คือเราก็เป็นเด็กนักเรียนคนหนึ่งที่ไม่ได้เรียนเก่งสักเท่าไหร่แต่ความรับผิดชอบก็มีอยู่70%เพื่อนที่อยู่ในกลุ่มทำงานก็ไม่ค่อยชอบทำงานชอบเก็บงานไว้ทำก่อนส่งเราเลยต้องทำทุกอย่างเรารู้สึก้หนื่อยย้ายโรงเรียนก็ย้ายไม่ได้เราก็ต้องทดอีก1หนึ่งปีเพื่อให้จบ
ม.3จะได้ย้ายโรงเรียนบ้างครั้งเราก็มีความสุขกับเพื่อนแบบนี้ทำให้ยิ้มได้หัวเราะได้เเต่เพื่อนเเบบนี้ก็ทำให้เราเศร้าได้เสียใจได้ เราก็อยากที่จะระบายแต่กลัวว่าพูดไปเเล้วเพื่อนจะเกลียดพอกลับไปเล่าให้พ่อกับแม่ฟังแม่กับพ่อก็จะชอบพูดว่าเราชอบทำตัวให้เป็นเด็กที่ดูมีปัญหาทุกวันนี้เราเก็บกดมากไม่รู้ด้วยซ้ำจะไปพูดกับใครเราก็เครียดเหนื่อยก็เหนื่อยแต่ก็ต้องทน คนจะชอบเห็นเราเป็นคนเฟรนลี่ สดใส ยิ้มตลอดเวลา แต่จริงมันเป็นแค่การแสดงกลับบ้านทุกครั้งเราก็เอาแต่ร้องไห้เศร้าเครียดชอบอยู่คนเดียว