เวลาที่คนเราพยายามที่จะเปลี่ยนตัวเองบางครั้งมันก็เหมือนการเข็นครกขึ้นภูเขา แค่ตัวเราจะเปลี่ยนตัวเองก็ต้องอาศัยแรงใจอย่างมากแล้ว ยังต้องมาโดนสิ่งรอบข้างมาบั่นทอนกำลังใจลงไปอีก บางทีการที่เราเป็นคนเข้มแข็ง ก็ไม่ได้แปลว่าอ่อนแอไม่เป็นเนอะ ใครเคยเป็นมั้ยที่บางทีเราก็อยากออกไปคุยนอกวงบ้างเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศก่อนกลับมาสู้ใหม่ 555 ยอมรับว่าบางทีก็ยังไม่โตพอที่จะควบคุมอารมณ์ให้ผ่านสิ่งต่างๆไปได้ ยิ่งต้องทำงานเป็นผู้ประสานงานด้วยแล้ว สิ่งที่ยากที่สุดคือการอยู่กับคนอื่นๆให้ได้ การฝึกที่จะควบคุมอารมณ์ให้สามารถบริหารจัดการสิ่งต่างๆให้ออกมาดี บางทีงานที่ทำไม่ได้กดดันนะ มันมากดดันกับคนร่วมงาน แต่เราเข้าใจนะว่าจะทำงานที่ไหนก็เหมือนกัน เพราะคนก็คือคน ย้ายไปไหนก็ไม่ต่างกันเพราะสิ่งสำคัญมันอยู่ที่ใจเรา ใครคิดแบบนี้บ้าง
ก้าวหน้าหรือถอยหลัง?