อยู่ในจุดที่ ทั้งรัก ทั้งเบื่อ ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี

สวัสดีค่ะ🙏🏻 วันนี้เราก็มีเรื่องราวของตัวเองมาเล่าให้เพื่อนๆฟังค่ะ ใช้คำว่า 'ระบาย' แทนอาจจะดูเหมาะมากกว่ามั้งคะ
     .เกรินก่อนนะคะว่า จขกท.มีแฟนที่อายุมากกว่า 2 ปี และเราทั้งสองคนคบกันมาเป็นเวลา 2 ปี ย่างจะเข้าปีที่ 3 ค่ะจริงๆแล้วเรารู้สึกว่าความรักของเรามันแย่ตั้งแต่ปีแรกแล้วด้วยซ้ำ แต่เหมือนเราเป็นฝ่ายที่อดทนเอง เราสองคนคบกันในตอนนั้นเรายังเรียนอยู่ และอยู่หอ ตอนแรกๆนั้นความรักของเราทั้งคู่ดีมากๆ ในช่วงแรกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันเลย ก็เหมือนคู่รักทั่วๆไปค่ะ โทรหากัน คุยแชทกัน นัดเจอกันบ้าง จนช่วงหลังเค้าเริ่มมาหาเราที่หอเพราะเราเรียนหนักจนไม่มีเวลาไปเที่ยวกับเค้า เราก็รู้สึกดีมากๆ ต่อมาเรื่อยๆเค้าก็มาอยู่กับเราเลย และในตอนนั้นเค้าก็ออกจากงาน เค้ามาอยู่กับเราได้สามสี่เดือน เราเริ่มเงินไม่พอใช้ เพราะเงินเก็บก็เอาออกมาใช้หมด ตอนนี้คือจุดพลิกผันของความรักของเราค่ะ หลังจากมีปัญหาเรื่องเงิน เราก็ขอให้เค้าไปทำงาน หางานให้เค้าทำ จนเค้าได้งานที่หนึ่ง และในตอนนั้นเราหมดสัญญาหอพักพอดี ทางบ้านเราจึงให้เรากลับไปอยู่บ้านค่ะ เราก็มีปัญหากับแฟนเพราะเค้าไม่มีที่ไปแล้ว เงินเดือนเค้าไม่พอที่จะเช่าห้องพักอยู่ บ้านเค้าก็อยู่ไกลมากๆ แม่เราสงสารจึงให้เค้ามาอยู่บ้านด้วยกับเรา แม่เราอยากได้ลูกชายอยู่แล้วแม่เราจึงเอ็นดูแฟนเรามากๆ
 
      แต่หลังจากกลับบ้านหลายๆอย่างเริ่มเปลี่ยนไป เค้าไม่ค่อยสนใจเราเลย แต่ให้ความสนใจกับหลายๆสิ่ง หลายๆคนได้ ชอบชวนผญคนนั้นคนนี้ไปถ่ายรูป(แฟนเรามีงานอดิเรกเป็นตากล้องค่ะ) เล่นเกมกับผญ เปิดไมค์คุยกัน แต่มันก็คุยกันในแนวเพื่อนนะคะ ไม่ได้พูดจาหยอดคำหวานอะไร แต่เราไม่พอใจก็เลยวีนๆไปยกใหญ่ เราทะเลาะกัน และบทสรุปของเหตุการณ์นั้นคือเค้าบอกเรางี่เง่าค่ะ เราจึงขอโทษและสัญญาว่าจะไม่งี่เง่าอีก นี่คือจุดเริ่มต้นการยอมของเราที่ทำให้เราต้องยอมไปตลอด แต่เค้าก็ไม่ได้ทิ้งเราไปไหนนะคะ เค้าก็ยังอยู่กับเรา ไม่ได้มีคนอื่นแต่ก็มีเพื่อนผญเยอะๆ
 
