คุณเคยได้ยินคำว่า"ต้องสาปหรือไม"
(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลขอให้ทุกท่านอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมเอง ผมอายุ26 เป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาทำงานในกรุงเทพ ซึ้งผมก็ทำงานเที่ยวเต่ตามประสาไวรุ่นปกติทัวไป จนเมื่อไม่นานมานี้มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวผมเเละคนรอบข้าง
มันอาจจะฟังดูสับซ้อนจนตัวผมเองแทบเป็นบ้า
ทุกครั้งที่ผมออกจากห้องไป เดินผ่านถนนหรือตรงที่มีผู้คนเยอะๆ ผมจะต้องเห็นได้ยินเสียงรถพยาบาลวิ่งผ่านตลอด แทบทุกครั้งที่ผมออกไปข้างนอก และทุกครั้งที่ผมนำสิ่งของ ที่เป็น ชื่อคน หรืออะไรที่มันเกี่ยวกับตัวเลขมา ถ้าเป็นชื่อคน บุคคลนั้นจะต้องเป็นอะไรสักอย่างในเรื่องร้ายๆ ซึ้งผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือคำสาป
ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ผมได้ลองเล่าเรื่องราวต่างๆให้กับเพื่อนเเละหัวหน้าที่ทำงานผมฟัง แต่ผมก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรที่ชัดเจน
เขาบอกกับผมเพียงแค่ว่า"บ้าไปแล้ว"
ผมได้เเค่เก็บเอามาคิดในใจ"หรือกูบ้าจริงๆวะ
คงไม่มีอะไรหรอก ต้องบอกก่อนว่างานที่ผมทำอยู่นั้น เป็นพนักงานส่งของทุกวันก็จะต้องออกไปกับรถเพื่อส่งของตามบริษัทลูกค้า
ส่วนที่พักของผมนั้นเป็นบ้านเช่า ผมพักอยู่กับรุ่นน้องอีกหนึ่งคน และนี้ก็จะเป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ซึ่งเเม้แต่ตัวผมเองก็ยังแทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
"เหมือนกับทุกๆวันผมก็จะตื่นอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานปกติแต่วันนั้น ผมใส่เสื้อมีรูป สายฟ้าผ่า เป็นลายๆเล็ก คงนึกภาพออกกันอยู่นะครับ ก่อนผมจะเดินออกจากห้องไปทำงานอยู่ดีๆรุ่นน้องผมก็ทักผมว่า
รุ่นน้อง: พี่ๆไม่กลัวไฟฟ้าหรอ.?
ผม: ไฟอ่ะกูไม่กลัวหรอก กูกลัวไฟดับ ฝนตกไฟมันชอบดับ และผมก็เดินออกไปจากห้องไปทำงานปกติ
ผมลืมบอกไปว่าที่ผมงานผมกับที่พักอยู่ไม่ไกลกันมาก ผมก็จะเดินไปทำงานทุกวัน และวันนั้น หัวหน้าที่ทำงานผมไม่ให้ผมออกไปส่งของข้างนอก บอกแค่ให้ผมอยู่ช่วยงานที่บริษัท ซึ่งผมก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไม
ผมก็ทำงานตามปกติจนพักเที่ยง 12.00 น.
