คนจนกับคนรวยสุดท้ายก็เน่าตายเหมือนกัน มันเป็นความจริงที่น่าเศร้าไหมครับ รู้สึกปลง

คนจนแบบจนมากๆ ไม่มีแม้แต่นาไร่ที่ทำกิน ได้แต่เก็บของป่าขายกินพอได้เงินประทังชีวิต

คนรวยแบบรวยมากๆ ใช้ปีละล้านจนหมดอายุขัยก็ยังไม่หมด รายได้เพิ่มขึ้นทุกปี มีแอสเซทมากมาย

สุดท้ายวันหนึ่ง ก็ต้องแก่ ป่วย ตายเป็นศพเน่าๆ ไร้ชีวิต ไม่แตกต่างกัน

ตอนอยู่แน่นอนว่า คงอยู่แบบมีสุข มีทุกข์ต่างกัน สุขแบบจน สุขแบบรวย ทุกข์ก็เช่นกัน

ผมเคยรู้สึกเสียดายเงินตอนเด็ก เงินไม่กี่บาท ทำหายก็เศร้า แต่พอโตแล้ว ทิปเด็กเสิรฟได้ไม่เสียดาย

ความเสียดายไปอยู่ที่ การเสียเงินไปกับการลงทุนที่ล้มเหลว พนัน อบายมุข แต่พอหาได้ใหม่ๆ เยอะๆ ก็ลืมความเสียดายไป

แต่เงิน มันก็แค่เงิน พาให้เราหนีความทุกข์ได้บางส่วน รักษาโรงพยาบาลดีๆ หมอดีๆ ยาบำรุงดีๆ ได้

แต่แก้ปัญหาทางจิต(ใจ) ไม่ได้ เป็นเรื่องต้องแก้ที่จิตเราเอง

ในชีวิตเรามีหลายคนที่ทำให้เราเห็นว่า การมีเงิน คือการทำให้ชาวบ้านเขารู้ว่าเรามีเงิน แล้วเราก็ทำตาม ให้คนอื่นเห็นบ้างว่าเรามีเงิน

แต่นานๆ ไป เรามองไปช็อตที่ไกลกว่านั้น เราต้องตาย เราต้องป่วย แล้วในที่สุดที่เราหามา ถ้าทรัพย์ทั้งหลายไม่หมดลง ก็ทำได้แค่ส่งต่อให้คนอื่น

มันจะมีอะไรที่เป็นของเราจริงๆ บ้าง ที่เป็นของเราอย่างถาวร ที่เรายึดถือมันไปได้ชั่วชีวิต มันอาจจะไม่มีเลยหรือเปล่า