เรื่องมีอยู่ว่า เราโสดตอนอายุ 30 จะย่าง 31 เรายังจะพอมีใครเหมือนคนอื่นได้มั้ย เพราะเด๋วนี้เดินไปไหนมีแต่คู่ๆ เราใช้ชีวิตก่อนจะเลิก เหมือนเลิกกันเลย เรามีแฟนเหมือนไม่มี เราไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว แต่แค่มีเค้าให้ซุกเพื่อให้หลับไป  (ต่างแค่ไม่มีเค้าให้กอดให้ซุก) อย่างอื่นใช้ชีวิตปกติ แค่ใครถามว่ามีแฟนมั้ย บอกว่ามีแค่นั่น 
ตอนนี้เราตัดสินใจโสด ตัดขาดเพราะเราคิดว่าเราอึดอัดมาก เกินรับไหว เราไม่ได้พูดคุยอะไรกับเค้าเลยหากมีวันหยุดตรงกันเค้าเล่นแต่เกม  เค้าแทบจะไม่มีเวลาอะไรให้เราเลย เราอยู่ไปด้วยความหวังที่จะสร้างครอบครัว แต่คงมาถึงจุดเปลี่ยนที่เราต้องเดินคนเดียว  ก่อนเราเลิกกัน เราทะเลาะกัน ไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากัน เค้าจะตื่นนอนแล้วอาบน้ำออกไปข้างนอก โดยกลับมาอีกทีตอนที่จะนอน ส่วนเราอ่ะเหรอนอนโง่ๆนั่งโง่ๆอยู่ห้องคนเดียว เหมือนอากาศที่แฟนคงคิดว่าเมื่อไหร่มันจะลอยหายออกไปให้พ้นๆ (หรือเราคิดมากไป) แต่การกระทำทุกอย่างบ่งบอกชัดอยู่แล้วว่าเค้าไม่เคยสนใจ ใส่ใจเรา เราสมควรตัดใจ บอกตรงๆว่าจากที่เราเคยนอนในห้อง เราเก็บของออกมานอนตรงห้องโล่งๆ ก่อนจะเข้าห้องนอน  เรานอนร้องให้แล้วคิดตลอด ว่าเมื่อมันจะดีขึ้นหรือมันมีทางปรับแก้ แต่เรื่องยิ่งบานปลายคือยิ่งไม่สนใจกัน  
 
เราอยากให้เพื่อนๆให้ความคิดเห็นจากประสบการณ์  จะได้เป็นแรงพลักดัน