ผมออกจากห้องทำงานเพื่อจะไปกินข้าว สิ่งที่ผมเห็นคือ ท้องฟ้ามืดครึ้มเมฆฝนลมพัดเเรงมากเหมือนกับว่ามีพายุเข้า ฝนพร้อมจะตกลงมาในอีกไม่กี่นาที บรรยากาศที่ผมเห็นถ้าฝนตกลงมามันไม่ใช่เบาๆเเน่นอน
ผมได้แต่ยืนมองท้องฟ้า"จนมันมีความรู้สึกเเว็บหนึ่งผ่านเข้ามาไม่รู้ว่ามันคืออะไร ความรู้สึกนั้นมันบอกให้ผมเดินกลับไปยังห้องพัก
"ใช่ผมไม่รอช้า ผมเดินกลับห้องพักดึ่งๆไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ละทางที่ผมเดินกลับคือลมฝนเเรงมากคืออีกไม่กี่นาทีมันจะตกลงมา
และตลอดข้างถนนระหว่างทางที่เดินกลับ จะมีช่างไฟฟ้ายืนอยู่เกือบทุกเสาไฟ ต้นไม่ริมถนนถูกตัดกิ่งออกเหมือนกับเป็นการเตียมความพร้อมถ้าเกิดลมพัดแรงกิ่งไม่หักอาจจะหักใส่สายไฟ ตลอดทางที่ผมเดินกลับห้องคือทุกคนหันมามองผม ทุกสิ่งทุกอย่างในช่วงเวลานั้นมันดูวุ่นวายไปหมด รถก็ติด คือผมก็รู้ว่ามันคืออะไร ผมกลับถึงห้องเปิดประตูเข้าไปและนั่งมึนๆงงอยู่สักพัก เเละผมก็เปิดหน้าต่างออกสิ่งที่ผมเห็นคือ" แสงแดดส่องท้องฟ้าปอดโปรงเป็นปกติ ไม่มีเมฆฝนแม้เเต่นิดเดียว ลมพัดเบาๆรับรู้ได้ถึงความเย็นสบายๆของลมที่พัด" "อ่าว แล้วก่อนหน้านี้มันคืออะไร เป็นคำถามที่ผมได้เเต่เก็บไว้ในใจคนเดียว ผมเดินกลับไปทำงานต่อตอนบ่าย ผมได้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนที่ทำงานและหัวหน้าฟัง ทุกคนก็เงียบ ผมพยามถามว่ามันคืออะไร สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผม แต่ทุกคนกลับไม่บอกอะไรผมเลย บอกกับผมแค่อย่างเดียวว่า"ผมบ้า" คือในตอนนี้ผมพอรู้ตัวเองเเล้วล่ะ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ดี ฟังดูงงๆหรือผมนั้นบ้าจริงๆ ผมเคยตั้งใจทดลอง เวลาตอนเมฆเริ่มก่อตัวมีฝนตกรินๆ ผมตั้งใจเดินออกไปกลางสายฝนที่ตกอยู่ไม่เกิน5นาที
ฝนที่กำลังตกอยู่นั้น"หยุดทันที"
ล่ะยังไม่ใช่เพียงแค่นั้น ทุกครั้งที่ผมมีเหงื่อออกจากแสงเเดดเมฆบนท้องฟ้าจะค่อยเลือนมาบังแสงเเดดทำให้ร่มทันที และสายลมจะพัดมากระทบใบหน้าผมเบาๆ ใช่อย่างที่คุณคิดผมสามารถ "หยุดฟ้าหยุดฝนได้" นับวันเรื่องราวเกี่ยวกับตัวผมยิ่งกลหนมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วง3-4วันก่อนวันที่ 1 และ 16 ของทุกๆเดือน ผมรู้สึกว่าผมต้องระวังตัวเป็นพิเศษ คุณเคยข้ามถนนหรือขับรถ คุณจะรู้ว่าถ้ารถทางตรงกระพริบไฟให้เรา หมายความว่า เขาให้เราไปก่อนหรือข้ามไปถนนไปก่อน แต่สำหรับผมมันไม่ใช่" สิ่งที่ผมเจอ รถกระพริบไฟให้ และก็กำลังจะเดินข้ามถนน แต่รถมันพุ้งมาหาผมอย่างไวโดยไม่ลดความเร็วเลยสักนิด แต้ด้วยความที่ผมมีสติผมจึงวิ่งทันทีเพื่อให้พ้นรถที่กำลังพุ้งตรงเข้ามาหาผม ผมผ่านมันมาได้ใจเต้นตุบๆคิดในใจ
อะไรว่ะเนี้ย!!! "ทีมพลีชีพคุณคงเคยได้ยินได้ดูในหนัง แต่ผมเจอมากับตัว อย่างที่ผมบอกไปผมต้องออกไปกับรถส่งของทำงาน ผมเจอคนวิ่งตัดหน้ารถ คือถ้าไม่ระวังจริงๆชนแน่นอน รถเปิดไฟเลี้ยวขวาแต่เลี้ยวซ้ายบ้างละ เหมือนเข้าต้องการให้รถผมชนเขา เห้ยอะไรว่ะเนี้ยชีวิตกู
คือไรกันเเน่วะ ถึงตอนนี้เหมือนมีการแบ่งเป็น2ทีม ทีมนึงคือคนที่คอยจะทำร้ายผม "ส่วนอีกทีม คือทีมค่อยช่วยดูสอดส่องและปกป้อมผม ทุกครั้งที่ผมออกไปส่งของ"ตลอดทางขาไปขาครับ ผมสังเกตุเห็นมีการปิดถนนตลอดทาง แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไรหรือถามพี่อีกคนที่ไปส่งของด้วยกัน แต่ผมคิดว่าพี่เขาต้องรู้เเหละว่ามันคืออะไร มีแต่ผมเท่านั้นที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครเป็นอะไร หลายคนที่พักอาศัยอยู่ไกล้ๆผมเชื่อมั๊ยว่า พวกถูกหวยกันแทบทุกบ้าน" แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถามแค่ตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันคืออะไร ณ เวลานี้ตอนที่ผมกำลังเขียนเรื่องราวนี้อยู่ผมก็เจอเรื่องราวต่างๆเหมือนเดิมไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันจะเป็นยังไงต่อไป ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หรืออาจมีเรื่องเหนือธรรมชาติ หรือที่ผ่านมาผมคิดไปเอง หรือเรื่องทั้งหมดมันไม่เคยเกิดขึ้นเลย "หรือผมนั้นเป็นบ้าๆอย่างที่หลายๆคนบอกผมจริงๆ" ขอให้ทุกท่านอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้นขอบคุณครับ
22/11/2019
23:53น.