     ความรักของเราผ่านปีแรกสักพักก็มีเรื่องเกิดขึ้น เค้านอกใจเรา เราจับได้และตัดสินใจจบความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่แต่ด้วยความที่เค้าอยู่บ้านเรา และพ่อแม่เราค่อนข้างเอ็นดูเค้ามากๆ มันจึงทำให้เค้าง้อเราจนสำเร็จ เรากลับมาคบกันแต่เค้าเปลี่ยนไปค่ะ เค้าให้ความสำคัญกับเรา เค้าเลิกคุยกับผญคนอื่น ตอนนี้มีแต่เพื่อนผช เราก็ไม่ได้ไปจู้จี้อะไรเค้ามากมาย แต่ผ่านมาได้ไม่นานก็เริ่มมีประเด็นที่สอง รอบนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องผญค่ะ แต่คือเค้าติดเกม ไม่เอาอะไรเลย จากเมื่อก่อนยังพอช่วยตากผ้า ล้างจาน เก็บจาน กลายเป็นไม่ทำอะไรทั้งสิ้น กินข้าวเสร็จก็ขึ้นห้อง จานข้าวก็ไม่เก็บ ผ้าของตัวเองก็ไม่ซัก แม่เราก็บอกว่าเดี๋ยวแม่ทำให้เอง แม่อยู่ว่างๆ พวกหนูก็ทำงานกันไปเถอะ แต่ตอนนั้นคือเราไม่โอเคมากนั่นแม่เรานะ ก็ทะเลาะกันอีกรอบ เค้าก็ยอมและขอโอกาสแก้ไข เรื่องนั้นก็จบไป แต่ระหว่างที่เราคบกัน เราทะเลาะกันบ่อยมากๆกับเรื่องเดิมๆ ขอโอกาสดีสักพักแล้วก็เหมือนเดิม แต่แม่เราจะเป็นคนคอยประวิง ให้ใจเย็นๆค่อยๆคุยกันเสมอ
 
    ความรักของเราก็ก้าวข้ามมาปีที่ 2 แบบล่อแล่ ในตอนนี้คือเราทั้งคู่ได้งานที่อยู่ใกล้กัน แต่เวลาทำงานของเราทั้งคู่ไม่แน่นอน เพราะเป็นงานห้างเค้าชวนเราออกมาอยู่คอนโดค่ะ ในตอนแรกเราก็ไม่อยากมาเพราะค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง และเงินเดือนแฟนเราก็แค่ 15,000 แถมยังมีภาระผ่อนบิ๊กไบค์อีก1คัน กล้องอีก1ตัว แต่เค้าพูดดีกับเราว่าจะช่วยเราทำงานบ้าน เราจะได้ไม่เหนื่อย มันใกล้ที่ทำงาน ตอนนั้นเราก็ตกลงค่ะ และคิดว่าจากนี้แหละคือชีวิตคู่จริงๆไม่มีใครมาคอยช่วยพูดให้อีกแล้ว เราก็อยากจะรู้ว่าถ้าไม่มีแม่เราคอยซัพพอตเรื่องต่างๆเราจะอยู่กันเองรอดไหม แต่ไม่รู้เพราะอะไรแต่เรากลับไม่ค่อยทะเลาะกันเลย ความรักของเราแรกๆก็โอเค เค้าก็ช่วยเราทำความสะอาด เก็บำตามที่เค้าสัญญากับเราไว้(งานที่เราทำมันเหนื่อยมาก เราทั้งคู่ทำงานบริการเหมือนกัน แต่งานของเราเจอลูกค้าตลอดเวลาและเจอแต่ลูกค้าระดับสูง ส่วนงานของเค้าไม่ค่อยได้เจอลูกค้า นานๆจะมีลูกค้าที เค้าสามารถนั่งเล่มเกมได้ทั้งวัน) 

