คุยกับคนหนึ่งครับ โปรไฟล์ก็ใช้ได้เป็นถึงผู้บริหารโรงพยาบาล ห่างกัน 10 ปีครับ ไม่มีครอบครัว
แต่เหมือนผมเป็นฝ่ายตามมากเกินไป พอผมหายก็กั๊กไว้ ทักมาบ้าง เขาบอกจะมาหาผมด้วยนะครับ 
ตอนคุยกัน เขาบอกว่าผมเหมือนมีคนเลี้ยง มีกะเทยเลี้ยง ไม่ก็มีแม่ยกคราวแม่คราวป้า 
พอผมเผยชีวิตเผยเรื่องตัวเองว่าผมทำงานเสริมสอนพิเศษเล่นดนตรีไปด้วย ก็พอเข้าใจขึ้นมา
เป็นคนรายได้ปานกลาง รสนิยมสูง แต่ไม่ยุ่งกับทางบ้านสักบาท นอกจากค่าเทอมค่าห้อง
เวลาผมหยอด เมื่อก่อนก็เล่นด้วยบ้าง แต่พอระยะหลัง ๆ เริ่มไม่เล่นด้วย ปฏิเสธ ลีลาเกินไป ไม่ทักมาสักที ถามคำตอบคำ

Ex. ก.ตอนนี้ทำงานอยู่เปล่าครับ ( 22.00 วันนี้ ) 
      ข. อยู่เวร
      ก. แต่ก็อยู่ในใจผมเสมอนะครับ
      ข. ไม่
      ก.  ครับ ก็คงงั้นอ่ะครับ คงมองว่าผมอ้อนวอน จากหลาย ๆ อย่าง แนะนำนะครับ 
           การที่คนอื่นกล้าเล่าปัญหาให้ฟังโดยที่เขาไม่ได้ระบุตัวตนที่ชัดเจน หนึ่งสิ่งที่ไม่ควรคือไปถามถึงชื่อข้อมูลคนนั้น  
           และคนมีมารยาทพอจะไม่มองคนอื่นในเชิงลบว่าเป็นเด็กเสี่ย หรือมีคนเลี้ยงดูครับ
      ข. คับ.  ( เวลาถัดมา ) ช่วงนี้เป็นอะไร ดูหงุดหงิด ตั้งแต่เมื่อวาน 
      ก. ไม่พอใจครับ
      ข. คับ ใจเย็น ๆ ตั้งสติดีดี

ก่อนนี้ผมเคยเล่าให้ฟังว่ามีน้องชายเรียนวิศวะ  ( ม.เดียวกับที่เขาจบ แถมอยู่ในที่ใกล้ ๆ กัน )
หน้าตาดีกว่าผม เรียนก็ดีกว่า เขาก็รบเร้าอยากได้เฟซน้องชาย แต่ไม่ Add
เคยเล่าว่าแฟนคนแรกเป็นหมอ จบสถาบันเดียวกับเขา เขาก็รบเร้าแล้วชอบพูดแซะว่าจะไปถามถึงผม 
ดูจากท่าทาง เขาน่าจะกั๊กไว้ใช่เปล่าครับ หรือจริงจังแต่เล่นตัว แต่ผมเหนื่อยแฮะ อยู่เป็นโสดก็ดีนะครับ