ไม่อยากไปออกไปเจอผู้คน อยู่ในโลกแห่งความฝัน ทำยังไงดี? (ขอคติสอนใจ)

เราเป็นคนเรียนกลางๆ ความสามารถไม่มี แต่ค่าเทอมที่โรงเรียนเราแพงมาก(เกือบหมื่น) เรารู้สึกว่าตัวเองดูด้อยมากๆเลยในการเรียน มันเป็นปัญหาที่ว่าคนที่จ่ายค่าเทอมให้เรา เขาบ่นเรา ว่าทำไมถึงทำได้ไม่ดี? เรียนไปก็เสียค่าเทอมไปเปล่าๆ มันอดทำให้เราสงสัยไม่ได้ว่า เราเรียนเพื่อเขา หรือเราเรียนเพื่อตัวเรากันแน่ เรื่องที่เราเรียนด้อยมันก็ส่งผลไปหาญาติเราอีก ญาติก็มาว่าเรา ว่าหัวไม่ดี เรารู้สึกแย่มาก เราจมดิ่งกับความคิด แล้วหาอะไรระบายและไปให้พ้นจากความรู้สึกนี้  โดยปกติแล้วเราชอบอ่านนิยายมาก แต่พอมาเจอเหตุการณ์นี้ เราก็อ่านนิยายเพื่อหนีจากโลกของความเป็นจริง มันกลายเป็นว่า เราเป็นคนเพ้อฝัน เป็นคนที่แยกความเป็นจริงกับฝันไม่ออก แต่เรามีสติรู้ตัว เราเลยเรียกตัวเองกลับมาได้

เรามองคนอื่นเปลี่ยนไปหมดเลย เรากลัวคนอื่นมองเราไม่ดี เรากลัวคนอื่นว่าเรา มันกลัวไปหมด จนเราไม่อยากที่จะออกไปไหน แม้แต่ญาติก็ไม่อยากเจอ 
ไปเรียนก็ไม่อยากไป มันทำให้เรารู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ดีแล้วนะ 

เรามาตั้งกระทู้ เราอยากได้คติ คำคม หรือความคิดที่สามารถสร้างแรงบรรดาลใจ หรือฉุดเราออกจากโลกความฝัน แล้วมองความเป็นจริง เราไม่ได้อยากอยู่แบบนี้ เราอยากเป็นคนที่ดีขึ้นให้มากกว่านี้