เรื่องมีอยู่ว่าเราคุยกับพี่คนหนึ่ง แล้วตอนกลางคืนพี่เขาบอกจะไปเที่ยวขอยืมเสื้อเราหน่อยตอนนั้นดึกแล้วทั้งซอยหลับหมด เราก็เอาเสื้อไปให้พี่เขาที่หน้าปากซอย  พอตอนเช้าแม่เรามาถามและบอกว่ามีคนเห็นเราออกบ้านตอนกลางคืน แต่เราปฏิเสธแม่เพราะเรารู้ว่าถ้าแม่รู้ว่าเป็นเราจริงๆเราคงออกไปไหนไม่ได้แน่ๆเพราะแม่เราหวงเรามากแต่แม่ไม่เคยเข้าใขเราเลย ไม่เคยที่แบบตอนเย็นจะมานั่งพูดคุยเปิดใจกันมันเลยทำให้เราก็ไม่กล้าจะบอกไรแม่เพราะแม่ดุเราตลอดเราทำอะไรดีๆไม่เคยชมต่างกับพี่เรามากที่แม่จะชมอยู่ตลอดมันเลยก่อเกิดให้เราไม่กล้าจะบอกอะไรแม่มีปัญหาอะไรเราไม่เคยบอกเลย และก็เิดเรื่องนี้ขึ้นที่เราเอาเสื้อไปให้พี่เขาเราไม่กล้าบอกหรอกว่า ใช่คนเมื่อคืนหนูเอง เพราะเรารุ้ว่ามันจบไม่สวยแน่เราเลือกที่จะไม่ยอมรับและจะไม่พุดถึงมันให้ทุกคนลืมไปเองระหว่างนี้เราก็จะทำตัวดีๆไม่ให้มีปัญหาอะไรอีก เรารู้ว่าผิดนะแต่แม่ไม่เคยเปิดโอกาสให้เราทำอะไรเลยมีแต่ห้าม อยากถามว่าถ้าเกิดแม่ถามมาอีกครั้งเราควรทำไงดีอะคะตอนนี้รุ้สึกผิดนะแต่มันโกหกไปแล้วถ้าแม่ไม่พูดและชาวบ้านไม่ถามเราก็ไม่ต้องพุดถึงอีก็ดี แต่เรารู้สึกผิดมากที่เราทำไปควรทำไงดีคะ (พี่เขาเป็นผช.) ถ้าผิดพลาดหรือไม่เข้าใจขอโทษด้วยนะคะเพิ่งเขียนครั้งแรกค่ะ ขอบคุณค่ะ