สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคน
แค่อยากมีเรื่องมาเล่าให้ฟังค่ะ จะมีคนมาอ่านมั๊ยเนี่ย..55
เรื่องก็มีอยู่ว่า สมัยมัธยมปลาย ตอนนั้นอายุ17 ปี พ.ศ.2547 เราได้ตกหลุมรักเมื่อแรกเจอคนๆนึงค่ะ เจอครั้งแรกบนรถเมย์ที่นั่งไปเรียน มันก็ตลกดีนะคะ เห็นปุ๊กปิ๊งปั๊บยังกะปุ๊บปั๊บรับโชคเลย 555 แล้วจากวันนั้นก็เกิดความพยายามค่ะ พยายามรู้จัก จนได้เบอร์โทรมา โทรหาสิไม่รออะไรเลย พยายามคุยกับเค้าแหละ เค้าอายุแก่กว่าน่าจะประมาณ7 ปี เราเรียนเค้าทำงานแล้วค่ะ พยายามอยากสานสัมพันธ์ มีความรู้สึก อยากรู้จักคนๆนี้ อยากไปต่อด้วยกันไกลๆเลยค่ะ พยายามอยู่สักพักใหญ่ๆ ทั้งโทรหาเค้า 555 เพราะเค้าไม่โทรมา นั่งรถเลยบ้านเพื่อนหวังอยากเห็นเค้า เห็นบ้านเค้า หลังคาบ้านก็ยังดี บ้าบอเนอะ ทำไปได้
แล้วก็มีอยู่วันนึง เค้าไปเที่ยวที่ไหนสักที่ แล้วมีขนมกลับมาฝากเรา คุ้กกี้สิงคโปร์ โอ๊ย ..กรี้ดบ้านแตก เก็บคุ้กกี้อันนั้น นั่งมองจนราจะขึ้นเลยทีเดียว 55 และแล้วก็สุขได้ไม่นาน ข่าวร้ายก็มา เราได้รับรู้จากเค้ามาเรื่องนึงค่ะ เค้าบอกว่าเค้าได้ชอบผู้หญิงคนนึง แล้วเค้าก็เล่า ตี้ดๆๆๆ ไว้แล้วกันค่ะ 55 น้ำตาไหลเลย เหมือนอกหักแล้วสิบล้อก็มาทับไปอีกที แต่ก็ยังค่ะ ไม่เลิก พยามยามต่ออีก แอบหวังว่า สักวันจะเป็นเราบ้างที่เค้าจะมอง บอกตัวเองว่า ไปต่อ ไม่ยอมแพ้แม้เค้าจะมีใคร ทุกวันเราได้แต่รอค่ะ ว่าเมื่อไหร่จะบังเอิญเจอเค้า เมื่อไหร่จะมีเบอร์เค้าโทรมาหาบ้าง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีสัญญาณอะไรตอบกลับมาเลย เป็นแบบนี้จนเราจบ ม.ปลาย ไม่มีความสัมพันธ์อะไรคืบหน้าเลย 55555 เราก็ดำเนินชีวิตเราไปต่อเรื่อยๆล่ะค่ะ เรียนต่อ จนทำงาน นานๆทีได้คุยกันทางโทรศัพท์ทีนึง แต่เราก็ยังคงหมั่นแวะเวียนไปหาความบังเอิญค่ะ พาตัวเองไปยังจุดที่คิดว่าอาจจะบังเอิญเจอเค้าเดินผ่านมา บังเอิญเดินสวนกัน แต่ก็ไม่เคยบังเอิญเลยสักครั้ง เราตัดสินใจย้ายจังหวัดที่อยู่ค่ะ มาทำงานอยู่อีกจังหวัดนึง เพราะเราคิดว่า เค้าคงไม่เคยคิดอะไรกับเรา แล้วเราก็ไม่อยากเจอ กลัวเจอตอนเค้ามากับคนอื่นแหละ 5555 น่าจะทรุด หลังจากที่ย้ายแล้วก็ยังได้คุยบ้างค่ะ แค่รู้ว่ายังอยู่ดี สบายดี ถามสถานะความคืบหน้าหัวใจเค้าบ้าง โดยคำตอบบางครั้งมันก็ปวดใจแหละค่ะ เค้าอาจจะไม่ได้รับรู้ เป็นแบบนี้อยู่อีกเป็นปีๆเลยค่ะ เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ เหมือนชีวิตที่เดินไปต่อ เรากลับบ้านทุกเดือนค่ะ มีรถขับแต่เรากลับนั่งรถเมย์กลับ เพียงเพื่อหวังความบังเอิญว่า อาจจะมีสักครั้งที่เจอเค้าอีกสักครั้งบนรถเมย์ จนประมาณปี 2553 โอกาสที่เรารอก็มาถึงค่ะ เรากลับบ้าน แล้วได้เจอเค้าค่ะ โคตรจะดีใจเลย สุดๆ แต่ก็เก็บอาการ ด้วยความรู้สึกโคตรจะคิดถึงเลย คือไม่มีวันไหนที่เราไม่นึกถึงเค้า หน้าเค้านี่ลอยอยู่ในตาตลอด เจอกันแป๊บเดียวค่ะ คุยกันไม่กี่คำ จากวันนั้น ก็เหมือนเดิมเรื่อยๆมาค่ะ ไม่มีความคืบหน้า รู้แค่ว่า ใจเรารอเค้า คิดถึงเค้า อยากมีอนาคตกับคนนี้ อยากเป็นมากกว่าที่เป็นอยู่ เราจะรอจนกว่าเค้าจะหันมามองเราค่ะ แล้วเราก็รู้ดีมาตลอดว่าเค้าชอบ เค้ารักคนอื่น จนปี พ.ศ.2554 เราได้คุยโทรศัพท์กัน คุยกันเรื่องทั่วไปแหละค่ะ เราก็ถามเค้าคำถามนึง ว่า ตอนนี้เค้ามีใครมั้ย นอกจากผู้หญิงคนนั้นของเค้า ................................ คำตอบของเค้ามันทำให้เรากลับมาพิจารณาตัวเองทันทีเลยค่ะ เค้ามีอีกคนนึง ... คืนนั้นเป็นคืนที่กว่าจะผ่านไปแต่ละนาที ยาวนานมากค่ะ สุดจะบรรยายเลยทีเดียว เราตัดสินใจหักซิมเบอร์มือถือทิ้งเลยค่ะ ปิดทุกช่องทางที่จะติดต่อได้ บอกกับตัวเองว่า.... ต่อให้เค้าไม่มีใคร เค้าก็ไม่เลือกไม่มองเรา ถึงเค้าจะอยากมีใครแต่มันไม่ใช่เรา ที่ผ่านมาเป็นตัวเราเองที่คิดไปเองคนเดียว มีความหวังเองคนเดียว เราก็ต้องออกไปเองคนเดียว ตลอดเวลาที่ใจเรามีเค้า ก็มีคนผ่านเข้ามาในชีวิตนะคะ เราก็ไม่ได้ปิดตัวเองทั้งหมด แต่เรายังไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยก็เท่านั้นเอง ก็ยังหวังลึกๆแหละ อยู่กับความหวังลมๆแล้งไปเรื่อยๆ กลัวถ้าเกิดเค้ามาแล้วที่ข้างๆจะไม่ว่างให้เค้ายืน....555 มโนไป ค่ะ เราจบตัวเองคืนนั้น บอกกับตัวเองว่า เราควรพอและหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ เราหายไปจากชีวิตเค้า ซึ่งเรารู้ว่าเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก 5555 ไม่มีผลต่อชีวิตเค้าเรารู้ดี ชีวิตหลังจากคืนนั้นของเราเปลี่ยนไปเลยค่ะ เราพาตัวเองไปในจุดที่ไม่เคยคิดว่าเราจะเป็นอย่างนั้น เราทำงาน 9โมงเช้าถึง3ทุ่มทุกวัน หลังเลิกงานเราไปกินเหล้ากับเพื่อนทุกวัน สว่างทุกวัน เป็นเวลา2 ปีน่าจะได้ ...แต่ไม่เคยเสียงานนะคะ เรารับผิดชอบสิ่งที่เราต้องทำมาตลอด เพียงแต่หัวใจที่เจ็บปวดมันทำให้เราหมดความรู้สึกในทุกๆเรื่อง เหมือนคนไม่มีชีวิตแค่นั้นเอง..........จบไว้แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาเล่าต่อ ว่าแต่จะมีคนอ่านมั้ย ยาวและเน่าสุดๆขนาดนี้
