ถ้ามันอยู่เเล้วยิ่งเเย่ วันไหนพร้อมเราจะไปทันที โดยไม่ต้องมีคำลา
เหนื่อย เตือนตัวเองเสมอ คิดทบทวนอยุ่นาน ปิดกั้นตัวเองทุกทาง เเทบไม่รุ้ว่าคนไหนอะเพื่อนไปเเล้ว คนไหนที่เคยสนิท คนไหนที่พาเที่ยวด้วยกัน อีกคนละเห้เห้กู เราละไม่เหลือเพื่อนเลย อยู่กับลูกมีลูกเป็นเพื่อน เลือกออกจากบ้านที่อบอุ่น มาอยู่อีกบ้านที่คิดว่าเรายังไงมันก็ดี ยอมตราหน้าว่าเนรคุณต่อครอบครัว สู้อดทนเพื่อให้รู้ว่าเราอยู่นี่เราสบาย เเต่รุ้ไม่เราทั้งเหนื่อย ทั้งเเบกรับทุกอย่าง เราพยายามอดทน พยายามทำทุกอย่าง ไม่มีอะไรดีขึ้น
เหมือนเราบ้า สู้อยู่คนเดียว ไม่มีใครให้เราพึ่งได้ ไม่มีใครเข้าใจ ไม่อยากระบายให้ที่บ้านรับรู้ บอกเป็นบางอย่างไป
ปากเขาบอกว่ารักเรา แต่การกระทำตรงข้าม เเก้ตัวให้อภัยเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขาตลอดมา เเต่เราละ ทำผิด ลองเที่ยวเหมือนเราผิดพลาดไปฆ่าใครตาย ด่าสารพัดหมูหมา ไม่นึกถึงความรู้สึกเราเลย
เราเหนื่อยแล้ว ไม่อยากสู้ ไม่อยากพยายามทำอะไรให้แล้ว ไม่อยากอดทนอะไรอีกแล้ว อยากทิ้งทุกอย่าง อยากพาตัวเองไปไกลๆ
ไม่อยากต้องตื่นมาเจออะไรอีกแล้ว เราห่วง ห่วงเเค่ลูกไปไหนไม่ได้ สำหรับเรายอมให้ใครด่าสารพัดได้ เเต่เราทิ้งลูกไม่ได้ เรามีโอกาสที่จะหาโอกาสใหม่ได้ เเต่เราห่วงลูกเราไปไม่ได้ อีกทั้งเราติดหนี้สารพัด ตอนเป็นพนักงานบริษัท สมัครบัตรเครดิตทุกบริษัท หเราเหนื่อยที่ทำตัวเเบบนั้นหาหนี้ติดตัว เเต่เราก็หวังว่าเขาจะช่วยในเรื่องค่าใช้จ่ายการกิน ให้ลูกบ้าง เเต่ไม่เลย เดือนนึงช่วยเเต่ค่ารายเดือนลูก ค่ากินค่าใช้ไม่ให้เลย จะให้เราขอมันก็ไม่ใช่ เราคิดว่าเขาเปนผู้ใหญ่คิดเรื่องเหล่านี้ได้นะ เรานอนเเทบไม่ค่อยหลับ เรากินข้าวเเทบไม่ลง กืนข้าวกับน้ำตาเเทบทุกวัน เราเหนื่อย เเต่เราไปไหนไม่ได้ เคยเอ่ยกะเเม่นะว่าเหนื่อย กินข้าวกับน้ำตา มันเหนื่อยเเม่พูดออกมา เลี้ยงลูกมาเปนสิบยี่สิบปีไม่เคยเลี้ยงให้กินข้าวกับน้ำตา คำนี้มันขยี้เเทงใจมากค่ะ เราอยากตายเราห่วงเเค่ลูกลูกเพิ่งจะ6ขวบ เป็นผู้หญิงอีก เราห่วงมากจริงๆ เเค่อยากระบายอยากให้ใครสักคนรับรู้ว่าเราเหนื่อย ที่โพสยาวๆไปเรายังคิดเหนื่อยพูดย้ำคำซ้ำๆ เหนื่อยจริงค่ะ เหนื่อยจริงๆ เราอยากพ้นเขาเเต่มันไม่พ้น เราเหนื่อยกะทุกอย่างเราจะทำไงดีค่ะ ทั้งเหนื่อยไม่อยากอยู่ทั้งห่วง เครียดมาก คิดอยุ่ทุกวัน ปวดหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าสักวันเราไม่ไหว. เราคงตายจากไปเอง
