ตอนนี้ ผม ม.5 เทอม2แล้วครับ ใจอยากได้ไอแพตตั้งแต่ม.2-3 เพราะเห็นในยูทูปมีคลิปวาดรูป+แม่ซื้อแท็บแล็บให้น้อง(ในตอนนั้นคิดว่าแท็บแล็บคือไอแพต) แต่ก็ไม่ได้บอกว่าอยากได้ เพราะส่วนตัวมีโน๊ตบุ๊คก็ใช้ๆถูๆไปได้ ทีนี้ผมสอบทุนได้รร.ที่หนึ่งก็เลยไปเรียน ตอนแรกก็คิดว่าเรียนไหว ไปๆมาๆ ต้องคนหัวดีจริงๆ ผมก็สอบตกต้องแก้บ้างไรบ้างหมดกำลังไปหลายครั้ง ผมความจำไม่ค่อยดีเลยต้องพยายามมากกว่าคนอื่นหน่อย แต่ผมพยายามแล้วยิ่งเครียด ตอนนี้เลยไม่ค่อยใส่ใจเรื่องเกรดแล้ว มานั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบแทน (ผมจะสอบเข้าคณะทันตะครับ) เมื่อ5เดือนที่แล้ว ผมยอมเปิดใจบอกครอบครัวว่าผมอยากได้ไอแพตมากๆครับ เพราะตัวเองรู้สึกชอบวาดรูป ยิ่งพอเข้าใกล้ม.6คือมันไม่มีเวลาทำอะไรที่ชอบแล้วครับ ที่บ้านผมอยากให้ผมทำงานสายราชการ คือ สายแพทย์ ไม่ก็ครู ถ้าผมเลือกอาชีพที่ตัวเองชอบแล้วไม่รุ่งขึ้นมา ที่บ้านบังคับผมไปเรียนครูแน่ ตอนนี้เหมือนใกล้จุดสุดท้ายในการเลือกเส้นทางชีวิตครับ เรียนสายแพทย์คงไม่มีเวลามานั่งวาดรูปแล้ว ผมไปขอให้คุณยายซื้อให้
ผมอยากได้ ipad pro11 256gb wifi only ครับ ผมไปดูที่ห้างทุกเครือข่ายโทรศัพท์ อ่านรีวิวดูคลิปรีวิวกับโปรโม ผมอยากได้ตัวนี้สุด พึงพอใจมากที่สุดในทุกรุ่นครับ และ คิดว่าเหมาะกับงานวาดที่สุด ผมจึงพยายามหาเหตุผลที่จะได้ไอแพตมาครับ
1.ก็มีเรื่องที่รร.ผมเวลาสอนเขาก็สอนเหมือนอยู่ มหาลัยครับ เราต้องเลคเชอร์ที่ครูพูด มีพ้อยครู(ที่มักจดตามไม่ทันตลอดแบบว่าครูพูด+เปลี่ยนหน้าพ้อยเร็วมากกก) สมมติชีวะ คือ ที่เรียนพิเศษ เรื่องอวัยวะเพศสืบพันธุ์จะเรียน5-8ชั่วโมงครับ แต่ที่รร.ผม สอนภายใน3คาบจบ (คาบล่ะ 50นาที แสดงว่าเรียนจบภายใน 2.30น.) จริงๆมีวิชาอื่นด้วยครับ แต่ผมไม่ได้เรียนพิเศษวิชาอื่นหรือไม่ได้เรียนเรื่องที่ตรงตามที่รร.สอน เลยไม่รู้เปรียบเทียบยังไง แต่เพื่อนในห้องก็บอกว่า มันเร็วมาก ต้องเสียเวลาไปเรียนที่ติวถึงจะเข้าใจ ผมอยากได้ไอแพตมาถ่ายจอตอนสอนแล้วก็ค่อยจดรายละเอียดที่ครูบอกตามทีหลัง
2.มีการส่งงานไปที่อีเมล เฟสบุ๊คหรือกูเกิ้ลclass room บ่อยๆครับ ผมมีโน๊คบุ๊คก็จริงแต่แบตเสื่อมมา7ปีแล้ว ไม่ได้ซ่อมให้ครับ มีแต่อแลบเตอร์ที่ซื้อใหม่ พอเสื่อมมันต้องหาที่ชาร์ตใช้งานครับ บ้างทีในห้องไม่มีที่ชาร์ตผมต้องเดินลาดตะเวณในคาบเพื่อหาที่ชาร์ตจากห้องอื่นครับ
3.เพื่อนๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง มีกันหลายคนครับ เอาจริงๆ น้องม.1มีกันแล้วผมยังอึ้งเลย 555+ แต่จริงๆข้อผมไม่อยากเป็นข้ออ้างในการซื้อเท่าไหร่ แต่ผมอยากได้เลยรวมข้อนี้ไปด้วย
