ทำใมการใช้ชีวิตมันถึงยากขนาดนี้

ฉันเหนื่อยจังค่ะเหนื่อยมาก ไม่อยากจะทำอะไรเลยในแต่ละวันอยากนอนไม่อยากลุกขึ้นมาเจอกับโลกภายนอก ไม่อยากพูดคุยกับใคร ไม่อยากให้ใครมาชี้หรือมาสั่งให้ฉันทำอะไรอะไรที่คุณต้องการ ตั้งเด็กก็ไม่เคยมีความสุขพ่อแม่แยกทางต้องเลือกว่าจะอยู่กับใครอยู่กับพ่อแม่ก็มาพาหนีอยู่กับแม่กับแม่แต่ก็ต้องอยู่กับผัวใหม่แม่โดนตีเกือบทุกวันหนักสุดตาเขียวจนปิดหัวโนปากแตกแต่เห็นแม่ยืนเฉยๆไม่เข้ามาห้ามคงห้ามไม่ได้แหล่ะ แค่นี้มันยังไม่พอฉันยังต้องนอนทนฟังเสียงแม่กับเค้ามีอะไรกันทุกคืนฉันได้แค่นอนปิดหูปิดตานอนร้องจนถึงเช้า พอตื่นเช้ามาฉันเข้าไปหาแม่ในมุ่งข้างๆเห็นแม่ใส่แต่ผ้าถุงผืนเดียวด้วยความยังเด็กมั่งเลยถามแม่ออกไปว่าทำใมแม่ถึงถอดเสื้อผ้านอน แม่บอกว่าอะไรรู้มั้ย ร้อน โกหก ทำใมฉันจะไม่รู้แม่ใส่ชุดนอนเข้านอนห้องเปิดพัดลมสองตัวหน่ะคงร้อนอยู่หรอกต่างจังหวัดอากาศไม่ร้อนขนาดนั้น ฉันเลยถามแม่ว่าเมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรมั้ย แม่ตอบว่าไม่ โกหก อีกแล้ว555 ฉันเลยต้องทำใจเชื่อมันไป สุดท้ายเอาฉันไปฝากกับครอบครัวฝังผัวใหม่เค้าลูปเติมฉันยังโดนตีแต่ก็ไม่ได้หนักมาก ทุกคืนฉันมักนั่งมองออกไปนอกระเบียงรอว่าเมื่อไหร่แม่จะมาสักทีมันนานมากสำหรับฉัน จนสุดท้ายคนพวกนี้ทนไม่ไหวหรือเลี้ยงฉันไม่ไหว เลยหลอกว่าจะพาฉันไปหาพ่อแล้วพากับมาหาแม่ สุดท้ายเค้าทิ้งฉันไว้กับพ่อพอฉันรู้ตัวฉันวิ่งหาเขาแทบตายร้องไปวิ่งไปเหมือนคนบ้าสุดท้ายฉันต้องอยู่กับพ่อแม่ไม่เคยติดต่อมาอีกเลยจนฉันอายุ9ขวบ แม่มาพาฉันหนีอีกรอบ555เหมือนเดิมผัวใหม่แม่อีกแล้ว55555คนใหม่อ่ะนะฉันต้องอยู่ร่วมกับพวกเค้าอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่เจ็บแต่ก็ต้องทนต่อสายตาลามก คำเหยียดหยามจากแม่ผัวของแม่ จะหนีกลับไปหาพ่อก็ไม่ได้เป็นห่วงแม่แต่มันยังพีคได้อีกนะพ่อที่ฉันเห็นตอนลืมตาขึ้นมาดูโลกเขาไม่ใช่พ่อแท้ๆของฉันตลกมั้ยหล่ะ5555พ่อฉันเป็นใครไม่รู้ตอนเด็กโนล้อว่าไม่มีแม่โตมากับโดนล้อพ่อไม่มี5555สุดท้ายแม่ก็มีน้องกับคนใหม่นั้นแล้วเลิกกันฉันหล่ะ555ฉันกับน้องต่างพ่อถูกส่งให้ไปอยู่กับยายรู้อะไรมั้ยลำบากโคตรๆต้องตักน้ำจากบ่อกลับบ้านแบกฝืนในป่าซึ่งคิดว่ามันหนักกว่าตัวฉันอีกแต่ก็ต้องทำและยังต้องมาเลียงน้องที่อายุแค่4เดือนเหมือนแม่คนนึงเลยเหนื่อยมากจะคุยกับแม่ได้ต้องไปยืมโทรศัพท์บ้านคนอื่นเอาแล้วจ่ายตังให้เขาเป็นนาที555ที่พูดอยู่เนี่ยเกิดที่ประเทศพม่านะ แม่เป็นคนมอญพ่อเป็นคนไทยหน่ะมันเลยลำบากมาก555พออายุ15 