เหนื่อย อยากตาย ปัญหาถาถมมากขึ้นเรื่อยๆ เหนื่อยมากค่ะ 😥
เหนื่อย เตือนตัวเองเสมอ คิดทบทวนอยุ่นาน ปิดกั้นตัวเองทุกทาง เเทบไม่รุ้ว่าคนไหนอะเพื่อนไปเเล้ว คนไหนที่เคยสนิท คนไหนที่พาเที่ยวด้วยกัน อีกคนละเห้เห้กู เราละไม่เหลือเพื่อนเลย อยู่กับลูกมีลูกเป็นเพื่อน เลือกออกจากบ้านที่อบอุ่น มาอยู่อีกบ้านที่คิดว่าเรายังไงมันก็ดี ยอมตราหน้าว่าเนรคุณต่อครอบครัว สู้อดทนเพื่อให้รู้ว่าเราอยู่นี่เราสบาย เเต่รุ้ไม่เราทั้งเหนื่อย ทั้งเเบกรับทุกอย่าง เราพยายามอดทน พยายามทำทุกอย่าง ไม่มีอะไรดีขึ้น
เหมือนเราบ้า สู้อยู่คนเดียว ไม่มีใครให้เราพึ่งได้ ไม่มีใครเข้าใจ ไม่อยากระบายให้ที่บ้านรับรู้ บอกเป็นบางอย่างไป
ปากเขาบอกว่ารักเรา แต่การกระทำตรงข้าม เเก้ตัวให้อภัยเรื่องเล็กน้อยสำหรับเขาตลอดมา เเต่เราละ ทำผิด ลองเที่ยวเหมือนเราผิดพลาดไปฆ่าใครตาย ด่าสารพัดหมูหมา ไม่นึกถึงความรู้สึกเราเลย
เราเหนื่อยแล้ว ไม่อยากสู้ ไม่อยากพยายามทำอะไรให้แล้ว ไม่อยากอดทนอะไรอีกแล้ว อยากทิ้งทุกอย่าง อยากพาตัวเองไปไกลๆ
ไม่อยากต้องตื่นมาเจออะไรอีกแล้ว เราห่วง ห่วงเเค่ลูกไปไหนไม่ได้ สำหรับเรายอมให้ใครด่าสารพัดได้ เเต่เราทิ้งลูกไม่ได้ เรามีโอกาสที่จะหาโอกาสใหม่ได้ เเต่เราห่วงลูกเราไปไม่ได้ อีกทั้งเราติดหนี้สารพัด ตอนเป็นพนักงานบริษัท สมัครบัตรเครดิตทุกบริษัท หเราเหนื่อยที่ทำตัวเเบบนั้นหาหนี้ติดตัว เเต่เราก็หวังว่าเขาจะช่วยในเรื่องค่าใช้จ่ายการกิน ให้ลูกบ้าง เเต่ไม่เลย เดือนนึงช่วยเเต่ค่ารายเดือนลูก ค่ากินค่าใช้ไม่ให้เลย จะให้เราขอมันก็ไม่ใช่ เราคิดว่าเขาเปนผู้ใหญ่คิดเรื่องเหล่านี้ได้นะ เรานอนเเทบไม่ค่อยหลับ เรากินข้าวเเทบไม่ลง กืนข้าวกับน้ำตาเเทบทุกวัน เราเหนื่อย เเต่เราไปไหนไม่ได้ เคยเอ่ยกะเเม่นะว่าเหนื่อย กินข้าวกับน้ำตา มันเหนื่อยเเม่พูดออกมา เลี้ยงลูกมาเปนสิบยี่สิบปีไม่เคยเลี้ยงให้กินข้าวกับน้ำตา คำนี้มันขยี้เเทงใจมากค่ะ เราอยากตายเราห่วงเเค่ลูกลูกเพิ่งจะ6ขวบ เป็นผู้หญิงอีก เราห่วงมากจริงๆ เเค่อยากระบายอยากให้ใครสักคนรับรู้ว่าเราเหนื่อย ที่โพสยาวๆไปเรายังคิดเหนื่อยพูดย้ำคำซ้ำๆ เหนื่อยจริงค่ะ เหนื่อยจริงๆ เราอยากพ้นเขาเเต่มันไม่พ้น เราเหนื่อยกะทุกอย่างเราจะทำไงดีค่ะ ทั้งเหนื่อยไม่อยากอยู่ทั้งห่วง เครียดมาก คิดอยุ่ทุกวัน ปวดหัวหนักขึ้นเรื่อยๆ หวังว่าสักวันเราไม่ไหว. เราคงตายจากไปเอง