอกสุดท้ายผมก็ไม่มีสิทธิ์เลือกทำอะไรตามใจผม งานนี้เป็นงานหลายๆคนอยากทำด้วยซ้ำ หลายคนมองเป็นงานไฮโชหรูหรา ครอบครัวหลายคนพราวที่ลูกหลายตัวเองได้ทำงานนี้ แต่ผมกลับโดนเหมือนจะขัดขว้างทั้งๆที่ยังไม่เริ่ม ผมเข้าใจว่าเป็นห่วง เข้าใจทุกอย่าง จากคำพูดที่เขาบอกผมว่าจะทำก็ทำ ไม่ได้ห้าม แต่สุดท้ายเขาก็มีคำพูดที่เขากดดันให้ผมทำตามเขาอยู่ดี  เขาก็ตอบกลับว่าผมก็หาคำพูดเอามาพูดเพื่อที่เอาชนะเขา แล้วก็สั่งสอนผมหลายๆอย่าง ออกนอกทะเลไปหมด ตอนที่เขาพูดผมก็คิดนะว่าความเป็นจริงมันก็ย้อนแย้งนะเขาอยากให้ผมทำงานราชการเพราะมันมั่นคง แต่คนในครอบครัวผมกลับลาออกจากราชการมาทำธุรกิจก่อนผมจะเกิดอีก ละรายได้จากธุรกิจนั้นก็เลี้ยงผมจนโตถึงตอนนี้ จากที่คุยกันผมรู้สึกโครตท้อกับซีวิต ปกติผมเป็นคนร้องไห้ยากมาก วันที่คุยกันผมร้องไห้ สี่ห้ารอบ แต่ผมกลับโดนว่าทำไมร้องไห้กับเรื่องพวกนี้ ตอนนี้คือผมมืดไปหมดไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิต จะทำตามใจตัวเองก็ไม่ได้ ทำตามคนอื่นก็ไม่มีความสุขกับชีวิต ถ้าทุกคนเป็นแบบผมจะทำยังไงครับ