ย้อนเวลาไปช่วงต้นเดือนพฤษภา เรามีโอกาสได้คุยกับรุ่นพี่คนหนึ่ง เราทั้งสองคุยกันแบบปรึกษาหารือ ซึ่งเรื่องที่คุยคือปัญหาของเรา เรามักจะบ่น จะเล่าให้เขาฟังเสมอ ร้องไห้กับเขาแบบไม่อาย เป็นการคุยกันผ่านโปรแกรมแชท ที่ไม่ได้หวังอะไร นอกจากการคุยกับคนแปลกหน้าเพื่อเล่าปัญหาให้ผ่านๆ ไปในแต่ละวัน เราคุยกันได้แค่ 3 วัน แล้วเราก็เลิกคุย เพราะโทรศัพท์เรามีปัญหา และตอนนั้นเราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร พอซื้อโทรศัพท์ใหม่เราก็ไม่ได้จะทักรึคุยกับเขาอีก
นับจากนั้นมาเราก็รู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมาซะงั้น แต่เราก็ไม่ได้ทักเขาไปแล้ว ในตอนแรกคิดว่าเราอาจจะแค่รู้สึกดีกับเขารึเปล่า ก็เลยปล่อยผ่าน แต่เวรกรรม! เราคิดถึงเขาทุกวันเลย แต่เรื่องก็ผ่านไปนานพอสมควรแล้ว เราก็เลยไม่กล้าทักเขาไปอีก หลังจากนั้นเราก็คุยกับคนใหม่ ในตอนแรกเรายอมรับแหละ ว่าเราอยากลืมคนเก่า เราเลยไม่ได้คิดจะจริงกับคนใหม่เท่าไรนัก เพราะดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็จะคุยหลายคนเหมือนกัน
กระทั่งคุยไปมา คนใหม่เหมือนจะจริงกับเรา เราเลยลองเปิดใจดู ตอนแรกๆ ที่คุยกันเจ็บและหน่วงในใจมาก อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก คิดถึงคนเก่าขึ้นมา
กระทั่งวันที่เราสอบไฟนอล คนใหม่ให้กำลังใจเราตลอดเลย พอถึงตอนบ่าย วิชาสุดท้ายที่จะสอบ ก่อนสอบเราผ่อนคลายตัวเอง ด้วยการเปิดโน่นนี่ดู แล้วก็ไปเจอเลื่อนมือถือไปเจอคนเก่า ตอนนั้นเรารู้สึกว่าทุกอย่างดิ่งวูบ โลกที่สดใสมาตลอดมันดับลงทันที พอตอนสอบเราก็ไม่มีสมาธิเลย หลังจากสอบเสร็จ เราก็ออกจากห้องมานั่งพัก ตอนนั้นเราดิ่ง นั่งอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ออกมา เราไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเราทำข้อสอบไม่ได้ รึว่าเราดิ่งเพราะเจอคนเก่า และอาการแบบนี้คืออะไรกัน?
ตอนนั้นเราปรึกษาพี่ที่สนิท เขาบอกว่าเราไม่ได้รักกับคนใหม่ เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับคนใหม่ และก็ไม่คุยกับใครอีกเลย
และเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเราก็ตัดสัมพันธ์กับเพื่อนคนนึงที่คุยกันไม่ถึงอาทิตย์ คือเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไม แต่เรารู้สึกแค่ว่าอยากผลักเขาออกไป และที่สำคัญจวบจนถึงปัจจุบันเราก็ยังคิดถึงรุ่นพี่ที่คุยกันแค่ 3 วันอยู่ เราไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่หลอกหลอนเราอยู่นี่มันคืออะไร
เราหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ว่าความรู้สึกพวกนี้คืออะไรคะ ใช่ความรักรึเปล่า... ทุกวันนี้ก็ยังนอนโง่ๆ อึนๆ มึนๆ อยู่เลย
ความรู้สึกพวกนี้มันคืออะไร
นับจากนั้นมาเราก็รู้สึกคิดถึงเขาขึ้นมาซะงั้น แต่เราก็ไม่ได้ทักเขาไปแล้ว ในตอนแรกคิดว่าเราอาจจะแค่รู้สึกดีกับเขารึเปล่า ก็เลยปล่อยผ่าน แต่เวรกรรม! เราคิดถึงเขาทุกวันเลย แต่เรื่องก็ผ่านไปนานพอสมควรแล้ว เราก็เลยไม่กล้าทักเขาไปอีก หลังจากนั้นเราก็คุยกับคนใหม่ ในตอนแรกเรายอมรับแหละ ว่าเราอยากลืมคนเก่า เราเลยไม่ได้คิดจะจริงกับคนใหม่เท่าไรนัก เพราะดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็จะคุยหลายคนเหมือนกัน
กระทั่งคุยไปมา คนใหม่เหมือนจะจริงกับเรา เราเลยลองเปิดใจดู ตอนแรกๆ ที่คุยกันเจ็บและหน่วงในใจมาก อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก คิดถึงคนเก่าขึ้นมา
กระทั่งวันที่เราสอบไฟนอล คนใหม่ให้กำลังใจเราตลอดเลย พอถึงตอนบ่าย วิชาสุดท้ายที่จะสอบ ก่อนสอบเราผ่อนคลายตัวเอง ด้วยการเปิดโน่นนี่ดู แล้วก็ไปเจอเลื่อนมือถือไปเจอคนเก่า ตอนนั้นเรารู้สึกว่าทุกอย่างดิ่งวูบ โลกที่สดใสมาตลอดมันดับลงทันที พอตอนสอบเราก็ไม่มีสมาธิเลย หลังจากสอบเสร็จ เราก็ออกจากห้องมานั่งพัก ตอนนั้นเราดิ่ง นั่งอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้ออกมา เราไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเราทำข้อสอบไม่ได้ รึว่าเราดิ่งเพราะเจอคนเก่า และอาการแบบนี้คืออะไรกัน?
ตอนนั้นเราปรึกษาพี่ที่สนิท เขาบอกว่าเราไม่ได้รักกับคนใหม่ เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับคนใหม่ และก็ไม่คุยกับใครอีกเลย
และเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเราก็ตัดสัมพันธ์กับเพื่อนคนนึงที่คุยกันไม่ถึงอาทิตย์ คือเราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันทำไม แต่เรารู้สึกแค่ว่าอยากผลักเขาออกไป และที่สำคัญจวบจนถึงปัจจุบันเราก็ยังคิดถึงรุ่นพี่ที่คุยกันแค่ 3 วันอยู่ เราไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่หลอกหลอนเราอยู่นี่มันคืออะไร
เราหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ ว่าความรู้สึกพวกนี้คืออะไรคะ ใช่ความรักรึเปล่า... ทุกวันนี้ก็ยังนอนโง่ๆ อึนๆ มึนๆ อยู่เลย