เราก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ ครั้งแรกที่เราคุยกับคนนั้นคือตอนที่เราเครียด เราเศร้า เราเผลอหลุดออกไป เราคุยกับเขาในไลน์ค่ะ คุยในโอเพนแชทค่ะ ไม่ได้คุยในไลน์เรียล หลังๆเราคุยกัยเขาบ่อย(มั้ง) เกือบทุก1ชั่วโมงเราต้องทักหาเขา เราคิดถึงเขาบ่อยๆ เราอยากคุยกับเขา เราเรียนอยู่อะนะ ก่อนไปเรียน หลังเรียนเสร็จ ก่อนนอน หลังตื่น เราคุยกับเขา เรารู้ชื่อเขาเรารู้อายุเขา เรารู้ว่าเขาเป็นหญิงหรือชาย เรารู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับเขา เราเหมือนจะรู้ เราไม่รู้ว่าเขามีแฟนรึยังนะ แต่เขาไม่ชอบคนที่เด็กกว่าเป็น10ปีแบบเราอยู่แล้วแหละ มันเป็นช่องว่างๆระหว่างวัย เราอยากบอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง เราคิดอะไร เราเครียดเราทักหาเขาคนแรก เขาไม่รำคาญเรา เขาเป็นคนแรกที่ไม่รำคาญ เขาเป็นคนแรกที่ถึงจะไม่ว่างแต่ก็ตอบเราทุกครั้ง เขาไม่สงสัยในตัวเราเลย ตอนคุยแรกๆคุยในโอเพนแชท ตอนนี้เขาให้ไลน์เรียลกับเรา เราดีใจนะ เรารู้สึกมีความสุข เราเศร้ามาก่อน เราเครียดมาก่อน เราโดนบังคับโดนยัดเยียดให้เก่ง เราต้องได้ที่1 เราต้องได้เกรด4 เราทำได้ทุกครั้ง เราทำได้ แต่เราไม่ดีใจ มันไม่ใช่ความเต็มใจที่จะทำ มันแลกมากับความเหนื่อย มันเหนื่อย แต่พอเราคุยกับพี่เขา เรามีความสุข เรายิ้มได้ เรายิ้มได้แบบไม่ฝืน เราฝืนอะไรน้อยลง เรามีความสุข เรากลัวเขารำคาญเรา เราไม่เคยบอกอะไรเขา เราเป็นฝ่ายคิดไปเองคนเดียว เราชอบเขา เรารู้ชื่อรู้อายุรู้อะไรนิดหน่อยกับตัวเขา เขาบอกเกี่ยวกับตัวเอง แต่เราไม่เคยบอกเกี่ยวกับตัวเองให้เขารู้ เรากลัวมาก เรากลัวเขาหายไป เรากลัวเขารำคาญ เรารักเขาจริงๆไปแล้ว เราชอบเขา เรามีความสุขเวลาคุยกับเขา เรามีความสุข แต่เราไม่รู้ว่าเราช่วยอะไรเขามั้ย เราไม่ได้ทำอะไรให้เขาเลย เราคิดว่า เขาไม่มีทางชอบเรากลับ เราคิดว่าเขารำคาญเรา เขาเบื่อที่จะต้องตอบเรา เราไม่อยากจะตั้งความหวัง แต่เราหวังน้อยๆว่าเขาจะชอบเรากลับ เราชอบเขา เราควรทำยังไงให้เขารู้ อีกอย่างเขาเป็นหญิงเหมือนกับเรา เราอยากให้เขารู้จริงๆ เราไม่กล้าบอก เราควรทำยังไง?????