ความจริงแล้วเราจะชอบอ่านมากกว่า เกี่ยวกับการสังเกตพฤติกรรม และการแสดงออกกับคนที่ชอบ แต่กลายเป็นว่า มันดูขัดแย้งกับตัวเราเอามากๆ จนไม่แน่ใจว่านี่เราชอบเขา หรือทั้งหมดนี่มันเพื่อทำให้ตัวเรารู้สึกดีกันแน่
ในตอนนี้อยากทราบว่า เราควรทำอะไร เราตั้งใจไว้ว่าจะบอกชอบเขาวันสุดท้ายที่เจอกัน ซึ่งสาเหตุที่ไม่บอกตอนนี้เพราะว่า แต่ละคนก็กำลังวุ่นทำเอกสารเรื่องเรียนต่อน่ะค่ะ เลยคิดว่าถ้าสะสางอะไรหมดแล้ว ก็คงทำให้เขาลำบากใจน้อยลง ตั้งแต่ เมื่อ 6-7 เดือนก่อนก็ไม่ได้คุยกับเขาเหมือนปกติ แล้วก้ไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเดินผ่านกันก็ตีหน้านิ่งใส่ ไม่ทักทายเลย บางทีสบตากันก็เนียนหลบตลอด จนตอนนี้ ไม่อยากเข้าใกล้เลย เรียกได้ว่าเลี่ยงสถานการณ์ ที่จะทำให้เกิดบทสนทนาตลอดเลยค่ะ ต้นเหตุพวกนี้เพราะ มันเหนื่อยมากๆที่ต้องเก็บอาการหลายอย่าง เรายืนท่าแบบนี้ดูแปลกมั้ยนะ ผมชี้แปลกๆรึเปล่า ลิปเลอะรึเปล่า การวางมือมันปกติมั้ย ลมหายใจยังสม่ำเสมอรึเปล่า เราทำหน้าแบบไหนอยู่ ต้องยิ้มมั้ย ต้องหัวเราะขนาดไหน ต้องพูดอะไร คอเราสั่นรึเปล่า ต้องหันหน้าไปทางไหน ต้องทำอะไรถึงจะดี เราออกอาการหรือใช้คำพูดแปลกๆรึเปล่า และทั้งหมดนั่นเขาจะมองเรายังไง ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นเพื่อนกันปกติค่ะ เราก็พยายามเข้าหาปกติ จนโป๊ะแตกมาได้ยินเราพูดว่า เราชอบเขา ก่อนจะทำอะไรไม่ถูกจนรีบออกจากกลุ่มแชท เราได้ยินเขาถามว่า เราชอบเขาเหรอ? แต่ใครมันจะกล้าตอบตอนนั้นล่ะคะ T T ตอนนั้นถ้ามีรูที่พื้นคงกลายเป็นตุ่นมุดลงดินไปแล้ว จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์อย่างด้านบนขึ้นค่ะ จนตอนนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่า โดนเกลียดไปแล้วแน่ๆ
คนที่ชอบใครซักคน ต้องเข้าหา พยายามแชร์เรื่องราวต่างๆ และช่วยเขา จริงมั้ยคะ? เราอยากจะทำแบบนั้น แต่ถ้าการที่เราเสนอไปช่วย คุยกับเขาบ่อยๆขนาดนั้น เขาแน่ใจขึ้นมาว่าเราชอบจริงๆ เราไม่อยากโดนรังเกียจ หรือโดนตีตัวออกห่างเลย ซึ่งเขาก็มีคนที่ชอบแล้ว แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนมา 3-4 รอบแล้วในเวลาไม่กี่ปีนี้ นี่เราห่วงภาพลักษณ์ตัวเองอยู่อีกแล้วเหรอ
เพื่อนเราหลายคนบอกว่าไม่ควรบอกเขา กลัวเราจะโดนเอาไปนินทา หลายๆครั้งยอมรับว่ามองเขาพฤติกรรมแย่ อวดเก่ง เอาแต่ใจ ปากเสีย แต่ที่ยังชอบมากๆอยู่เพราะ แม้มันจะน้อยมากๆ ก็คิดว่าเราอาจจะเหมือนกัน เพราะยอมรับว่าเราครือๆเขาเลย แต่เพราะแบบนั้นก็เลยเข้าใจว่าทำไมถึงอวดเก่ง เพราะจริงๆแล้วถ้ามองจากมุมหนึ่งก็จะเห็นเป็นคำนั้น แต่ถ้าเดินอ้อมไปซักนิด ก็อาจจะเห็นอีกคำหนึ่ง ออกจะเป็น อวดเก่งที่มีคุณภาพกว่าเราด้วยซ้ำ พออวดเสร็จก็มักจะไปช่วยคนอื่นเสมอ บ่นบ้าง แต่ก็ช่วยจนสำเร็จ ต่างจากเราที่ก็ช่วยแต่พอเจอปัญหานิดหน่อยก็เลี่ยงเนียนแล้วคิดว่าไม่ใช่หน้าที่
ที่อยุ่ด้านบนนี่ไม่ค่อยประติดประต่อกันเท่าไหร่ แต่อยากจะทราบว่า สรุปแล้วเราควรจะรอให้แต่ละคนสะสางเรื่องหลักก่อนแล้วค่อย เข้าไปพูดชี้แจงกับเขารึเปล่าคะว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น? หรือนั่นจะยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดแล้วพาลเกลียดเราไปเลย. แล้วก็เรื่องที่เราชอบใครซักคน เพราะเพื่อคนคนนั้น หรือเพื่อตัวเราเองคะ
