ทำยังไงดีคะ ตอนนี้หาเหตุผลในการใช้ชีวิตไม่ได้

ที่จริงเรารักชีวิตตัวเองมากนะคะ เรารู้สึกขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราเกิดมาเป็นเรา เราชอบหน้าตา ชอบความสามารถ ชอบความคิดของตัวเอง แต่ทุกวันนี้มันเริ่มไม่สำคัญแล้ว เราไม่รู้สึกว่าตัวเองจะมีความรักให้ใครเลย และเราก็รับความรักของคนอื่นเข้ามาไม่ได้เหมือนกัน เรามีเพื่อนนะคะ แต่ก็แค่เพื่อน ไม่มีใครที่เคยเข้ามาในโลกพังๆของเราแล้วเห็นชิ้นส่วนแตกหักในใจเราเลยค่ะ เรารักแม่นะคะ แต่คนที่ทำร้ายหัวใจเราด้วยคำพูดคือแม่ค่ะ ไม่เคยมีอะไรดีพอให้แม่บอกว่ามันดีแล้ว ก่อนเข้าไปสอบไม่เคยได้ยินคำว่าสู้ๆ เหมือนว่าเราที่เป็นอยู่มันดีนะ แต่ดีไม่พอ และเราไม่มีพ่อค่ะ เมื่อหลายเดือนก่อนจับได้ว่าพ่อเลี้ยงถ่ายรูปก้นเราไว้ในโทรศัพท์ วันแรกเราแทบอยากไปหาปืนมายิงให้ตาย เราโทรไปร้องไห้กับเพื่อน แต่แม่ก็เข้ามา บอกว่าปกป้องเราได้ ซึ่งเราก็พูดไปตรงๆว่าทำไม่ได้หรอก ปกป้อง? แม่ทำไม่ได้อยู่แล้ว หมดเรื่องที่บ้าน เรื่องเรียนเราไม่มีปัญหา เพราะเราไหว แต่แม่บอกว่าไม่สบอารมณ์ที่เราดูหนังตอนตื่นมาแทนที่จะอ่านหนังสือ เราเครียดมากกับคำพูดแค่สองสามคำของผู้หญิงคนนี้ เราตบหน้าตัวเองค่ะ ตบแรงขึ้นเรื่อยๆไม่รู้สึกเจ็บอะไรเท่าไหร่ ระหว่างที่ตบก็อ่านไฟล์ชีทในไอแพด เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรานะคะ แต่ว่าปี2019นี้ เราหมดแรงบันดาลใจในการมีชีวิตแล้วค่ะ ทุกวันนี้ที่ยิ้มคือยิ้มให้ศิลปินจีนในรูปค่ะ คิดว่าถ้าเราหายไปตอนนี้ คงไม่มีโอกาสเห็นเจ้าดอกโบตั๋นดอกนั้นที่เราชื่นชมอีกต่อไป

ใครอ่านถึงตรงนี้ก็ขอบคุณมากๆเลยนะคะ

ถ้าจะคอมเม้น งดคำหยาบนะคะ เราไม่พร้อมรับเฮทสปีชจริงๆ