"ผู้ชายต้องสาป"
(เป็นความเชื่อส่วนบุคคลขอให้ทุกท่านอ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมเอง ผมอายุ26 เป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาทำงานในกรุงเทพ ซึ้งผมก็ทำงานเที่ยวเต่ตามประสาไวรุ่นปกติทัวไป จนเมื่อไม่นานมานี้มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับตัวผมเเละคนรอบข้าง
มันอาจจะฟังดูสับซ้อนจนตัวผมเองแทบเป็นบ้า
ทุกครั้งที่ผมออกจากห้องไป เดินผ่านถนนหรือตรงที่มีผู้คนเยอะๆ ผมจะต้องเห็นได้ยินเสียงรถพยาบาลวิ่งผ่านตลอด แทบทุกครั้งที่ผมออกไปข้างนอก และทุกครั้งที่ผมนำสิ่งของ ที่เป็น ชื่อคน หรืออะไรที่มันเกี่ยวกับตัวเลขมา ถ้าเป็นชื่อคน บุคคลนั้นจะต้องเป็นอะไรสักอย่างในเรื่องร้ายๆ ซึ้งผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญหรือคำสาป
ซึ่งเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ผมได้ลองเล่าเรื่องราวต่างๆให้กับเพื่อนเเละหัวหน้าที่ทำงานผมฟัง แต่ผมก็ไม่ได้รับคำตอบอะไรที่ชัดเจน
เขาบอกกับผมเพียงแค่ว่า"บ้าไปแล้ว"
ผมได้เเค่เก็บเอามาคิดในใจ"หรือกูบ้าจริงๆวะ
คงไม่มีอะไรหรอก ต้องบอกก่อนว่างานที่ผมทำอยู่นั้น เป็นพนักงานส่งของทุกวันก็จะต้องออกไปกับรถเพื่อส่งของตามบริษัทลูกค้า
ส่วนที่พักของผมนั้นเป็นบ้านเช่า ผมพักอยู่กับรุ่นน้องอีกหนึ่งคน และนี้ก็จะเป็นอีกหนึ่งเหตุการณ์ซึ่งเเม้แต่ตัวผมเองก็ยังแทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น"
"เหมือนกับทุกๆวันผมก็จะตื่นอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานปกติแต่วันนั้น ผมใส่เสื้อมีรูป สายฟ้าผ่า เป็นลายๆเล็ก คงนึกภาพออกกันอยู่นะครับ ก่อนผมจะเดินออกจากห้องไปทำงานอยู่ดีๆรุ่นน้องผมก็ทักผมว่า
รุ่นน้อง: พี่ๆไม่กลัวไฟฟ้าหรอ.?
ผม: ไฟอ่ะกูไม่กลัวหรอก กูกลัวไฟดับ ฝนตกไฟมันชอบดับ และผมก็เดินออกไปจากห้องไปทำงานปกติ
ผมลืมบอกไปว่าที่ผมงานผมกับที่พักอยู่ไม่ไกลกันมาก ผมก็จะเดินไปทำงานทุกวัน และวันนั้น หัวหน้าที่ทำงานผมไม่ให้ผมออกไปส่งของข้างนอก บอกแค่ให้ผมอยู่ช่วยงานที่บริษัท ซึ่งผมก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกันว่าทำไม
ผมก็ทำงานตามปกติจนพักเที่ยง 12.00 น.
