เรื่องของเรื่องคือผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนนึงครับ เรารู้จักกันผ่านโลกออนไลน์ ซึ่งปกติผมไม่ค่อยอะไรกับคนในโลกออนไลน์เท่าไหร่ แต่ผมกับเธอก็คุยกันมาเรื่อยๆ ว่างก็ตอบ ไม่ว่างก็ไม่ต้องตอบ แบบไม่ได้ซีเรียสอะไร ก็สุขเล็กๆ นะครับ เหมือนเราคุยกันถูกคอดี จนวันนึงผมมีธุระต้องเข้ามาทำในจังหวัดที่เธออยู่ เลยลองนัดเจอกันแบบวัดดวงดูครับ ปรากฎว่าเธอตกลงยอมมาเจอผม บอกเลยครับเจอกันครั้งแรก ความประทับใจแรกเห็นไม่ว้าวเท่าไหร่ ไม่ค่อยตรงตามหญิงสาวในอุดมคติเลย 55 แต่พอหลังจากที่ไดพูดคุยทำความรู้จักกันจริงๆ แล้ว ผมรู้สึกว่าเธอโอเคนะในด้านความคิด หรือทัศนคติ และความชอบส่วนตัวเราค่อนข้างคล้ายๆ กัน เลยคุยกันสนุกไปอีกครับ คุยกัน 4-5 ชม. อ่ะครับ คือเน้นคุยจริงๆ ฮ่าๆ เรียกได้ว่าวันนั้นผมกลับบ้านด้วยรอยยิ้มจนแก้มปริเลย…
หลังจากนั้นก็นัดเจอกันตลอดครับเวลาผมเข้ามาทำธุระ เธอก็ออกมาเจอผมทุกครั้ง รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เจอเลย แน่นอนครับ ผมเริ่มชอบเธอเข้าให้แล้ว เลยโทรไปบอกความรู้สึก และขออนุญาติขอพัฒนาความสัมพันธ์ครับ ง่ายๆ เลยคือขอจีบ 555 เธอตอบ "ตกลง ลองดูก็ได้" ดีใจมากครับตอนนั้น ก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนผมรู้สึกอยากไปอยู่ใกล้ๆ เธอมากกว่าเดิม อยากเรียนรู้กันและกันในมุมมองที่มากกว่านี้ เลยหางานใหม่เพื่อที่จะได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอ หาอยู่ร่วมสองเดือนจนได้งานครับ ก็โอเค ได้เข้ามาใกล้เธออยู่อีกก้าว… เหตุการณ์มันค่อยๆ แย่ลงตรงนี้แหละครับ
ตอนนี้ผมได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอแล้วนะครับ ปกติเวลาเธอจะไปไหนมาไหนเธอจะบอกผมตลอดครับ หรือถ้าไม่ได้บอกก็อัพสตอรี่ให้ผมได้รับรู้ ก็โอเค ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรตรงนี้หรอก ไม่ใช่คนจุกจิกขนาดนั้น ที่ผมอยากรู้จริงๆ คือเรื่องที่มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเธอครับ ที่เหลือก็ตามสะดวกไม่ได้ซีเรียส แน่นอนว่า ผมได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอแล้ว ก็อยากเจอบ้างเป็นธรรมดา แต่ปรากฎว่ายิ่งใกล้ยิ่งไกลครับ เรียกออกมายากมาก~ แต่ผมก็เข้าใจเธอนะครับ เพราะที่เธออยู่มันเดินทางค่อนข้างลำบาก แรกๆ ก็ไม่เท่าไหร่ครับ ชิวๆ หลังๆ มา ผมก็พยายามชวนเธอเรื่อยๆ นะทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะผมก็ต้องทำงาน เธอก็มักจะตอบว่า "คิดดูก่อน", "ไม่ค่อยอยากออกข้างนอกเท่าไหร่" อะไรประมาณนี้ครับ ผมก็ไม่อะไรจนกระทั่ง มีช่วงนึงเธอออกไปเจอเพื่อนบ่อยครับ ตรงนี้แหละทำผมเริ่มหงุดหงิดละ แต่เธอก็บอกผมนะว่าเพื่อนมาจาก ตจว. นานๆ ทีจะได้เจอ จะปฏิเสธก็กระไรอยู่ เรียกได้ว่าตั้งแต่ผมย้ายที่ทำงานมา ไม่เคยได้เจอกันแบบตรงๆ เลย จะเจอก็แบบ เธอกลับจากเจอเพื่อน แล้วผ่านแถวที่ผมอยู่ คือผมต้องมาเจอหลังว่างจากนัดคนอื่นอ่ะ โห ก็เฟลนะ แต่ก็ไม่ได้โกรธเธอหรอก จนกระทั่งวันนึง…
