รู้สึกเนือยๆกับชีวิต

ตอนนี้เหมือนอยู่ไปวัน ๆ มากกว่า ถ้าให้บอกตรง ๆ  เช้า ตื่น  เย็น กลับพักผ่อน และ พอดึกหน่อย เข้านอน  เป็นแบบนี้มาได้พักนึงแล้วครับ  รู้สึกไม่มีเป้าหมาย ไม่มีความตื่นเต้นกับชีวิตแบบเ

ชีวิตเนือยๆยังไงไม่รู้ ไม่มีความสุข ไม่อยากทำอะไร อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว กังวลไปซะทุกอย่าง ชอบคิดเล็กคิดน้อย บางครั้งก็คิดสั้นไม่อยากอยู่แล้ว เราจะผ่านเรื่องพวกนี้ไปได้ยังไงบ้าง?

ทุกๆคืนก่อนจะหลับตานอนก็คิดว่าพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาเพื่อทำแต่สิ่งเดิมๆอีกแล้ว ชีวิตวนเวียนอยู่แต่อะไรเดิมๆ เบื่อหน่ายไปซะทุกอย่าง บางทีก็คิดว่าเราเกิดมาทำไม เกิดมาเพื่อใช้ชีวิตซ้ำๆแล้วตายไป แค่นี้จริง

รู้สึกเบื่อทุกอย่าง อ่อนไหวง่าย ขี้เกียจทุกอย่างแม้กระทั่งกินข้าว รู้สึกเหนื่อยไปซะทุกอย่างเลยค่ะ ทำไงดีคะ

ช่วงปลายปี 2568 จนกระทั่ง 2669 มาถึงจุดที่ไม่ต้องการอะไร และสิ่งที่ต้องการจริงๆ เอื้อมไม่ถึง มันอยู่จุดที่เบื่อทุกเรื่องพยายามมองหาความต้องการให้เกิดความตื่นเต้นและอยากทำไม่มีและเบื่อหน่ายสิ่งที่จะต้อ

มาอยู่หอ(มหาวิทยาลัย)ได้สองวัน วันแรกก็รู้สึกดีมีเพื่อนเยอะ ตื่นเต้น แต่พอวันที่สอง รู้สึกเบื่อชีวิตที่นี่ เบื่อไปซะทุกอย่าง นอนในหอแบบหมดอะไรตายอยาก ไม่อยากออกไปไหน บางทีเหงาก็คิดถึงพ่อกับแม่(มันเป็น

เป็นคนที่ครึ่งๆกลางๆไปซะทุกอย่างไม่มีอะไรโดดเด่นแต่ก็ไม่ด้อย ทำให้การตัดสินใจในการเลือกคณะโครตลำบากเลย

เคยรู้เบื่อจนไม่อยากทำอะไรเลยไหมคะ ไม่อยากแม้จะพูดกับใครทั้งนั้น เบื่อไปหมดซะทุกอย่าง ขนาดอยู่เฉยๆก็ยังเบื่อ อาการแบบนี้เรียกว่าอะไรคะ ควรจะแก้ยังไงดี

เป็นเหตุการณ์ที่เกิดก่อน the conjuring ก่อนที่นางพยาบาลได้เป็นเจ้าของแอนนาเบลนะ (อย่างที่เห็นในตอนแรกของ คนเรียกผี) ต้องยอมรับนะว่าคาดหวังเรื่องนี้มาก เพราะนึกว่าผกก คือพี่วาน แต่ที่ไหนได้ ตัวหนังดูเ