คือเรื่องมีอยู่ว่าผมกับผญ.คนนึงผมขอเรียกเขาว่าหญิงคือเรารักกันมากคบกันมาปีกว่าแล้วซึ่งอยู่ไกล้บ้านกันแล้วฝ่ายญาติของผมนั้นไม่ยอมรับด้วยเหตุผลที่ว่าญาติของฝ่ายผญ.นั้นเป็นครอบครัวมีปัญหาเพราะยายของเธอเคยไปสร้างเรื่องให้ชาวบ้านเดือดร้อนยืมเงินไม่คืนเพราะมีฐานะที่ค่อนข้างจนแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเล่นหวยอีกและหญิงก็อาศัยอยู่กับยายเพราะแม่อยู่ไกลกับรร.ที่เรียนอยู่และแม่ของหญิงเปนลูกที่ยายไม่รักด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างแม่ของหญิงย่ากับสามีเพราะติดยาแล้วก็มามีคนไหม่อาศัยอยู่ด้วยกันซึ่งแม่ของหญิงก็ไม่มีอะไรเลยเงินจะส่งลูกเรียนก็ขอสามีและญาติฝ่ายสามีไหม่ของแม่หญิงก็ไม่ชอบอีกจนต้องหนีไปหาบ้านพักโทรมๆอยู่ทีนี้มาที่หญิง หญิงเป็นคนที่เรียนเก่งขยันในการเรียนแต่อย่างอื่นขี้เกียจทุกอย่างแม้กระทั่งเดินออกจากห้องไปกินข้าว ครั้งนึงผมเคยไปห้องหญิง(บ้านยาย)เป็นห้องที่เต็มไปด้วยขยะ ใยแมงมุม เหมือนห้องร้าง
จนผมต้องเข้าไปทำความสะอาดเอง ผมช่วยหญิงทุกๆอย่าง แต่หญิงช่วยไรผมไม่ได้เพราะเงินที่ไม่มีและความขี้เกียจแต่ผมก็รู้ว่าหญิงรักผมมาก ผมก็รักมากใครพูดไรผมไม่ฟัง ใครห้ามผมผมไม่ฟัง จนวันนึงผมแอบไปอยู่กับหญิงแต่ผมออกไปไหนไม่ได้เพราะคนเห็นจะจำผมได้(บ้านอยู่ไกล้แต่ไม่มาก)แล้วผมก็ออกไปซื้อไรกินไม่ได้ผมเลยขอให้หญิงไปซื้อให้เพราะหิวมากๆแต่หญิงบอกขี้เกียจ ตอนนั้นผมยังไม่คิดไรและเอาขนมที่พกใว้มาประทังชีวิต😤 และผมก็กลับบ้านเลยต่อมาไม่กี่วัน ตาที่ผมรักมาพูดกับผม ปกติคนอื่นพูดผมไม่ฟัง แต่ตาเป็นคนที่ดีกับผมมาก แกมาบอกว่าอีกไม่นานแกจะไม่อยู่แล้วแต่จะอยู่จนผมแต่งงาน และแกก็บอกว่าแต่ถ้าเป็นหญิงแกจะไม่ยอมรับเด็กขาด แกอธิบายว่าถ้ายังอยู่กับหญิงผมก็ต้องเสียหลายๆอย่างโดยที่ไม่ได้อะไร อนาคต ก็จมปรักอยู่ตรงนี้แล้วผมก็นึกถึงตอนที่ผมหิว แต่ความรู้สึกผมก็ยังรักหญิง สงสารหญิง ตอนนั้นผมกลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่ ผมไม่รู้จะทำยังไงต่อหญิงก็รักผมบอกรักผมทุกวันผมหายไปเกือบ10วันหญิงยังรอ ผมเคยขอเลิกแล้วแต่หญิงบอกจะฆ่าตัวตาย และผมเชื่อว่าหญิงจะทำจิงๆ ผมควรทำยังต่อดี😢
ปล.อาจจะสับสนนิดนึงผมเรียบเรียงประโยคไม่ค่อยเก่งขออภัยด้วยครับ