มีสถานที่ที่นึงครับ เธอบอกว่าอยากจะไป ผมเลยหน้าด้านเสนอตัวว่า "ชวนเราก็ได้นะ ถ้าไม่ได้จะไปกับใคร" เธอก็ตอบโอเคว่าเดี๋ยวบอก พอวันรุ่งขึ้น ผมทักไปเช็คกับเธอว่าจะไปไหม เธอบอกว่า "วันนี้น่าจะไม่" ผมก็โอเค ไม่ได้อะไร และวันนั้นเพื่อนผมก็ชวนผมออกพอดี ตอนเพื่อนผมชวนผมยังไม่ตอบตกลงนะ เพราะเผื่อเธอเปลี่ยนใจ ผมให้คำตอบกับเพื่อนไปตอนเกือบถึงเวลานัดแล้วแหละ ก็ไม่มีอะไร เลยออกไปกับเพื่อนครับ ก็บอกเธอเรียบร้อย ไปหาเพื่อนไรเสร็จ กลับมาเปิดดูสตอรี่ ช็อคครับ! เธอไปสถานที่นั้นที่บอกกับผมว่าวันนี้ไม่ไป วินาทีนั้นคือแบบ หัวร้อนครับ สติหลุด คือไม่ใช่ตัวผมเลย ผมโทรจี้เธอเพราะอยากรู้มากว่าไหงเป็นงี้ ไม่บอกผมก่อนด้วยนะ (ปกติเธอไม่ชอบคนจู้จี้จุกจิกครับ) เธอก็ไม่รับสาย แต่ตอบแชทมาแทนว่าเดินอยู่นะ ไม่สะดวกนะ ผมก็ยังไม่หยุดครับ หัวร้อน โทรอีก คืองี่เง่ามากตัวเองตอนนั้น 55 จนเธอตัดสายอีก และตอบแชทกลับมาแทนประมาณว่า "จะจี้ทำไม น่ารำคาญ" ครับ ตอนนั้นเหมือน ใจวูบเลยครับ เธอโกรธผมเข้าให้แล้ว ผมก็โกรธครับ วันเกิดเรื่องผมไม่ติดต่อหาเธออีกเลย จนวันรุ่งขึ้นเธอทั้งบล็อคสตอรี่ บล็อคเบอร์ เรียกได้ว่า กันพื้นที่ผมออกเลยครับ ช่วงนั้นคือแย่มาก ผมไม่มีความสุขเลย คิดมากทุกวัน จนผมคิดได้ ว่าผมก็งี่เง่าเอง หัวร้อนเกินไป ก็พยายามตามง้อครับ เธอก็ปัดตลอดว่าไม่ว่าง ไม่สะดวก จนผ่านไปเป็นสัปดาห์ ก็ไม่ได้คุยครับ และทุกครั้งที่ผมถูกปฏิเสธกลับมา ผมก็ได้รับดาเมจๆ ตรงนี้บั่นทอนจิตใจผมไปเรื่อยๆ ก็ยอมครับ เพราะผมก็มีส่วนผิด ก็พยายามอดทน ไม่คิดมาก จนเธอยอมเคลียร์กับผมครับ เธอบอกว่าเธอก็คิดมาก แต่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็รู้ว่าผมต้องเหนื่อย มาของ้อทุกคืน และโดนปฏิเสธทุกคืน กลับกลายเป็นว่าตัวเธอเองถอยลงไปก้าวนึง และเธอก็ขอโทษผมครับ…พอได้ฟังเหตุผลของเธอ ที่ผมเคยโกรธ น้อยใจ มันหายไปเลยครับ กลายเป็นว่าผมกลับเป็นห่วงความรู้สึกของเธอแทน ไม่อยากให้เธอคิดมาก ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่ครับ ก็ดีใจนะที่เธอกลับมา แต่ก็รู้สึกเหมือนเดินอยู่บนทางแยก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ เราทั้งคู่ถึงจะดีขึ้น เราจะไปกันได้ไกลกว่านี้อีกไหม เธอคิดยังไงกับผมในตอนนี้ และแค่ไหน ยังเหมือนเดิมหรือเปล่า ฯลฯ คำถามมีอยู่ในหัวเต็มไปหมดครับ หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมก็คิดนะครับ หรือผมจะคาดหวังกับเธอมากไป หวังว่าเธอจะอย่างโน้น อย่างนี้ โดยที่ผมไม่ค่อยได้นึกถึงความรู้สึกเธอเลย ทุกวันนี้ก็ว่าจะพยายามหวังอะไรให้น้อยลงแล้วล่ะครับ ถึงเธอจะถอยจากผมลงไปก้าวนึง แต่ความรู้สึกชอบที่ผมมีให้เธอนั้น ผมยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิม และผมคิดถึงเธอครับ แม้จะมีบางครั้งที่เธอทำผมหงุดหงิด น้อยใจ แต่ผมก็ไม่เคยโกรธเธอจริงๆ เลย อันนี้คิดว่าเป็นจุดอ่อนของผมที่ไม่ดีเลยครับ 55
อาจจะยาวไปนิดต้องขออภัยด้วยนะครับ มันเป็นความรู้สึกหน่วงๆ อยากระบาย ขอบคุณพื้นที่กระทู้ ใครเข้ามาอ่านก็มาแชร์กันได้น๊าา… ขอบคุณครับ
หรือผมจะคาดหวังมากเกินไป?
