ตั้งแต่ท้องเข้าเดือนที่6 7 บอกนายจ้างว่าเราท้องก็จะโดนปฏิเสธงานตลอด โดนแคนเซิลงาน โดนเบี้ยวค่าจ้าง โดนเลื่อน รายได้เริ่มหายไป เรียกว่าตอนนี้พ่อแม่เลี้ยงซะส่วนใหญ่ บวกกับเงินที่หามาได้ก่อนหน้านี้ เหนื่อยกับการถูกปฏิเสธค่ะ เหนื่อยกับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่โทษลูกนะคะ มันคงเป็นดวงของเราเอง
อยู่กับพ่อแม่ อับอายเกาะพ่อแม่กิน สามีไม่มาอยู่ด้วย ไม่เคยใส่ใจเรา ส่งเงินมาให้เป็นค่าเฟอร์นิเจอร์ขึ้นบ้านใหม่ไม่ได้ให้ไว้ใช้ส่วนตัว
เพื่อนก็มีไม่กี่คน เมื่อก่อนเคยมีเยอะ แต่ก็เห็นเขาไปเที่ยวกันไม่เคยชวนเรา
เพื่อนบางคน พอมีกลุ่มสังคมใหม่ก้ตีตัวออกห่าง เคยชวนก่อนนะ แต่โดนปฏิเสธตลอด ไม่ว่าง ลาไม่ได้ ติดงาน บลาๆ
การเป็นฟรีแลนซ์ต้องนอนอยู่บ้านอย่างเดียวมันทรมานใจ แถมค่าใช้จ่ายก็เยอะ ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆในวงการก็มีงานเรื่อยๆ ทำให้รู้สึกว่าเราคงเดินสายทางนี้มาได้สุดแค่นี้
พ่อเป็นคน ขี้โมโห ขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียวันๆอยู่ด้วยยิ่งทุกข์เข้าไปอีก โดนตะคอกใส่ โดนทำหน้ามู่ใส่ โดนจึ๊ปากใส่ ตอนนี้อยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่คุยกันค่ะ ซึ่งเรามีความสุขแบบนี้มากกว่า
แม่น่ารัก เป็นนางฟ้า แม่คือทุกอย่าง
สงสารลูกค่ะ สงสารลูกที่มีแม่ไม่ได้เรื่องอย่างเรา เกิดมาเขาก็คงมีชีวิตลำบาก พ่อไม่มีเวลาให้ เราไม่รู้เราจะสามารถให้ลูกในสิ่งที่เขาต้องการไม่น้อยหน้าคนอื่นได้รึเปล่า อยากให้ลูกมีความสุขแต่เราจะให้ได้ยังไงในเมื่อเรายังไม่มี
ตอนนี้ลุกจากเตียงยังไม่อยาก ไม่อยากไปเที่ยว ไม่อยากพบปะเพื่อนฝูง ไม่อยากออกไปกินข้าว กลัวการใช้เงินค่ะ ไม่อยากให้เพื่อนๆรู้ว่าชีวิตเราเป็นยังไง ไม่มีอารมณ์เม้ามอย ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาคิด ครีเอท คิดไอเดียอะไรใหม่ๆเลยค่ะ
เราชอบร้องไห้ เพราะเวลาร้องไห้ถึงแม้จะเจ็บปวด แต่เหมือนได้ปลดปล่อยออกมา ร้องเสร็จจะรู้สึกโล่ง วันนึงเลยร้องหลายรอบ ร้องทุกวันมาสามสี่วันแล้ว
ชีวิตเราไม่มีคุณค่าอะไรเลยค่ะ ชีวิตพบเจอแต่ความล้มเหลว ผู้หญิงคนนึงที่เคยขยัน ทะเยอทะยาน ไล่ล่าความฝัน ตอนนี้อยากจะล้มเลิกไม่อยากไปต่อ นอนมองเพดานไปวันๆ เป็นภาระให้พ่อแม่ ถ้าเราตายพ่อแม่จะได้พ้นภาระ ลูกเราก็ไม่ต้องเกิดมาเผชิญกับแม่เฮงซวยอย่างเรา สามีจะได้ไปมีใหม่สวยๆนมโตๆร่าเริง สดใสกว่านี้ ทุกคนจะมัชีวิตที่ดีขึ้นถ้าไม่มีเรา
ไม่รู้ชีวิตเราจะเดินไปถึงจุดขาขึ้น จุดที่มีความสุข
เคยเห็นประโยคนึงประมาณว่า ถ้าเราดิ่งไปสู่จุดที่ลึกที่สุด คุณก็ไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ชีวิตก็มีแต่ขาขึ้น
เดาว่าคงต้องรอให้แย่กว่านี้อีก มันถึงจะขึ้นได้
บนโลกใบนี้ยังมีคนที่ชีวิตเลวร้ายกว่าเราอยู่มากมาย เรามีทั้งลูก สามี พ่อแม่ ไม่มีหนี้ ทำไมเจอแค่ลูกระนาดไม่กี่อันก็ไม่อยากจะขับต่อแล้วคะ?
