วันนี้ 20 พ.ย. ความอปกติ ทำให้เราได้เจอเขาแล้วทำหัวใจหล่น เช้าวันนี้ต้องเข้าไปที่อาคารเพิร์ลบางกอก ถนนพหลโยธิน (บ้านอยู่แถวรังสิต) ขับรถออกจากบ้านแล้วตั้งใจว่าจะแวะสถานีบริการน้ำมันเพื่อเติมลมยางล้อขวาหน้าเสียหน่อย แต่เลยปั้มมาเฉยเลยจ้า พอถึงอาคารหาที่จอดรถได้ก็ก้มมองล้อหน้าขวาอีกรอบ พร้อมกับภาวนาให้ทำธุระให้แล้วเสร็จอย่างรวดเร็ว แม่เจ้าธุระก็เร็วสมใจ (ไม่ถึง 10 นาที ฉันขับรถมาตั้งชั่วโมงครึ่ง) ก่อนออกจากอาคารได้ข้อมูลว่าตรงข้ามอาคารมีศูนย์บริการอะไหล่ตราสีเหลืองๆ (แฮ่) ออกมาจากอาคารแล้วพุ่งไปขวาสุดเพื่อกลับรถไม่ทัน เลยต้องเลาะซ้ายมา แล้วก็เห็นปั้มไม่แน่ใจว่าตราหอยหรือเสือ นาทีนี้เลือกไม่ได้เลยต้องแวะ ถามน้องในปั้มว่าจุดเติมลมอยู่ไหน น้องบอกว่าเดี๋ยวผมเติมให้เอง (ด้วยความเป็นแบบถังลาก น้องเขาคงกลัวทำถังระเบิด) เลยยิ้มให้น้องไปหนึ่งทีพร้อมกับกล่าวขอบคุณ
แล้วตาก็เหลือบไปเห็นร้านกาแฟชาวดอย ซึ่งปกติไม่กิน แต่วันนี้วัน อปกตินิ เลยตัดสินใจบอกน้องที่กำลังเติมลมยางว่า พี่ไปซื้อกาแฟนะ พอเดินไปเห็นประตูไม้ตกแต่งแบบตะวันตกและเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่าง (เข้าข้างตัวเองไหมวะ) พอผลักประตูเข้าไปเท่านั้นแหละ ได้สบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนเขามองเราอยู่แล้ว (เข้าข้างตัวเองอีกแล้ว เพราะเขาคงมองที่มีคนผลักประตูมากกว่า) ตอนสบตาแล้วเค้ายิ้มให้เหมือนโลกมันช้าๆ สโลโมชั่น และสั่นๆ (ตอนนี้นี่นั่งเขียนไปยิ้มไป) ผู้ชายอะไรทำให้รู้สึกหวั่นไหวได้ขนาดนี้ น้องบาริสต้าถามเรื่องสั่งกาแฟ ความจริงอยากสั่ง espresso แต่กลัวผู้ชายมองว่าเข้มเกินหญิง เลยสั่งแค่ Americano พอสั่งกาแฟเสร็จแล้วก็หันหลังให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ (เขินมากมาย อยากนั่งข้างก็ไม่กล้า อยากขอเบอร์โทรก็อาย กลัวเขาหูไม่ดี เลยได้แต่นั่งลงที่โต๊ะที่อยู่ข้างหลังเขา และแบบแอบมองหลังเขาจ้า) ผู้ชายอะไรจะว่าหล่อก็ไม่ขนาดนั้นจะว่าธรรมๆ ดาก็ไม่ใช่ เขาใส่กางเกงสีน้ำตาลเกือบกากีพอดีตัวเห็น เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว ทำให้เห็นไหล่น่าซบอย่างชัดเจน ใส่รองเท้าหนังเรียบๆ เราไม่เจอผู้ชายที่ทำให้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว ได้รับกาแฟมาแล้วก็เดินออกจากร้านแบบเสียดายมาก กอไก่ ล้านๆ ตัว ตลอดทางกลับบ้านและตลอดทั้งวันไม่สามารถลืมความรู้สึกตอนสบตาได้เลย OMG ช่วยด้วยอยากเจอเขาอีกอะ เพื่อนๆ มีใครเคยเป็นแบบนี้ไหม มาแบ่งปันประสบการณ์กัน เคยเป็นแบบนี้กันไหม
เคยเป็นแบบนี้กันไหม
แล้วตาก็เหลือบไปเห็นร้านกาแฟชาวดอย ซึ่งปกติไม่กิน แต่วันนี้วัน อปกตินิ เลยตัดสินใจบอกน้องที่กำลังเติมลมยางว่า พี่ไปซื้อกาแฟนะ พอเดินไปเห็นประตูไม้ตกแต่งแบบตะวันตกและเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่าง (เข้าข้างตัวเองไหมวะ) พอผลักประตูเข้าไปเท่านั้นแหละ ได้สบตากับผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนเขามองเราอยู่แล้ว (เข้าข้างตัวเองอีกแล้ว เพราะเขาคงมองที่มีคนผลักประตูมากกว่า) ตอนสบตาแล้วเค้ายิ้มให้เหมือนโลกมันช้าๆ สโลโมชั่น และสั่นๆ (ตอนนี้นี่นั่งเขียนไปยิ้มไป) ผู้ชายอะไรทำให้รู้สึกหวั่นไหวได้ขนาดนี้ น้องบาริสต้าถามเรื่องสั่งกาแฟ ความจริงอยากสั่ง espresso แต่กลัวผู้ชายมองว่าเข้มเกินหญิง เลยสั่งแค่ Americano พอสั่งกาแฟเสร็จแล้วก็หันหลังให้กับผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ (เขินมากมาย อยากนั่งข้างก็ไม่กล้า อยากขอเบอร์โทรก็อาย กลัวเขาหูไม่ดี เลยได้แต่นั่งลงที่โต๊ะที่อยู่ข้างหลังเขา และแบบแอบมองหลังเขาจ้า) ผู้ชายอะไรจะว่าหล่อก็ไม่ขนาดนั้นจะว่าธรรมๆ ดาก็ไม่ใช่ เขาใส่กางเกงสีน้ำตาลเกือบกากีพอดีตัวเห็น เสื้อยืดสีขาวพอดีตัว ทำให้เห็นไหล่น่าซบอย่างชัดเจน ใส่รองเท้าหนังเรียบๆ เราไม่เจอผู้ชายที่ทำให้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว ได้รับกาแฟมาแล้วก็เดินออกจากร้านแบบเสียดายมาก กอไก่ ล้านๆ ตัว ตลอดทางกลับบ้านและตลอดทั้งวันไม่สามารถลืมความรู้สึกตอนสบตาได้เลย OMG ช่วยด้วยอยากเจอเขาอีกอะ เพื่อนๆ มีใครเคยเป็นแบบนี้ไหม มาแบ่งปันประสบการณ์กัน เคยเป็นแบบนี้กันไหม