รู้สึกแย่กับอีโก้ ความเขินอาย และตรรกะในความรักของตัวเอง
ในตอนนี้อยากทราบว่า เราควรทำอะไร เราตั้งใจไว้ว่าจะบอกชอบเขาวันสุดท้ายที่เจอกัน ซึ่งสาเหตุที่ไม่บอกตอนนี้เพราะว่า แต่ละคนก็กำลังวุ่นทำเอกสารเรื่องเรียนต่อน่ะค่ะ เลยคิดว่าถ้าสะสางอะไรหมดแล้ว ก็คงทำให้เขาลำบากใจน้อยลง ตั้งแต่ เมื่อ 6-7 เดือนก่อนก็ไม่ได้คุยกับเขาเหมือนปกติ แล้วก้ไม่แน่ใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเดินผ่านกันก็ตีหน้านิ่งใส่ ไม่ทักทายเลย บางทีสบตากันก็เนียนหลบตลอด จนตอนนี้ ไม่อยากเข้าใกล้เลย เรียกได้ว่าเลี่ยงสถานการณ์ ที่จะทำให้เกิดบทสนทนาตลอดเลยค่ะ ต้นเหตุพวกนี้เพราะ มันเหนื่อยมากๆที่ต้องเก็บอาการหลายอย่าง เรายืนท่าแบบนี้ดูแปลกมั้ยนะ ผมชี้แปลกๆรึเปล่า ลิปเลอะรึเปล่า การวางมือมันปกติมั้ย ลมหายใจยังสม่ำเสมอรึเปล่า เราทำหน้าแบบไหนอยู่ ต้องยิ้มมั้ย ต้องหัวเราะขนาดไหน ต้องพูดอะไร คอเราสั่นรึเปล่า ต้องหันหน้าไปทางไหน ต้องทำอะไรถึงจะดี เราออกอาการหรือใช้คำพูดแปลกๆรึเปล่า และทั้งหมดนั่นเขาจะมองเรายังไง ก่อนหน้านี้ก็เคยเป็นเพื่อนกันปกติค่ะ เราก็พยายามเข้าหาปกติ จนโป๊ะแตกมาได้ยินเราพูดว่า เราชอบเขา ก่อนจะทำอะไรไม่ถูกจนรีบออกจากกลุ่มแชท เราได้ยินเขาถามว่า เราชอบเขาเหรอ? แต่ใครมันจะกล้าตอบตอนนั้นล่ะคะ T T ตอนนั้นถ้ามีรูที่พื้นคงกลายเป็นตุ่นมุดลงดินไปแล้ว จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์อย่างด้านบนขึ้นค่ะ จนตอนนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่า โดนเกลียดไปแล้วแน่ๆ
คนที่ชอบใครซักคน ต้องเข้าหา พยายามแชร์เรื่องราวต่างๆ และช่วยเขา จริงมั้ยคะ? เราอยากจะทำแบบนั้น แต่ถ้าการที่เราเสนอไปช่วย คุยกับเขาบ่อยๆขนาดนั้น เขาแน่ใจขึ้นมาว่าเราชอบจริงๆ เราไม่อยากโดนรังเกียจ หรือโดนตีตัวออกห่างเลย ซึ่งเขาก็มีคนที่ชอบแล้ว แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนมา 3-4 รอบแล้วในเวลาไม่กี่ปีนี้ นี่เราห่วงภาพลักษณ์ตัวเองอยู่อีกแล้วเหรอ
เพื่อนเราหลายคนบอกว่าไม่ควรบอกเขา กลัวเราจะโดนเอาไปนินทา หลายๆครั้งยอมรับว่ามองเขาพฤติกรรมแย่ อวดเก่ง เอาแต่ใจ ปากเสีย แต่ที่ยังชอบมากๆอยู่เพราะ แม้มันจะน้อยมากๆ ก็คิดว่าเราอาจจะเหมือนกัน เพราะยอมรับว่าเราครือๆเขาเลย แต่เพราะแบบนั้นก็เลยเข้าใจว่าทำไมถึงอวดเก่ง เพราะจริงๆแล้วถ้ามองจากมุมหนึ่งก็จะเห็นเป็นคำนั้น แต่ถ้าเดินอ้อมไปซักนิด ก็อาจจะเห็นอีกคำหนึ่ง ออกจะเป็น อวดเก่งที่มีคุณภาพกว่าเราด้วยซ้ำ พออวดเสร็จก็มักจะไปช่วยคนอื่นเสมอ บ่นบ้าง แต่ก็ช่วยจนสำเร็จ ต่างจากเราที่ก็ช่วยแต่พอเจอปัญหานิดหน่อยก็เลี่ยงเนียนแล้วคิดว่าไม่ใช่หน้าที่
ที่อยุ่ด้านบนนี่ไม่ค่อยประติดประต่อกันเท่าไหร่ แต่อยากจะทราบว่า สรุปแล้วเราควรจะรอให้แต่ละคนสะสางเรื่องหลักก่อนแล้วค่อย เข้าไปพูดชี้แจงกับเขารึเปล่าคะว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น? หรือนั่นจะยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดแล้วพาลเกลียดเราไปเลย. แล้วก็เรื่องที่เราชอบใครซักคน เพราะเพื่อคนคนนั้น หรือเพื่อตัวเราเองคะ