ผมออกจากห้องทำงานเพื่อจะไปกินข้าว สิ่งที่ผมเห็นคือ ท้องฟ้ามืดครึ้มเมฆฝนลมพัดเเรงมากเหมือนกับว่ามีพายุเข้า ฝนพร้อมจะตกลงมาในอีกไม่กี่นาที บรรยากาศที่ผมเห็นถ้าฝนตกลงมามันไม่ใช่เบาๆเเน่นอน
ผมได้แต่ยืนมองท้องฟ้า"จนมันมีความรู้สึกเเว็บหนึ่งผ่านเข้ามาไม่รู้ว่ามันคืออะไร ความรู้สึกนั้นมันบอกให้ผมเดินกลับไปยังห้องพัก
"ใช่ผมไม่รอช้า ผมเดินกลับห้องพักดึ่งๆไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ละทางที่ผมเดินกลับคือลมฝนเเรงมากคืออีกไม่กี่นาทีมันจะตกลงมา
และตลอดข้างถนนระหว่างทางที่เดินกลับ จะมีช่างไฟฟ้ายืนอยู่เกือบทุกเสาไฟ ต้นไม่ริมถนนถูกตัดกิ่งออกเหมือนกับเป็นการเตียมความพร้อมถ้าเกิดลมพัดแรงกิ่งไม่หักอาจจะหักใส่สายไฟ ตลอดทางที่ผมเดินกลับห้องคือทุกคนหันมามองผม ทุกสิ่งทุกอย่างในช่วงเวลานั้นมันดูวุ่นวายไปหมด รถก็ติด คือผมก็รู้ว่ามันคืออะไร ผมกลับถึงห้องเปิดประตูเข้าไปและนั่งมึนๆงงอยู่สักพัก เเละผมก็เปิดหน้าต่างออกสิ่งที่ผมเห็นคือ" แสงแดดส่องท้องฟ้าปอดโปรงเป็นปกติ ไม่มีเมฆฝนแม้เเต่นิดเดียว ลมพัดเบาๆรับรู้ได้ถึงความเย็นสบายๆของลมที่พัด" "อ่าว แล้วก่อนหน้านี้มันคืออะไร เป็นคำถามที่ผมได้เเต่เก็บไว้ในใจคนเดียว ผมเดินกลับไปทำงานต่อตอนบ่าย ผมได้เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนที่ทำงานและหัวหน้าฟัง ทุกคนก็เงียบ ผมพยามถามว่ามันคืออะไร สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวผม แต่ทุกคนกลับไม่บอกอะไรผมเลย บอกกับผมแค่อย่างเดียวว่า"ผมบ้า" คือในตอนนี้ผมพอรู้ตัวเองเเล้วล่ะ แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ดี ฟังดูงงๆหรือผมนั้นบ้าจริงๆ ผมเคยตั้งใจทดลอง เวลาตอนเมฆเริ่มก่อตัวมีฝนตกรินๆ ผมตั้งใจเดินออกไปกลางสายฝนที่ตกอยู่ไม่เกิน5นาที
ฝนที่กำลังตกอยู่นั้น"หยุดทันที"
ล่ะยังไม่ใช่เพียงแค่นั้น ทุกครั้งที่ผมมีเหงื่อออกจากแสงเเดดเมฆบนท้องฟ้าจะค่อยเลือนมาบังแสงเเดดทำให้ร่มทันที และสายลมจะพัดมากระทบใบหน้าผมเบาๆ ใช่อย่างที่คุณคิดผมสามารถ "หยุดฟ้าหยุดฝนได้" นับวันเรื่องราวเกี่ยวกับตัวผมยิ่งกลหนมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วง3-4วันก่อนวันที่ 1 และ 16 ของทุกๆเดือน ผมรู้สึกว่าผมต้องระวังตัวเป็นพิเศษ คุณเคยข้ามถนนหรือขับรถ คุณจะรู้ว่าถ้ารถทางตรงกระพริบไฟให้เรา หมายความว่า เขาให้เราไปก่อนหรือข้ามไปถนนไปก่อน แต่สำหรับผมมันไม่ใช่" สิ่งที่ผมเจอ รถกระพริบไฟให้ และก็กำลังจะเดินข้ามถนน แต่รถมันพุ้งมาหาผมอย่างไวโดยไม่ลดความเร็วเลยสักนิด แต้ด้วยความที่ผมมีสติผมจึงวิ่งทันทีเพื่อให้พ้นรถที่กำลังพุ้งตรงเข้ามาหาผม ผมผ่านมันมาได้ใจเต้นตุบๆคิดในใจ
22/11/2019
23:53น.