รู้สึกเนือยๆกับชีวิต

ตอนนี้เหมือนอยู่ไปวัน ๆ มากกว่า ถ้าให้บอกตรง ๆ  เช้า ตื่น  เย็น กลับพักผ่อน และ พอดึกหน่อย เข้านอน  เป็นแบบนี้มาได้พักนึงแล้วครับ  รู้สึกไม่มีเป้าหมาย ไม่มีความตื่นเต้นกับชีวิตแบบเ

ชีวิตเนือยๆยังไงไม่รู้ ไม่มีความสุข ไม่อยากทำอะไร อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว กังวลไปซะทุกอย่าง ชอบคิดเล็กคิดน้อย บางครั้งก็คิดสั้นไม่อยากอยู่แล้ว เราจะผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้ยังไงบ้าง?

ทุกๆคืนก่อนจะหลับตานอนก็คิดว่าพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาเพื่อทำแต่สิ่งเดิมๆอีกแล้ว ชีวิตวนเวียนอยู่แต่อะไรเดิมๆ เบื่อหน่ายไปซะทุกอย่าง บางทีก็คิดว่าเราเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่อใช้ชีวิตซ้ำๆแล้วตายไป แค่นี้จริง

มาอยู่หอ(มหาวิทยาลัย)ได้สองวัน วันแรกก็รู้สึกดีมีเพื่อนเยอะ ตื่นเต้น แต่พอวันที่สอง รู้สึกเบื่อชีวิตที่นี่ เบื่อไปซะทุกอย่าง นอนในหอแบบหมดอะไรตายอยาก ไม่อยากออกไปไหน บางทีเหงาก็คิดถึงพ่อกับแม่(มันเป็น

รู้สึกเบื่อทุกอย่าง อ่อนไหวง่าย ขี้เกียจทุกอย่างแม้กระทั่งกินข้าว รู้สึกเหนื่อยไปซะทุกอย่างเลยค่ะ ทำไงดีคะ

ช่วงปลายปี 2568 จนกระทั่ง 2669 มาถึงจุดที่ไม่ต้องการอะไร และสิ่งที่ต้องการจริงๆ เอื้อมไม่ถึง มันอยู่จุดที่เบื่อทุกเรื่องพยายามมองหาความต้องการให้เกิดความตื่นเต้นและอยากทำไม่มีและเบื่อหน่ายสิ่งที่จะต้อ

นี่คงเป็นรอบสามสิบเลยทีเดียว ที่อยู่แบบไม่มีคนในใจ ความจริงแล้วมันก็แอบเหงานิดๆ แต่ว่าเข้าใจเลยว่าในห้องว่างๆมันก็สะอาดดีนะ ไม่มีความขุ่นข้องหมองใจ ไม่มีความกังวล ไม่มีความน้อยใจ ไม่มีความตื่นเต้น ไม่

เราเป็นเด็กอายุ13 ที่ใช้ชีวิตเเบบอย่างเบื่อหน่าย ( เเต่มะนก้คงเพราะเราทําตัวเอง )  เพราะอะไรนะหรือ? เราเปนคนที่ความกล้าเเสดงออกมาก ในตอนเด็ก ชอบคอย ชอบตั้งคำถาม หาความสามารถตัวเองเสมอ อยากเปนนู่น

คุณเคยไหม ที่ตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกเบื่อ วันนี้ผมตื่นมาเป็นยังงัน ความรู้สึกที่เบื่อไปซะทุกอย่าง ใครเคยเป็นบาง และคุณแกไขกันยังไงหรอ ช่วยบอกผมหน่อยจะขอบคุณมากครับ

เคยรู้เบื่อจนไม่อยากทำอะไรเลยไหมคะ ไม่อยากแม้จะพูดกับใครทั้งนั้น เบื่อไปหมดซะทุกอย่าง ขนาดอยู่เฉยๆก็ยังเบื่อ อาการแบบนี้เรียกว่าอะไรคะ ควรจะแก้ยังไงดี