หลังจากนั้นก็นัดเจอกันตลอดครับเวลาผมเข้ามาทำธุระ เธอก็ออกมาเจอผมทุกครั้ง รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เจอเลย แน่นอนครับ ผมเริ่มชอบเธอเข้าให้แล้ว เลยโทรไปบอกความรู้สึก และขออนุญาติขอพัฒนาความสัมพันธ์ครับ ง่ายๆ เลยคือขอจีบ 555 เธอตอบ "ตกลง ลองดูก็ได้" ดีใจมากครับตอนนั้น ก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนผมรู้สึกอยากไปอยู่ใกล้ๆ เธอมากกว่าเดิม อยากเรียนรู้กันและกันในมุมมองที่มากกว่านี้ เลยหางานใหม่เพื่อที่จะได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอ หาอยู่ร่วมสองเดือนจนได้งานครับ ก็โอเค ได้เข้ามาใกล้เธออยู่อีกก้าว… เหตุการณ์มันค่อยๆ แย่ลงตรงนี้แหละครับ
ตอนนี้ผมได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอแล้วนะครับ ปกติเวลาเธอจะไปไหนมาไหนเธอจะบอกผมตลอดครับ หรือถ้าไม่ได้บอกก็อัพสตอรี่ให้ผมได้รับรู้ ก็โอเค ผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรตรงนี้หรอก ไม่ใช่คนจุกจิกขนาดนั้น ที่ผมอยากรู้จริงๆ คือเรื่องที่มันเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของเธอครับ ที่เหลือก็ตามสะดวกไม่ได้ซีเรียส แน่นอนว่า ผมได้มาอยู่ใกล้ๆ เธอแล้ว ก็อยากเจอบ้างเป็นธรรมดา แต่ปรากฎว่ายิ่งใกล้ยิ่งไกลครับ เรียกออกมายากมาก~ แต่ผมก็เข้าใจเธอนะครับ เพราะที่เธออยู่มันเดินทางค่อนข้างลำบาก แรกๆ ก็ไม่เท่าไหร่ครับ ชิวๆ หลังๆ มา ผมก็พยายามชวนเธอเรื่อยๆ นะทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ เพราะผมก็ต้องทำงาน เธอก็มักจะตอบว่า "คิดดูก่อน", "ไม่ค่อยอยากออกข้างนอกเท่าไหร่" อะไรประมาณนี้ครับ ผมก็ไม่อะไรจนกระทั่ง มีช่วงนึงเธอออกไปเจอเพื่อนบ่อยครับ ตรงนี้แหละทำผมเริ่มหงุดหงิดละ แต่เธอก็บอกผมนะว่าเพื่อนมาจาก ตจว. นานๆ ทีจะได้เจอ จะปฏิเสธก็กระไรอยู่ เรียกได้ว่าตั้งแต่ผมย้ายที่ทำงานมา ไม่เคยได้เจอกันแบบตรงๆ เลย จะเจอก็แบบ เธอกลับจากเจอเพื่อน แล้วผ่านแถวที่ผมอยู่ คือผมต้องมาเจอหลังว่างจากนัดคนอื่นอ่ะ โห ก็เฟลนะ แต่ก็ไม่ได้โกรธเธอหรอก จนกระทั่งวันนึง…
มีสถานที่ที่นึงครับ เธอบอกว่าอยากจะไป ผมเลยหน้าด้านเสนอตัวว่า "ชวนเราก็ได้นะ ถ้าไม่ได้จะไปกับใคร" เธอก็ตอบโอเคว่าเดี๋ยวบอก พอวันรุ่งขึ้น ผมทักไปเช็คกับเธอว่าจะไปไหม เธอบอกว่า "วันนี้น่าจะไม่" ผมก็โอเค ไม่ได้อะไร และวันนั้นเพื่อนผมก็ชวนผมออกพอดี ตอนเพื่อนผมชวนผมยังไม่ตอบตกลงนะ เพราะเผื่อเธอเปลี่ยนใจ ผมให้คำตอบกับเพื่อนไปตอนเกือบถึงเวลานัดแล้วแหละ ก็ไม่มีอะไร