    แต่เวลาผ่านไป เค้าเริ่มทำตัวเหมือนเดิม คือไม่ทำอะไรเลย กลับห้องมาคือเปิดคอม และนั่งเล่นมันทั้งคืน และก็ตื่นไปทำงานสาย(ทั้งๆที่ย้ายมาใกล้ที่ทำงานแล้ว) หรือบางวันก็ไม่ไปทำงานเลย ทุกอย่างในห้องคือเราต้องทำเองหมดทุกอย่าง ล้างจาน กวาดถู เก็บห้อง อย่างที่กล่าวไปว่าเราทำงานบริการและเจอลูกค้าตลอดเวลาบางวันเราก็เหนื่อยมากๆ กลับห้องมาเราก็นอนเลยไม่ทำอะไรแล้ว แต่เค้ากลับมาว่าเราว่าไม่ล้างจานหรอจะปล่อยให้เน่าหรอ ผ้าไม่ซักหรอ ห้องรกไม่เก็บหรอ บลาๆ แต่คือเค้าจะไม่ทำ เพราะเค้าจะนั่งเล่มเกม ตอนนี้คือเราไม่พูดอะไรแล้ว เรารู้สึกว่าเราเบื่อ เราเหนื่อยมาก ต้องคอยหาเงินด้วย และทำทุกอย่างในเวลาเดียวกัน มันอาจจะเป็นหน้าที่เราแต่เหมือนเราไม่มีกำลังใจแล้ว ตั้งแต่อยู่กันมาเค้าไม่เคยถามเราเลยสักคำว่า หิวไหม กินข้าวยัง เหนื่อยมั้ย ไม่ได้เวอร์นะ แต่ไม่เคยมีจริงๆ เราหิวเราก็หาข้าวกินเอง เค้าไม่เคยถามเรา นอกจากว่าตอนนั้นเค้าหิวแล้วเค้าจะสั่งข้าวมากิน ถึงจะถามเราว่าเราหิวไหม และโทรศัพท์ของเค้าเราก็จับไม่ได้เลย แต่มีวันนึงเราแอบจับโทรศัพท์เค้า เราก็เจอเดิมๆเหมือนเมื่อก่อนเค้ามีเพื่อนผญเยอะแยะ ทักหาคนนั้นบ้างคนนี้บ้าง ถ่ายรูปอวดคนนั้นคนนี้ทำตัวเหมือนมีตัง อยู่คอนโดชีวิตดีขี่บิ๊กไบค์แต่เรากลับรู้สึกเฉย เราปิด เราไม่อยากรับรู้ เราไม่อยากพูด เราไม่อยากทะเลาะ แต่เราก็รู้สึกไม่ชอบนะ เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แค่เงียบๆไว้คนเดียว
 
     และเรื่องสุดท้ายที่เราไม่โอเคที่สุดเลยคือ เราเริ่มมีอาการป่วย (ลืมเกรินไปว่าเราป่วยเป็นไบโพล่าจากกรรมพันธุ์สมัยเรียนก็รักษาอยู่แต่พอหมอคนเก่าเปลี่ยนเราก็เลยไม่ได้รักษาต่อกับหมอคนใหม่ด้วยเหตุผลบางอย่าง) ในบางวันถ้าเราเครียดมากๆเรากลับห้องมา เราก็จะร้องไห้ นั่งร้องไห้อยู่ในห้องนั่นแหละแต่แฟนเราก็ไม่สนใจนะคะ ก็นั่งเล่นเกมเฉยๆ หัวเราะกับเพื่อนเค้าทำเหมือนเราเป็นอากาศ และวันที่เราหนักมากๆ คือเราเครียดมาก เราทำร้ายตัวเอง แต่เค้าก็เหมือนเดิมค่ะ ไม่ได้แคร์หรือสนใจเหมือนเดิม ไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าเราโอเคไหม คือทุกครั้งที่เราแย่เราก็คือต้องเล่นกับสัตว์เลี้ยง จนกว่าเราจะดีขึ้นเองเสมอ แต่พักหลังๆเราเริ่มรู้ตัวเองเลยไม่ทำอะไรหักโหมเกินไป เพื่อนร่วมงานก็ดีค่ะคอยช่วยเหลือตลอดเพราะกลัวเราจะเครียด แต่จุดๆนี้เรากลับรู้สึกว่า เค้ากับเราเป็นอะไรกัน เค้าไม่เคยมาดูแลเราเลยที่ผ่านมาเราก็ดูแลตัวเอง มีแค่แม่ เพื่อน ไม่เคยมีเค้าเลย แต่ถามว่ารักไหมคือรักค่ะ เหมือนลึกๆในใจมันยังหวังว่าสักวันเค้าจะคิดได้ แต่ความหวังนั้นมันก็ริบหรี่เรื่อยๆ จนความรู้สึกในตอนนี้ของเราคืออยากจะเลิก แต่เราก็เหมือนยังไม่รู้จะต้องทำยังไง เราอยู่ด้วยกันนานเกินไป ไม่รู้ว่าการอยู่คนเดียวต้องทำยังไง จะก้าวออกจากใครคนนึงต้องทำยังไง ใจนึงก็คือรักมาก อีกใจก็เบื่อมากๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี..... คงได้แค่รอเวลาให้มันพาไปเอง

      ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ และขอบคุณจริงๆสำหรับพื้นที่ระบายเล็กๆนี้ อย่างน้อยๆเราก็ได้ระบายในสิ่งที่เราไม่เคยพูดมาก่อน ขอบคุณจริงๆ🙏🏻