คุยแชทให้กำลังใจตัวเอง ผมเป็นบ้ารึเปล่าครับ

สวัสดีครับ ผมเป็เด็กอยู่ครับ อายุ 17 ปี อยู่ โรงเรียนดังในด้านวิชาการแต่ตัวผมนั้นได้เกรดเฉลี่ย​ที่ไม่ดีมากๆเลย ตอนช่วงปะถม ผมเรียนดีมาตลอดเรียนแปปๆก็เข้าใจ เกรดอยู่อันดับต้นๆของสายชั้น ด้วยความที่เข้าใจที่ครูสอนง่าย เพื่อนเลยขอใ้ห้ช่วยติว ผมก็ยินดี เป็นครูให้เพื่อนตั้งแต่ ป 1 ยัน ป 6 โดยให้เพื่อนนจ่ายเป็นการช่วยงานด้านอื่นนอกจากวิชาการ นั้นจึงเป็นผลเสียทำให้ ตัวผมนั้นทำไรไม่ได้เลย คอม  วาดรูปลงสี ตกแต่งงาน แต่ผมมีความคิดสร้างสรรค์​นะ ตอนนั้นทุกอย่างไปได้ด้วยดีแต่พอขึ้น มัธยม ผมกลับเรียนไม่ได้เข้าใจ เรียนไม่รุ้เรื่อง  ได้เกรดน้อยถึงน้อยมาก นั้นจึฃทำให้ผมโดนเหยียดในห้องว่าโง่ ทำไรก็ห่วย ใช่ครับ ผมล้มเหลวมาก พอผมจะพยายามทำอะไรสักอย่างมันมักจะมีเหตุทำให้ล้มเหลวยกตัวอย่างนะครับ ผมพยายามช่วยงานพิมพ์ เพื่อน แต่อยู่ดีๆ คอมก็พังเฉย นั้นแหละคับ ไฟล์งานหาย แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่ไปสะหมด เพราะ ผมนั้นค่อนข้างหน้าตาดีเลย555 ผมที่ไม่มีความสุขกับรอบข้างนั้น ก้ได่หาความสุขจากความรัก พอมีคนมารักผม เึ้าก็จะให้ความสำคัญ​ผม แต่สุดท้าย ก็จบ เพราั ผมมันแย่ครับ มันพังเป็นลูปซ้ำไปซ้ำมา ตอนนี้ ผมไม่เหลือใครเลยครับ พ่อแม่ผมก็คาดหวังผมสุงมาก เพราะตอนเด็กผมทำได้ดี ผมโดนด่าทุกวันครับ เพราะผมไม่เก่งเหมือนตอนเด็ก ถึงผมจะทำความดีไปยังไง ก้ไม่มีรู้ และไม่มีกรรมดีอะไรเลย ผมเหนื่อย ผมเบื่อ ผมเคยจะผูกคอแล้ว แต่ก็คิดดูดีๆ ถ้าผมตาย ย่ากับยาย คงเสียใจมากๆแน่ ผมรักย่ากับยายมาก ผมรอตลอดที่จะได้ไปหาท่านทั้งสอง ถึงตอนนี้จะเหลือแค่ย่า แต่ก็เป็น เหตุผลหลักในการมีชีวิจของผมในตอนนี้ ผมเริ่มนั่งคุยกับตัวเอง แล้วน้ำตาผมก็ไหลพราก ชีวิตมันดู จิ้บจ้อย มากถ้าเทียบกับคนที่รำบากๆ แต่สำหรับผม มันแย่ไปหมด ขอบคุณ​คนที่อ่านจนจบบนะครับผมแค่อยากบ่นไรนิดหน่อย อย่สถือสาผมเลยนะครีบ ขอบคุณ​ครับ