เลยออกไปกับเพื่อนครับ ก็บอกเธอเรียบร้อย ไปหาเพื่อนไรเสร็จ กลับมาเปิดดูสตอรี่ ช็อคครับ! เธอไปสถานที่นั้นที่บอกกับผมว่าวันนี้ไม่ไป วินาทีนั้นคือแบบ หัวร้อนครับ สติหลุด คือไม่ใช่ตัวผมเลย ผมโทรจี้เธอเพราะอยากรู้มากว่าไหงเป็นงี้ ไม่บอกผมก่อนด้วยนะ (ปกติเธอไม่ชอบคนจู้จี้จุกจิกครับ) เธอก็ไม่รับสาย แต่ตอบแชทมาแทนว่าเดินอยู่นะ ไม่สะดวกนะ ผมก็ยังไม่หยุดครับ หัวร้อน โทรอีก คืองี่เง่ามากตัวเองตอนนั้น 55 จนเธอตัดสายอีก และตอบแชทกลับมาแทนประมาณว่า "จะจี้ทำไม น่ารำคาญ" ครับ ตอนนั้นเหมือน ใจวูบเลยครับ เธอโกรธผมเข้าให้แล้ว ผมก็โกรธครับ วันเกิดเรื่องผมไม่ติดต่อหาเธออีกเลย จนวันรุ่งขึ้นเธอทั้งบล็อคสตอรี่ บล็อคเบอร์ เรียกได้ว่า กันพื้นที่ผมออกเลยครับ ช่วงนั้นคือแย่มาก ผมไม่มีความสุขเลย คิดมากทุกวัน จนผมคิดได้ ว่าผมก็งี่เง่าเอง หัวร้อนเกินไป ก็พยายามตามง้อครับ เธอก็ปัดตลอดว่าไม่ว่าง ไม่สะดวก จนผ่านไปเป็นสัปดาห์ ก็ไม่ได้คุยครับ และทุกครั้งที่ผมถูกปฏิเสธกลับมา ผมก็ได้รับดาเมจๆ ตรงนี้บั่นทอนจิตใจผมไปเรื่อยๆ ก็ยอมครับ เพราะผมก็มีส่วนผิด ก็พยายามอดทน ไม่คิดมาก จนเธอยอมเคลียร์กับผมครับ เธอบอกว่าเธอก็คิดมาก แต่เธอก็ไม่รู้จะทำยังไง ก็รู้ว่าผมต้องเหนื่อย มาของ้อทุกคืน และโดนปฏิเสธทุกคืน กลับกลายเป็นว่าตัวเธอเองถอยลงไปก้าวนึง และเธอก็ขอโทษผมครับ…พอได้ฟังเหตุผลของเธอ ที่ผมเคยโกรธ น้อยใจ มันหายไปเลยครับ กลายเป็นว่าผมกลับเป็นห่วงความรู้สึกของเธอแทน ไม่อยากให้เธอคิดมาก ทุกวันนี้ก็ยังคุยกันอยู่ครับ ก็ดีใจนะที่เธอกลับมา แต่ก็รู้สึกเหมือนเดินอยู่บนทางแยก ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ เราทั้งคู่ถึงจะดีขึ้น เราจะไปกันได้ไกลกว่านี้อีกไหม เธอคิดยังไงกับผมในตอนนี้ และแค่ไหน ยังเหมือนเดิมหรือเปล่า ฯลฯ คำถามมีอยู่ในหัวเต็มไปหมดครับ หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมก็คิดนะครับ หรือผมจะคาดหวังกับเธอมากไป หวังว่าเธอจะอย่างโน้น อย่างนี้ โดยที่ผมไม่ค่อยได้นึกถึงความรู้สึกเธอเลย ทุกวันนี้ก็ว่าจะพยายามหวังอะไรให้น้อยลงแล้วล่ะครับ ถึงเธอจะถอยจากผมลงไปก้าวนึง แต่ความรู้สึกชอบที่ผมมีให้เธอนั้น ผมยังรู้สึกกับเธอเหมือนเดิม และผมคิดถึงเธอครับ แม้จะมีบางครั้งที่เธอทำผมหงุดหงิด น้อยใจ แต่ผมก็ไม่เคยโกรธเธอจริงๆ เลย อันนี้คิดว่าเป็นจุดอ่อนของผมที่ไม่ดีเลยครับ 55
อาจจะยาวไปนิดต้องขออภัยด้วยนะครับ มันเป็นความรู้สึกหน่วงๆ อยากระบาย ขอบคุณพื้นที่กระทู้ ใครเข้ามาอ่านก็มาแชร์กันได้น๊าา… ขอบคุณครับ