เราไม่มีความสุขเลยแค่นี้เป็นเหตุผลพอที่เราจะเลือกเดินออกมาจากเขามั้ยคะ

เราคบกับแฟนมา2ปีค่ะ ตลอดเวลาที่คบมาเอาตรงๆก็มีความสุขแต่ช่วงแรก หลังๆก็คือพังตลอด เราเป็นคนไม่ค่อยพูดเวลารู้สึกแย่จะเงียบตลอดซึ่งเขาก็รู้จักนิสัยเราดีค่ะ ทึกครั้งที่เราแย่เรามีเหตุผลตลอดนะคะว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ไม่ใช่อยู่เรางี่เง่าค่ะแต่เราก็โดนว่างี่เง่ามาตลอดเอาแต่ใจไม่รู้จักโตแต่ทุกอย่างที่เราเป็นเรามีเหตุผล อีกอย่างเราเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ โรคที่คนรอบข้างแทบไม่เข้าใจแม้แต่แฟนตัวเองที่อยู่ด้วยกันทุกวัน มันบั่นทอนเราลงเรื่อยๆค่ะ เวลาเราดิ่งเค้าจะใช้คำพูดว่าเรานิสัยไม่ดีเอาโรคมาอ้าง เรารู้สึกว่าเราขาดหายไม่มีอะไรมาเติมเต็มเลยเราไม่มีความสุข ไม่มีเลยสักวัน ร้องวันทุกวัน บางวันแทบกินข้าวไม่ลง ตอนนี้มั้งรู้สึกว่าตัวเองดิ่งจากโรคและดิ่งจากคนรักมากๆ ถ้าวันนี้เราเดินออกมา เหตุผลเพระว่าเราไม่มีแม้แต่เสี้ยวความสุข เราจะผิดมั้ยคะ มันไม่ไหวแล้วค่ะ เหนื่อยมากๆ ทั้งกายทั้งใจ