ตอนนี้เราอายุ16ปี เมื่อก่อนตอนประถมเราเคยทำเพื่อนย้ายรร.ไป1คน เรายอมรับความผิดเเต่ก็เเอบเสียใจเพราะ เรารักมันมากเเต่มันกลับทำเเบบนั้น (ขอไม่บอกสาเหตุนะคะ) ตอนนั้นเรื่องมันเกิดประมานป.5เทอม2 ซึ่งเรากลับจากไปเที่ยวต่างจังหวัด น่าจะช่วงปีใหม่ หลังจากหยุดพักยาวเราก็ไปโรงเรียน เเต่ เกิดเรื่องไม่คาดคิด เพื่อนคนที่เราบอกมันย้ายรร. ตอนนั้นไม่ว่าจะเพื่อนรุ่นน้องรุ่นพี่หรือครูที่สอนเรา ไม่มีใครอธิบายอะไรสักอย่างบอกว่าที่เพื่อนย้ายออกไปเป็นเพราะเรา ตอนนั้นคนทั้งรร.ไม่มีใครคุยกับเราเลย เหมือนอยู่คนเดียว ต้องเเอบร้องไห้ พอกลับบ้านไปเราเล่าให้เเม่ฟังทุกอย่างที่เกิดที่รร. เราเห็นน้ำตาเเม่ครั้งเเรกที่ร้องไห้เพราะเรา ตอนนั้นโคตรเจ็บ เเม่เลยไปหาผอ. ไปถามทุกอย่าง เเละ จะให้เราย้ายออกจากรร.ไปเรียนที่อื่นเเต่ครูเขารั้งไว้เพราะตลอดที่อยู่มาเราเป็นตัวท็อปวิชาการ เเข่งมาตั้งเเต่อนุบาล เเข่งมาเรื่อยๆ หลังจากที่เขารั้งเราจึงตัดสินใจอยู่ต่อ ตั้งเเต่วันนั้นเราก็ใช้ชีวิตเเบบไม่มีคววามสุขมาเรื่อย
อดทนให้จบป.6 พอขึ้นม.1 เราก็ได้ที่เรียนใหม่ เเต่มันไม่ได้สนุกอย่างที่คิดเพราะ เหมือนมาชดใช้กรรมที่กรรมไว้ เเต่ก็ไม่ได้เเย่มาก เราคิดเสมอว่าเราจะให้ลงโทษที่เราทำผิดไป
ช่วงเปลี่ยนของชีวิตคือหลังจากที่เกิดเรื่องตอนประถม เราเป็นคนไม่กล้าเเสดงออกเลย ไม่กล้าลงความคิดเห็น ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน ก่อนจะเกิดเรื่อง เราเป็นคนกล้า กล้าทุกเรื่อง เป็นผู้นำทุกอย่าง เเต่ตอนนี้เราไม่เเม้จะกล้าเป็นผู้นำ กลัวทุกอย่างเหมือนมันเป็นปมในใจมาตลอด จนทำให้ชีวิตประจำวันเปลเปลี่ยนไป
ปัจจุบันก็อยู่ม.4 ภาวนามาตลอดขอให้มันดีขึ้นกว่าเดิมเเต่มันเเย่กว่าเดิมมากดิ่งลงเหวเลยก็ว่าได้ เราได้มมาเจอเพื่อนคนหนึง นิสัยมันชอบโกรธเรื่องไร้สาระ
มันเป็นคนเเรงๆด้วย อยากด่าใครก็ด่าเลย จนเราเริ่มจะอยู่กับมันไม่ได้จึงย้ายมาอยู่กับอีกคน เพราะเราไม่ชอบคนเเรงๆเเต่ เป็นความโชคร้ายคือเพื่อนคนที่เราหนีมาดันมาเข้ากลุ่มเดียวกับเราอีก เหมือนมันจะไม่ชอบหน้าเราด้วย จนตอนนี้เราเครียด กลัวทุกอย่าง
วันก่อนเราหยุดเรียนกับเพื่อนเรา พออีกวันเราไปเรียนตามปกติเเต่เพื่อนในกลุ่มเปลี่ยนไปทุกคน เราไม่รู้ว่ามันไปเป่าหูอะไรเพื่อนๆ ตอนนั้นโคตรเครียด