กาลครั้งนึงในความทรงจำ
แค่อยากมีเรื่องมาเล่าให้ฟังค่ะ จะมีคนมาอ่านมั๊ยเนี่ย..55
เรื่องก็มีอยู่ว่า สมัยมัธยมปลาย ตอนนั้นอายุ17 ปี พ.ศ.2547 เราได้ตกหลุมรักเมื่อแรกเจอคนๆนึงค่ะ เจอครั้งแรกบนรถเมย์ที่นั่งไปเรียน มันก็ตลกดีนะคะ เห็นปุ๊กปิ๊งปั๊บยังกะปุ๊บปั๊บรับโชคเลย 555 แล้วจากวันนั้นก็เกิดความพยายามค่ะ พยายามรู้จัก จนได้เบอร์โทรมา โทรหาสิไม่รออะไรเลย พยายามคุยกับเค้าแหละ เค้าอายุแก่กว่าน่าจะประมาณ7 ปี เราเรียนเค้าทำงานแล้วค่ะ พยายามอยากสานสัมพันธ์ มีความรู้สึก อยากรู้จักคนๆนี้ อยากไปต่อด้วยกันไกลๆเลยค่ะ พยายามอยู่สักพักใหญ่ๆ ทั้งโทรหาเค้า 555 เพราะเค้าไม่โทรมา นั่งรถเลยบ้านเพื่อนหวังอยากเห็นเค้า เห็นบ้านเค้า หลังคาบ้านก็ยังดี บ้าบอเนอะ ทำไปได้
แล้วก็มีอยู่วันนึง เค้าไปเที่ยวที่ไหนสักที่ แล้วมีขนมกลับมาฝากเรา คุ้กกี้สิงคโปร์ โอ๊ย ..กรี้ดบ้านแตก เก็บคุ้กกี้อันนั้น นั่งมองจนราจะขึ้นเลยทีเดียว 55 และแล้วก็สุขได้ไม่นาน ข่าวร้ายก็มา เราได้รับรู้จากเค้ามาเรื่องนึงค่ะ เค้าบอกว่าเค้าได้ชอบผู้หญิงคนนึง แล้วเค้าก็เล่า ตี้ดๆๆๆ ไว้แล้วกันค่ะ 55 น้ำตาไหลเลย เหมือนอกหักแล้วสิบล้อก็มาทับไปอีกที แต่ก็ยังค่ะ ไม่เลิก พยามยามต่ออีก แอบหวังว่า สักวันจะเป็นเราบ้างที่เค้าจะมอง บอกตัวเองว่า ไปต่อ ไม่ยอมแพ้แม้เค้าจะมีใคร ทุกวันเราได้แต่รอค่ะ ว่าเมื่อไหร่จะบังเอิญเจอเค้า เมื่อไหร่จะมีเบอร์เค้าโทรมาหาบ้าง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีสัญญาณอะไรตอบกลับมาเลย เป็นแบบนี้จนเราจบ ม.ปลาย ไม่มีความสัมพันธ์อะไรคืบหน้าเลย 55555 เราก็ดำเนินชีวิตเราไปต่อเรื่อยๆล่ะค่ะ เรียนต่อ จนทำงาน นานๆทีได้คุยกันทางโทรศัพท์ทีนึง แต่เราก็ยังคงหมั่นแวะเวียนไปหาความบังเอิญค่ะ พาตัวเองไปยังจุดที่คิดว่าอาจจะบังเอิญเจอเค้าเดินผ่านมา บังเอิญเดินสวนกัน แต่ก็ไม่เคยบังเอิญเลยสักครั้ง เราตัดสินใจย้ายจังหวัดที่อยู่ค่ะ มาทำงานอยู่อีกจังหวัดนึง เพราะเราคิดว่า เค้าคงไม่เคยคิดอะไรกับเรา แล้วเราก็ไม่อยากเจอ กลัวเจอตอนเค้ามากับคนอื่นแหละ 5555 น่าจะทรุด หลังจากที่ย้ายแล้วก็ยังได้คุยบ้างค่ะ แค่รู้ว่ายังอยู่ดี สบายดี ถามสถานะความคืบหน้าหัวใจเค้าบ้าง โดยคำตอบบางครั้งมันก็ปวดใจแหละค่ะ เค้าอาจจะไม่ได้รับรู้ เป็นแบบนี้อยู่อีกเป็นปีๆเลยค่ะ เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ เหมือนชีวิตที่เดินไปต่อ เรากลับบ้านทุกเดือนค่ะ มีรถขับแต่เรากลับนั่งรถเมย์กลับ เพียงเพื่อหวังความบังเอิญว่า อาจจะมีสักครั้งที่เจอเค้าอีกสักครั้งบนรถเมย์ จนประมาณปี 2553 โอกาสที่เรารอก็มาถึงค่ะ เรากลับบ้าน แล้วได้เจอเค้าค่ะ โคตรจะดีใจเลย สุดๆ แต่ก็เก็บอาการ ด้วยความรู้สึกโคตรจะคิดถึงเลย คือไม่มีวันไหนที่เราไม่นึกถึงเค้า หน้าเค้านี่ลอยอยู่ในตาตลอด เจอกันแป๊บเดียวค่ะ คุยกันไม่กี่คำ จากวันนั้น ก็เหมือนเดิมเรื่อยๆมาค่ะ ไม่มีความคืบหน้า รู้แค่ว่า ใจเรารอเค้า คิดถึงเค้า อยากมีอนาคตกับคนนี้ อยากเป็นมากกว่าที่เป็นอยู่ เราจะรอจนกว่าเค้าจะหันมามองเราค่ะ แล้วเราก็รู้ดีมาตลอดว่าเค้าชอบ เค้ารักคนอื่น จนปี พ.ศ.2554 เราได้คุยโทรศัพท์กัน คุยกันเรื่องทั่วไปแหละค่ะ เราก็ถามเค้าคำถามนึง ว่า ตอนนี้เค้ามีใครมั้ย นอกจากผู้หญิงคนนั้นของเค้า ................................ คำตอบของเค้ามันทำให้เรากลับมาพิจารณาตัวเองทันทีเลยค่ะ เค้ามีอีกคนนึง ... คืนนั้นเป็นคืนที่กว่าจะผ่านไปแต่ละนาที ยาวนานมากค่ะ สุดจะบรรยายเลยทีเดียว เราตัดสินใจหักซิมเบอร์มือถือทิ้งเลยค่ะ ปิดทุกช่องทางที่จะติดต่อได้ บอกกับตัวเองว่า.... ต่อให้เค้าไม่มีใคร เค้าก็ไม่เลือกไม่มองเรา ถึงเค้าจะอยากมีใครแต่มันไม่ใช่เรา ที่ผ่านมาเป็นตัวเราเองที่คิดไปเองคนเดียว มีความหวังเองคนเดียว เราก็ต้องออกไปเองคนเดียว ตลอดเวลาที่ใจเรามีเค้า ก็มีคนผ่านเข้ามาในชีวิตนะคะ เราก็ไม่ได้ปิดตัวเองทั้งหมด แต่เรายังไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยก็เท่านั้นเอง ก็ยังหวังลึกๆแหละ อยู่กับความหวังลมๆแล้งไปเรื่อยๆ กลัวถ้าเกิดเค้ามาแล้วที่ข้างๆจะไม่ว่างให้เค้ายืน....555 มโนไป ค่ะ เราจบตัวเองคืนนั้น บอกกับตัวเองว่า เราควรพอและหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ เราหายไปจากชีวิตเค้า ซึ่งเรารู้ว่าเค้าไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก 5555 ไม่มีผลต่อชีวิตเค้าเรารู้ดี ชีวิตหลังจากคืนนั้นของเราเปลี่ยนไปเลยค่ะ เราพาตัวเองไปในจุดที่ไม่เคยคิดว่าเราจะเป็นอย่างนั้น เราทำงาน 9โมงเช้าถึง3ทุ่มทุกวัน หลังเลิกงานเราไปกินเหล้ากับเพื่อนทุกวัน สว่างทุกวัน เป็นเวลา2 ปีน่าจะได้ ...แต่ไม่เคยเสียงานนะคะ เรารับผิดชอบสิ่งที่เราต้องทำมาตลอด เพียงแต่หัวใจที่เจ็บปวดมันทำให้เราหมดความรู้สึกในทุกๆเรื่อง เหมือนคนไม่มีชีวิตแค่นั้นเอง..........จบไว้แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวมาเล่าต่อ ว่าแต่จะมีคนอ่านมั้ย ยาวและเน่าสุดๆขนาดนี้