ฉันทนไม่ไหวเลยขอขึ้นมาทำงานที่ไทยดีกว่าอย่างน้อยฉันยังเป็นคนไทยยังมีสิทธิอะไรหลายๆอย่างดีกว่าตอนอยู่พม่างานแรกเป็นก่อสร้างหน่ะหนักมากแต่มีความสุขนิดๆที่ยังได้อยู่กับแม่และพี่ชายต่างพ่อซึ่งฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเค้าเลยรู้แต่ว่าเป็นลูกแม่เหมือนกันแต่กรรมฉันยังไม่หมดนะ ในคืนนั้นในแคมป์คนงานที่หลังล่ะครอบครัว มีมือหนึ่งมันมาลูบตรงนั้นของฉันฉันรู้สึกตัวหรี่ตามองเห็นเงาดำๆฉันแน่ใจว่าเป็นพี่ชายต่างพ่อของฉันแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นอนพลิกตัวไปกอดแม่กอดแม่แน่นกลัวฉันกลัวมาก แต่มันไม่หยุดแค่รอบเดียว ฉันยังโดนมาเรื่อยๆในเวลาหลายปีกับงานหลายๆที่สุดท้ายฉันทนไม่ไหวบอกแม่แรกๆแม่โกทธมากพอหลังๆมาบอกให้ฉันลืมไปซะยังไงก็พี่ชาย555ง่ายขนาดนั้นฉันคงต้องยอมกับไปใช้คำว่าน้องสาวกับพี่ชายแสนดีอีกสินะ โชคดีที่ปีนั้นเราได้แยกกันอยู่อีกรอบฉันอยู่กับแม่เหมือนเดิมพร้อมกับขอแม่เรียนแรกๆทะเลาะกับแม่ใหญ่โตมากฉันอยากเรียนเพราะตั้งแต่แม่พาฉันหนีมากับแม่ฉันต้องหยุเรียนตอนป.5ฉันเลยพยามทำทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งวิ่งกลับไปกลับมาหาเอกสารสมัครเรียนเข้ากศน.เหนื่อยจนไม่รุ้จะเหนื่อยยังไงฉันยังได้เรียนนะจนตอนนี้ฉันเพิ่งเรียนจบประถมของกศน.หน่ะต่อม.ต้นแล้ว จนอายุ18ต้องกระกระสนอีกเท่าไหร่เรียนไม่จบเพราะครอบครัวแตก แม่ส่งเรียนไม่ไหวหรือไม่ส่งไม่รู้ ต้องเลี้ยงน้องที่ไม่ใช่น้องแท้ๆคนหล่ะพ่อทั้งที่ฉันไม่ต้องการ พอจะเรียนต้องทำงานเองส่งตัวเองเรียนเอง หาเลี้ยงตัวเอง พอทำงานได้คิดว่าจะพ้นหรอ ไม่หรอก ฉันทำงานได้สักพักก็โดนลดเงินเดือนใช้คุณอ่านไม่ผิดฉันโดนลดเงินเดือนเหตุผลน่ะหรอ ฉันทำงานยังไม่เก่งพอทั้งที่ฉันทำงานวันแรกจนวันนี้ฉันเกือบรู้รายละเอียดเกือบทุกอย่างของงานแต่ฉันกับโดนลดเงินเดือน5555มีอะไรจะห่วยไปมากกว่านี้มั้ย ฉันฝันว่าสักวันนึงฉันอยากเป็นเชฟ แต่มันไกลมากเลยไกลจนฉันรู้สึกว่ามันเหนื่อยมากเลย จนตอนนี้ฉันรู้สึกรับไม่ไหวเรื่องอดีตตามหลอกเรื่องปัจจุปัญหาก็ขึ้นมาเรื่อยๆหนีก็ไม่ได้อยู่กับมันก็เริ่มไม่ไหวหดหู่ไม่ชอบแสงสว่างตอนนี้เลยเหมือนมันบอกว่าเริ่มวันใหม่อีกแล้วนะซึ่งฉันไม่ต้องฉันชอบหลับตานอนหลับเพราะฉันสามารถไปที่ไหนก็ได้หนีไปไหนก็ได้ไม่มีใครหาฉันพบไม่มีเสียงในอดีตพร่ำยำ้เตือนฉันว่าฉันต้องทนกับอะไรบางทีการไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้อาจง่ายกว่า ใกล้คริสมาสแล้วนะทุกคน ฉันอยากไปอยู่กับพระองค์จังไปนอนแทบพระบาทพระองค์แล้วหลับไปบางทีอาจทำให้ฉันไม่ต้องทนทุกข์แบบที่เป็นทุกวันนี้ก็ได้