ปัญหา บ้านเเฟน

เราคบ กับเเฟน มาได้2 ปี. กว่า  คบกันเเรกๆยังไม่พากันไปเจอที่บ้าน  พอเริ่มเดือนที่6 เขาพาเราไปเจอพ่อเเม่พี่. ของนาง  เรา ก็ไม่ได้อะไร พ่อเเม่ นางก็ดู เฉยๆ เชิงดีๆ. หลังจากนั้นทุกๆตอนเย็นหลังเราเลิกงาน. นางก็มารับไปบ้านนางทุกครั้ง. เราก็เริ่ม. ทำตัวไม่ถูก  พยายามทำตัวให้ เข้ากับที่บ้านเขาที่สุด.  หลังจากนั้น เราก็ย้ายมาอยู่บ้านเเฟนโดยไม่สนใจอะไร. พออยู่ นานไป ใจเริ่ม กังวนเเลัว. เพราะไม่ใช่บ้านตัวเอง. พยายามทำมุกอย่างที่สามารถทำ ได้. จากเมื่อ ก่อน เป็นผู้หญิงอยู่บ้าน ติดที่บ้านมาก. ที่บ้านเราไม่ค่อยให้ทำอะไร. จากตื่น. เทียง ต้องมาตื่น6โมงเช้า เราก็ยอมเเลัว. เรายอมรับนะ ว่าเราเป็นคนขี้น้อยใจ ได้ยินอะไรนิดหน่อย. ก็เอาไปคิดเเลัว. ร้องไห้ก็มีเเลัว 😓  เราทำทุกอย่าง ที่บ้านเขา วันไหนที่เราทำ งานบ้าน ที่บ้านเขาก็พูดดี วันไหนที่เรา ไม่ว่าง ทำ วันนั้นจะเป็นวันที่เงียบที่สุดเลยค่ะ. เราก็จะน้อยใจ. มาก. คิดมากอยู่ทั้งวัน.  เราก็ทำอย่างนี้ก็เรา ไปตลอด.    จนเข้าปีที่2 เรากับเเฟน ก็ เริ่ม ห่างๆ บ้านนาง ไม่ค่อยเข้า. เราก็เออ ชั่งเหอะ ทำหน้าที่ของเราไป.    พ่อเเม่ นางก็ เเยกไปอยู่บ้าน บนสวน. ก็เหลือ พี่ของนาง. คนเดียว.   เราก็ไม่ได้อะไร. มีช่วงนึง. ช่วงที่เรา. ติด เล่นกีฬามาก. จนไม่มีเวลาให้ที่บ้าน.  พอเรากลับบ้านมา. เราก็ทะเลาะ กับเเฟน.   พอสักพักเงียบไป เลย พูดกับนางว่าเออ. ขอกลับไปอยู่ที่บ้านได้มั้ย. ไม่สบายใจ ช่วงนี้. นางก็ หาเรื่องทะเลาะใหญ่โตมาก. เล่นใหญ่รัชดาลัยเลยค่ะ. ก็นั่งให้เเฟนด่าไป ได้จบๆ ไม่เถียงสักคำ พี่สาวนางที่นั่งฟังอยู่ ก็ลุกขึ้นมาด่า.เราจ้าา. เราก็ยังนิ่ง. จนพี่สาวนางพูดมาว่า. เห็นเพื่อนดีกว่าก็เก็บเสื้อผ้า. กลับบ้านตัวเองไป.  อยู่ทุกวันนี้ก็ไม่ได้ข่วยได้ทำอะไร อยู่เเลัว อยู่จะสบายเกินนไปเเลัว. ในใจนะ. เราคิดว่า. เเลัวที่เราทำมาล้ะ.ไปช่วย พ่อเเม่ เขา ทำสวน ทำทุกอย่างง ที่ไม่เคย. ทำได้ ทำ. ทำไม่ได้ก็ พยายามเเลัว.  ทำไมไม่เห็นใจกันบาง. พูดเเบบนี้เเลัวตะให้รู้สึกยังไง.  งง. มากเเม่. 😣    เรายืนฟังเขาด่าเรา กัน. ไม่เถียงสักคำ.   พยายามกลั่นน้ำตา ไว้. เเต่สุดท้าย. ก็ไหลมาอยู่ดี. เรา มาอยู่บ้านเขา เราตัวคนเดียว. ไม่มีใครช่วยเราได้ 😣 เราก็อดทน.
จนเเฟนเราก็มาขอโทษนั้นเเหละ เราใจอ่อนด้วย อย่างว่า.    เเต่เราก็ จำทุกคำที่เขาดูถูกเรานะ ตลอด2ปี มา มีหนักกว่านี้.  เราเจอมาทุกรูปแบบ.
เเต่ก็ทนมา ตลอด เพราะรัก เเฟนมาก. เวบาทะเลาะกัน. มี่ย้านเราก็เข้าข้างเเฟนเรา ตลอด. เเลัวเราเหลือใครล้ะ. 😞  ล่าสุดนี้. พ่อเเฟนมาทุบปะตูห้องนอน. เพราะนอนไม่ตื่น. พึ่งจะ 7โมงกว่า 😞 ซ้อมกีฬามาหนัก มาก  พึ่งได้นอนตอน ตี่3 เลิศมาก.  หลังจากทุบปะตูเเฟน ลง ไป ข้างล่าง พ่อนาง. ก็ตะโกน ด่า มา ว่า. อยู่จะสุขสบายกันเกินไปเเลัว.   เขาอยู่คนละที่กับเรา. เขาจะไปรู้ ะไร. ว่าเราทำ อะไรบ้างวันๆ.     เพื่อนเราก็ว่าทนอยู่ได้ไง. ออกมาเหอะ. เราหัวดื้อไม่เคยฟังเพื่อนเลย 😞. ก็ยังทนมาถึงทุกวันนี้.
ถ้าเป็นคนอื่นๆ เขา จะทนได้เหมื่อนเรา หรอ. ?