คืออย่างนี้ค่ะ เราเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึงที่อยากมีหน้ามีตาในสังคมอ่ะค่ะไม่รู้ยังไง คือแบบอยากเดินไปแล้วก็มีคนทักคนรู้จักไม่ชอบการที่ตัวเองเป็นคนไร้ตัวตนอ่ะค่ะเราก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เคยร้องไห้กับตัวเองด้วยซ้ำประกอบกับเป็นคนคิดมาก เราลองที่จะไม่เครียดเรื่องนี้แล้ว แต่คือมันทำไม่ได้อ่ะค่ะ โกรธตัวเองมาก เเล้วคือมีเพื่อนคนหนึ่งเข้าร่วมการแข่งขันpubgด้วยกัน(ของทางโรงเรียน) ก็คุยกันสนิทกันมันก็บอกว่าบ้านมันอยู่ไหนบลาๆเราก็บอกเหมือนกัน ก็คุยเรื่องคนที่ชอบบลาๆๆ แล้วทีนี้พ่อเราเลยมารับช้ามันก็รอจนพ่อเรามามันก็กลับ(บ้านมันอยู่ใกล้โรงเรียนค่ะเดินกลับหรือนั่งรถสองแถวกลับได้สบายๆ) แต่พอวันต่อมาเราเจอมันเราก็โบกมือให้เพราะมันเป็นวัฒนธรรมในโรงเรียนอ่ะค่ะ ที่เจอคนรู้จักก็ทักไรงี้ แล้วทีนี้เหมือนมันทำหน้างงๆค่ะเราก็เอ๊ะ!! เรารู้จักกันแล้วนะทำไมต้องทำเหมือนเราเป็นคนแปลกหน้า แล้วก็ลองให้เพื่ิอนเราไปถามมันค่ะว่าจำเราได้เปล่า ปรากฎว่ามันตอบว่า รู้จักเพื่อนสนิทเราค่ะ แต่ไม่รู้จักเราไม่คุ้นหน้า เอ้า!!!! ก็ที่คุยกันเมื่อวานนี้ล่ะ คือเราจำคนไม่ผิดแน่ค่ะ🤦 แล้วก็มีอีกอันนึงคือญาติของเพื่อนสนิทเรา จำหน้าเราไม่ได้ บอกไม่เคยเห็นหน้าทั้งๆที่ก็เห็นบ่อยจะตายไป บอกไม่เคยเห็นหน้าเลยเอารูปเราให้ดูก็ยืนยันคำเดิมหรือเราจะถ่ายรูปไม่ตรงปกแต่เราก็ไม่ได้แต่งรูปไรมากนะคะ คือคนจำเราไม่ค่อยได้เลย จนบางทีบางครั้งมันน้อยใจอ่ะค่ะ ไม่ต้องpopularก็ได้ค่ะ ขอวิธีแค่คนจำหน้าเราได้ ตัวเราเวลาอยู่ในกลุ่มเดินๆไปก็พูดดังมีบทที่สุดในการสนทนาแล้วนะคะ แต่ทำไมคนชอบจำเราไม่ได้ เราไม่ขอpoppularอะไรขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ขอแค่คนจำเราได้ก็พอ บางครั้งมันแอบน้อยใจตัวเองโกรธตัวเองเหมือนกันที่เป็นแบบนี้ ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ🙏🏻
ทำไมคนถึงจำเราไม่ได้ทั้งที่คุยกันเมื่อวานนี้?