เราจะได้มีความสุขอีกครั้งใช่มั้ย ใครก็ได้มาคอมเม้นทีว่า “ฉันเข้าใจคุณนะ” ต้องการเท่านี้ค่ะ
ในวันที่ท้อง 8เดือน และไม่มีกำลังใจในชีวิต
อยู่กับพ่อแม่ อับอายเกาะพ่อแม่กิน สามีไม่มาอยู่ด้วย ไม่เคยใส่ใจเรา ส่งเงินมาให้เป็นค่าเฟอร์นิเจอร์ขึ้นบ้านใหม่ไม่ได้ให้ไว้ใช้ส่วนตัว
เพื่อนก็มีไม่กี่คน เมื่อก่อนเคยมีเยอะ แต่ก็เห็นเขาไปเที่ยวกันไม่เคยชวนเรา
เพื่อนบางคน พอมีกลุ่มสังคมใหม่ก้ตีตัวออกห่าง เคยชวนก่อนนะ แต่โดนปฏิเสธตลอด ไม่ว่าง ลาไม่ได้ ติดงาน บลาๆ
การเป็นฟรีแลนซ์ต้องนอนอยู่บ้านอย่างเดียวมันทรมานใจ แถมค่าใช้จ่ายก็เยอะ ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆในวงการก็มีงานเรื่อยๆ ทำให้รู้สึกว่าเราคงเดินสายทางนี้มาได้สุดแค่นี้
พ่อเป็นคน ขี้โมโห ขี้หงุดหงิด อารมณ์เสียวันๆอยู่ด้วยยิ่งทุกข์เข้าไปอีก โดนตะคอกใส่ โดนทำหน้ามู่ใส่ โดนจึ๊ปากใส่ ตอนนี้อยู่บ้านเดียวกันแต่ไม่คุยกันค่ะ ซึ่งเรามีความสุขแบบนี้มากกว่า
แม่น่ารัก เป็นนางฟ้า แม่คือทุกอย่าง
สงสารลูกค่ะ สงสารลูกที่มีแม่ไม่ได้เรื่องอย่างเรา เกิดมาเขาก็คงมีชีวิตลำบาก พ่อไม่มีเวลาให้ เราไม่รู้เราจะสามารถให้ลูกในสิ่งที่เขาต้องการไม่น้อยหน้าคนอื่นได้รึเปล่า อยากให้ลูกมีความสุขแต่เราจะให้ได้ยังไงในเมื่อเรายังไม่มี
ตอนนี้ลุกจากเตียงยังไม่อยาก ไม่อยากไปเที่ยว ไม่อยากพบปะเพื่อนฝูง ไม่อยากออกไปกินข้าว กลัวการใช้เงินค่ะ ไม่อยากให้เพื่อนๆรู้ว่าชีวิตเราเป็นยังไง ไม่มีอารมณ์เม้ามอย ไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาคิด ครีเอท คิดไอเดียอะไรใหม่ๆเลยค่ะ
เราชอบร้องไห้ เพราะเวลาร้องไห้ถึงแม้จะเจ็บปวด แต่เหมือนได้ปลดปล่อยออกมา ร้องเสร็จจะรู้สึกโล่ง วันนึงเลยร้องหลายรอบ ร้องทุกวันมาสามสี่วันแล้ว
ชีวิตเราไม่มีคุณค่าอะไรเลยค่ะ ชีวิตพบเจอแต่ความล้มเหลว ผู้หญิงคนนึงที่เคยขยัน ทะเยอทะยาน ไล่ล่าความฝัน ตอนนี้อยากจะล้มเลิกไม่อยากไปต่อ นอนมองเพดานไปวันๆ เป็นภาระให้พ่อแม่ ถ้าเราตายพ่อแม่จะได้พ้นภาระ ลูกเราก็ไม่ต้องเกิดมาเผชิญกับแม่เฮงซวยอย่างเรา สามีจะได้ไปมีใหม่สวยๆนมโตๆร่าเริง สดใสกว่านี้ ทุกคนจะมัชีวิตที่ดีขึ้นถ้าไม่มีเรา
ไม่รู้ชีวิตเราจะเดินไปถึงจุดขาขึ้น จุดที่มีความสุข
เคยเห็นประโยคนึงประมาณว่า ถ้าเราดิ่งไปสู่จุดที่ลึกที่สุด คุณก็ไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ชีวิตก็มีแต่ขาขึ้น
เดาว่าคงต้องรอให้แย่กว่านี้อีก มันถึงจะขึ้นได้
บนโลกใบนี้ยังมีคนที่ชีวิตเลวร้ายกว่าเราอยู่มากมาย เรามีทั้งลูก สามี พ่อแม่ ไม่มีหนี้ ทำไมเจอแค่ลูกระนาดไม่กี่อันก็ไม่อยากจะขับต่อแล้วคะ?
เราจะได้มีความสุขอีกครั้งใช่มั้ย ใครก็ได้มาคอมเม้นทีว่า “ฉันเข้าใจคุณนะ” ต้องการเท่านี้ค่ะ