“แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใคร ใจพี่จมแทบพสุธา” น้องวิวสุดสวย

แสนสงสารตัวเราเหงาว้าเหว่นับคะเนวันคอยระห้อยไห้นานนับวันเดือนปีเคลื่อนคล้อยไปอีกนานไหม ? ได้พบประสบกัน"จำเลยรักพักไว้ไป่ร่ำร้องวอนนวลผ่องส่งข่าวทุกข์สุขสันต์จงอยู่ดีสดชื่นคืนและวันมุ่งหวังมั่นคนร

สุริยันผันลาพสุธาหม่น ม่านมืดมนห่มโลกให้โศกศัลย์ เสียงจิ้งหรีดกรีดกล่อมห้อมรำพัน วางกัปกัลป์แห่งทุกข์ลงชั่วคราว หลับตาพาหัวใจท่องครรลองฝัน บุษบันจรรโลงร่วงจากหาว ปราสาททรายพรายผุดดุจหมู่ดาว สรวงสกาวเ

(Intro) ยื่นดอกไม้ให้กันวันก่อน ผ่านมาค่อนชีวิตยังคิดถึง รอยยิ้มแววตายังตราตรึง กาลครั้งหนึ่งแรกเริ่มความผูกพัน (Verse 1) เวลาคงไม่หวนกลับมาอีก ไม่อาจหลบอาจหลีกหนีภาพฝัน เสียดายภาพครั้งที่เคยมีกัน