จำได้วันที่เราหยุดมันจะมีงานกลุ่มเเต่มันเอาเราออกจากกลุ่มให้อยู่กลุ่มอื่นซึ่งเรารู้นิสัยมันเพราะถ้ามันไม่ชอบใครมันจะเอาคนนั้นออก ซึ่งตอนนี้เป้าหมายเราคืออยากเก็บเกรดเพราะเราจะยื่นทุนไปต่างประเทศ เเต่เจออะไรเเบบนี้เราโคตรกลัวเพราะมันเป็นคนไม่จริงจังเรื่องเรียนอยู่เเล้ว งานกลุ่มเราก้อต้องทำเองคนเดียว ตอนนี้คือ เครียดมากระบายกับใครก็ไม่ได้
ซึ่งงหลายคนก็บอกว่าครอบครัวล่ะ เราจะบอกว่าครอบครัวเราไม่ได้เหมือนคนอื่น เราปรึกษาใครไม่ได้จริงๆ
เราอยากระบายเรื่องคครอบครัวเเต่รออีกอันหนึง
ทำไงดี เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลกมืดๆ
อดทนให้จบป.6 พอขึ้นม.1 เราก็ได้ที่เรียนใหม่ เเต่มันไม่ได้สนุกอย่างที่คิดเพราะ เหมือนมาชดใช้กรรมที่กรรมไว้ เเต่ก็ไม่ได้เเย่มาก เราคิดเสมอว่าเราจะให้ลงโทษที่เราทำผิดไป
ช่วงเปลี่ยนของชีวิตคือหลังจากที่เกิดเรื่องตอนประถม เราเป็นคนไม่กล้าเเสดงออกเลย ไม่กล้าลงความคิดเห็น ซึ่งต่างจากเมื่อก่อน ก่อนจะเกิดเรื่อง เราเป็นคนกล้า กล้าทุกเรื่อง เป็นผู้นำทุกอย่าง เเต่ตอนนี้เราไม่เเม้จะกล้าเป็นผู้นำ กลัวทุกอย่างเหมือนมันเป็นปมในใจมาตลอด จนทำให้ชีวิตประจำวันเปลเปลี่ยนไป
ปัจจุบันก็อยู่ม.4 ภาวนามาตลอดขอให้มันดีขึ้นกว่าเดิมเเต่มันเเย่กว่าเดิมมากดิ่งลงเหวเลยก็ว่าได้ เราได้มมาเจอเพื่อนคนหนึง นิสัยมันชอบโกรธเรื่องไร้สาระ
มันเป็นคนเเรงๆด้วย อยากด่าใครก็ด่าเลย จนเราเริ่มจะอยู่กับมันไม่ได้จึงย้ายมาอยู่กับอีกคน เพราะเราไม่ชอบคนเเรงๆเเต่ เป็นความโชคร้ายคือเพื่อนคนที่เราหนีมาดันมาเข้ากลุ่มเดียวกับเราอีก เหมือนมันจะไม่ชอบหน้าเราด้วย จนตอนนี้เราเครียด กลัวทุกอย่าง
วันก่อนเราหยุดเรียนกับเพื่อนเรา พออีกวันเราไปเรียนตามปกติเเต่เพื่อนในกลุ่มเปลี่ยนไปทุกคน เราไม่รู้ว่ามันไปเป่าหูอะไรเพื่อนๆ ตอนนั้นโคตรเครียด
จำได้วันที่เราหยุดมันจะมีงานกลุ่มเเต่มันเอาเราออกจากกลุ่มให้อยู่กลุ่มอื่นซึ่งเรารู้นิสัยมันเพราะถ้ามันไม่ชอบใครมันจะเอาคนนั้นออก ซึ่งตอนนี้เป้าหมายเราคืออยากเก็บเกรดเพราะเราจะยื่นทุนไปต่างประเทศ เเต่เจออะไรเเบบนี้เราโคตรกลัวเพราะมันเป็นคนไม่จริงจังเรื่องเรียนอยู่เเล้ว งานกลุ่มเราก้อต้องทำเองคนเดียว ตอนนี้คือ เครียดมากระบายกับใครก็ไม่ได้
ซึ่งงหลายคนก็บอกว่าครอบครัวล่ะ เราจะบอกว่าครอบครัวเราไม่ได้เหมือนคนอื่น เราปรึกษาใครไม่ได้จริงๆ
เราอยากระบายเรื่องคครอบครัวเเต่รออีกอันหนึง