ผิดไหม? ที่เราคิดแบบนี้

สำหรับคนอื่นเราไม่รู้คิดเหมือนเรารึป่าวนะ?

แต่สำหรับตัวเราเพิ่งเลิกกับแฟนที่คมาหกเดือนอาทิตย์นึงแล้ว หลายคนถามรักกันดีทำไมถึงเลิกกัน เราค่อนข้างอึกอัดกับคำถามพวกนี้ คือมันอยู่ในใจเราไม่รู้จะเรียบเรียงมันยังไง ผิดไหมอะที่เราคิดแบบนี้ เราอยากให้เเฟนมีงานทำที่มั่นคงก่อนแล้วอยากให้เขาเลิกกินสิ่งไม่ดี(น้ำท่อม) แต่คือเขาพยายามเลิกให้เราอยู่นะ เราแค่รู้สึกเหนื่อยเวลาที่ต้องคอยจับผิดเขา อีกอย่างคือเราอยากให้เขามีงานทำที่มั่นคง อยากให้เขาสร้างเนื้อสร้างตัว เราคิดถึงอนาคตมากไปหน่อย คือเราเรียนจบแล้ว ถึงได้มาพบกับเขาซึ่งเขาจบแค่ ป.6 ตอนที่ตัดสินใจคบคือเพื่อนเรารู้จักเขาแล้วบอกว่านิสัยดีคบได้ แต่คบกันได้สักพักรู้สึกเหมือนตัวเองเจอความรักช่วง ม.ต้นเลย มีแต่ความรักจริงๆ คุยโทรศัพท์ทุกวันช่วงแรกๆ เราเลยเริ่มรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่เป็นอยู่มาก  อยากให้โฟกัสอนาคตให้มากกว่านี้ อยากให้เขาคิดหาวิธีการเปลี่ยนแปลงตัวเอง อยากให้เขาได้ดีเพื่อจะได้มาเจอพ่อแม่เราด้วย  แต่งานหายากและเขาก็เหมือนจะพยายามไม่มากพอ เราจึงขอห่างกับเขาเพื่อให้เขาโฟกัสเรื่องตัวเอง อีกอย่างตัวเราเองมีภาระครอบครัวพ่อแม่ที่ต้องดูแล พอมาเจอคนๆนึงที่รู้สึกเหมือนทำให้เราเหนื่อยกว่าเดิมเราเลยถอยออกมา แล้วเราก็บอกเขาไปว่า ให้ต่างคนโฟกัสเรื่องตัวเองให้ดีที่สุด วันไหนที่เราต่างพร้อมแล้วค่อยมาคบกันใหม่แต่ถ้าเขามีคนใหม่แล้วเราก็ไม่เสียใจนะ เราก็ยอมรับ บอกตรงๆเลยว่าเราไม่อยากลำบากในอนาคต รักมันก็รักนะแต่ปัจจุบันพิสูจน์แล้วว่า รักกินไม่ได้ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวใช่ไหม เราทุกคนมีสิทธิเลือก