อ่านมั้ง

หวัดดีทุกคนที่อ่านน่ะเรามีเรื่องมาเล่าก่อนอื่นเลยเราเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงเป็นมาได้หลายเดือนแล้วเราเครียคเรื่องครอบครัวและเรื่องเรียนและอีกหลายๆเรื่องอย่างแรกเราเป็นคนอารมณ์ดีถึงจะเป็นโรคซึมเศร้าก่อนหน้านี้เราคุ้มตัวเอาไม่ได้เลยเราคิดตายอย่างเดียวพายามหาสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตคิดดีหาความสุขและหลายๆอย่าง
ใส่ตัวหลายครั้งแต่เมื่อคุยกับแม่เค้าเหมื่อน
เกลียดตลอดเวลาเราเหมือนภาละมากว่าเคย
คิดว่าเราไม่ใช่ลูกเค้าแต่เราก็ยังคิดว่าแม่
ทุกคนก็รักลูกมั้ง 5เดือนต่อมาเราเหมื่อนจะ
หายเป็นโรค แต่มันก็มีสิ่งสะเถียงกับจิตใจ
อีก เราอย่ม.3หาทางเรียนต่อเราคิดที่จะหา
ทุนเรียนต่อเองเพื่อไม่ให้เดือดร้อนแต่แม่เค้าก็ทำให้หมดกำลังใจอีก เป็นแบบนี้อยุ่หลายครั้ง
หลายเรื่อง จนเราคิดว่าจบม.3ออกมาทำงาน
เลยดีไหมช่วยเค้าหาเงินแต่เรายังไม่ได้บอกใครเรื่องนี้แต่ด้วยที่ยายอยากให้เป็นทหาร
เราอยากเป็นให้ยายฝากความหวังกับเราไว
มากและยิ่งมีเพื่อนมีรุ่นพี่เสียชีวิตเราก็รุ้สึกว่า
เราต้องรีบทำให้ครอบครัวสบายน่ะทำให้ได้น่ะ
แต่ตอนนี้หมดกำลังใจเหลือเกิน ตอนนี้เราพิมไปก็ร้อนไห้ไปด้วยเสียใจเหลือเกิน พูดได้อยุ่
ว่าเสียใจๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ฆ่าตัวตายก็บาปต้องใช้กรรมอีก
แม่ก็เหมือนจะไล่ออกจากบ้านอีก
ไปอยุ่กับใคร ใครก็ไม่เอา
มีแต่คนรังเกลียด
แค่พูดเฉยๆ แค่พูดเล่นๆ หรอ
มันทำหลายจิตใจคนอื่นน่ะ