4.โน๊ตบุ๊คกับโทรศัพท์เริ่มไม่ดีแล้ว โน๊ตบุ๊ค คือเครื่องเก่า 10ปีแล้วครับ โทรศัพท์ผมจริงๆก็ไม่ได้เก่านะครับ ประมาณ2-3ปีได้แล้ว แต่ตอนนี้หน้าจอซ้ายบนผมแตกทะลุเห็นชิบดำๆแล้วครับ แม่ผมจะซื้อโน๊ตบุ๊คใหม่กับโทรศัพท์ใหม่ให้ ผมบอกไม่เอาไม่ต้องยังใช้ได้อยู่ ขอไอแพตแทนการซื้อ2อย่างนั้นแทน
5.มีเพื่อนในห้องสนับสนุนแนะนำให้ซื้อ
6.ยังไง พอขึ้นมหาลัยยังไงก็ต้องมี
7.วาดรูปครับ
ข้อนี้ประเด็นใหญ่สุดผมบอกพ่อ แม่ แล้วก็คุณตาคุณยายครับ พวกท่านบอกว่าผมจะเอาแค่วาดรูป ไอแพตใช้งานอย่างอื่นไม่ได้หรอก ไม่จำเป็น ผมก็ไม่รู้จะเถียงหรือยังไง เพราะพอบอกถึงเหตุผลข้อนี้ก็คือ มันเหมือนผมแค่จะเอาไว้เล่นเฉยๆ คือพูดยังไงก็ไม่ฟังแล้ว เขาบอกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เขาผ่านมาแล้ว อีกอย่างบอกว่าเรียนแพทย์ก็ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ ไม่งั้นคนสมัยก่อนเรียนได้ไงทั้งๆที่ไม่มี ผมว่าก็ใช่แหละถึงแม้ยุคนี้มันจะทันสมัย แต่ถ้ากัดฟันเรียนแล้วแบบโคตรๆก็เรียนได้ถึงไม่มี ตอนนี้ผมเหมือนจะไม่ได้แล้วครับ เลยพูดยืนยันว่าอยากได้แบบจริงๆจังๆ ตากับยายแล้วก็แม่พาผมไปห้างไปดูราคาครับ ทีนี้กำลังจะซื้อแล้ว แต่ที่ศูนย์ไม่มีเครื่องที่ผมอยากได้ ยายเลยบอกว่าเดี๋ยวไปดูที่กรุงเทพให้ + น้าเป็นครูสอนวิศวะที่มหาลัยในกรุงเทพจะได้ช่วยดูด้วย เดี๋ยวซื้อให้เลย ผมก็โอเคดีใจ ทีนี้อีก2เดือนข้างหน้าวันเกิดผมครับ ผมเลยบอกว่าไม่ต้องจัดงานอลัง ซื้อไอแพตให้ก็พอ รวบรวมเงินกันเองซื้อให้ผม สรุปอีก1เดือนใกล้ถึงวันเกิดผมครับ ผมโทรไปถามยายว่าเป็นยังไงมั้ง ยายไปกรุงเทพบอกว่าเดี๋ยวจะไปดูไอแพตให้ ทีนี้ผ่านไปอีก3วันใกล้ถึงวันเกิดผม คือไม่มีอะไรตอบกลับมาจากยาย ผมเลยไลน์ไปหาน้าแทน ว่าเป็นยังไงบ้าง น้าบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องใช้ (ผมไม่ได้เสียใจนะ น้ำเสียงน้าแบบพูดเฉยๆ ไม่ได้แบบจะห้ามเลย) ลองเปลี่ยนเป็นรุ่นอื่นไหม คือบอกยืนยันเอารุ่นนั้นแหละ ผมอยากได้รุ่นนั้น ทีนี้ผ่านมาอีกวัน ผมโทรไปหายาย ยายบอกว่ายังไม่ได้ไปดูให้ เดี๋ยวจะดูให้ทีหลัง ผมก็โอเค ทีนี้ผ่านไปเลยวันเกิดผม3วันครับ ผมไลน์ไปหายายเป็นยังไงบ้าง ยายบอกว่า ผมไม่จำเป็นต้องใช้เด็กอยู่
ตอนเรียนเขาไม่ได้ใช้กัน ทีนี้พอผมบอกว่าเพื่อนก็ใช้ ยายก็บอกว่าถึงไม่มีก็เรียนได้ ตรงนี้ผมเถียงไม่ออก ใช่ เรียนได้ครับ แต่จดไม่ทันต้องตามเนื้อหาทีหลัง ผมโมโหนิดหน่อยเลยเงียบไปไม่ตอบ ยายก็โทรมาบอกว่า เอางี้ไหม ขอเงินจากฝั่งพ่อกับแม่มาช่วยออก แล้วอีก5,000บาทให้เป็นเงินเล็กๆน้อยๆให้ยาย (ตอนช่วงพูดว่าแล้วอีก5,000บาท คือยายหรี่เสียงเบาลง) คือผมโมโหครับ โคตรๆ ไม่ตอบสาย ผมปล่อยโทรศัพท์เลย วันเกิดบอกจะซื้อให้ ทีนี้ผมกลับหอ ผ่านไป2สัปดาห์ผมกลับมาบ้านเจอยายครับ ยายกับแม่จะพาผมไปเลี้ยงวันเกิดครับ ผมไม่เอาครับ ใจผมคือผมอยากได้ไอแพต เอาเงินนั้นเก็บรวบรวมเป็นเงินซื้อไอแพตผมเหอะ กราบล่ะครับอยากได้ ไม่ให้ผมทำงานพิเศษแล้ว ผมก็ไม่รู้จะดิ้นรนหาเงินยังไงแล้วครับ ต้นทุนอยู่ที่ครอบครัว ทีนี้ใกล้วันที่ผมกลับหอโทรศัพท์ยายเสียครับ ให้ร้านล้างเครื่องแต่ไม่ได้บอกให้ร้านเหลือแอพที่เล่น ยายโวยวายให้ผมช่วยซ่อมให้ครับ ผมไม่ช่วยเงียบๆ รับฟังแต่ไม่ช่วยครับ จริงๆมันบาปแหละทำแบบนี้ แต่อารมณ์ผมก็โมโหครับ ไม่สงสาร ทำตัวกระทืบเท้า กระโดดไปมา โวยวายไปทั่วบ้าน ผมหมดอารมณ์สงสารครับ รู้ว่าแก่วัยทองแล้ว อารมณ์ไม่คงที่ ผมไม่อยากช่วย ตี3ของวันนั้นยายขับรถไปไปโวยวายที่ร้านครับ จากนั้นผมก็กลับหอครับผ่านไป3เดือน (ก็คือตอนนี้) เมื่อวันอังคารที่11 ผมจู่ๆก็นึกถึงเรื่องยายครับ ผมร้องไห้ครับ เสียใจ มันยังไงดี คนใกล้ตัวครับ แต่ทำแบบ พ่อผมก็คอลมาพอดี ผมปิดกล้องครับ พ่อบอกอยากเห็นหน้าผมเลยเปิดแค่ครึ่งหน้าบังขอบตาล่าง แต่ไม่รู้ทำไมพ่อรู้ว่าผมร้อง ผมพูดว่าไม่เป็นไร ซักพักพ่อวางสาย แล้วแม่ก็โทรมาปลอบซักพัก จากนั้นพ่อก็ทักเฟสว่าจะซื้อให้ตอนปีใหม่ ซึ่งพ่อจะซื้อให้น้องด้วย แต่คือ ปีหน้าผมม.6แล้วครับ เลยนึกเสียใจหน่อยๆว่า ปีหน้าต้องมุ่งอ่านหนังสือนะ วาดรูปไม่ได้แล้ว ผมอยากเขียนเว็บตูนแล้วก็ลงแข่งวาดภาพครับ คือพอรู้ว่ามันต้องทิ้งสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบตั้งแต่เด็กๆ(ผมวาดรูปตั้งแต่ อนุบาล1ครับ) ลงประกวดวาดภาพในรร. ในเว็บในเพจ ก็เลยรู้สึกใจสลายหน่อยๆ ถึงได้มาแต่จุดประสงค์หลักก็หายไป (ไม่มีจำเป็นต้องวาดรูปแล้ว) คือถ้าผมบอกว่าเอารุ่น air 2018 ตอนนี้คือพ่อไม่ยอมครับ พ่ออยากให้เราได้ของที่ดีในรุ่นนั้น เพราะไหนๆซื้อมาแล้วใช้ยาวๆ ตอนนี้ถึงผมจะรู้ว่าใกล้ได้แล้ว แต่จริงๆไม่แน่นอนครับ พ่อกับแม่ผมต่างคนต่างอยู่ครับ ฝั่งพ่อสถานะการเงินไม่ค่อยดี แต่ฝั่งแม่ดีครับ ถือว่ามีเงินเลยแหละ แต่ว่า ฝั่งแม่เขาจะกั๊กเงิน ใช้แต่เงินแม่ครับ อันนี้อยากโมโหแต่ทำไมไม่ได้ เพราะเราก็ไม่ได้ทำงาน ผมไม่อยากให้พ่อซื้อให้ ผมอยากให้ยายซื้อให้ครับ อันนี้จากใจ ใกล้จะได้ก็จริง แต่ผมหยุดคิดไม่ได้ครับ ผมรู้ตัวว่าหมกหมุ่น พยายามเลิกคิด พอเห็นพ้อยครูก็คิดแล้ว จดก็คิดแล้ว ยิ่งนึกถึงเรื่องครอบครัว เรื่องยายก็นึกขึ้นมาเสียใจทุกที ใครมีวิธีแนะนำผมไหมครับ ให้หยุดคิดเรื่องนี้ซักที วันนี้ผมได้เล่นไอแพตของเพื่อนตอนคาบแรก (ครูมาเลทราวๆเกือบ30นาที) ผมขอเพื่อนโหลดแอพวาดรูป เพื่อนอนุญาตครับ ผมดีใจมากๆ อันนี้เป็นภาพที่ผมวาดครับ ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ก็เป็นความสุขเล็กๆน้อยๆครับ
หัวไม่โล่งเลย อยากได้ไอแพต มีวิธีทำยังไงไม่ให้คิดถึงมันครับ
ผมอยากได้ ipad pro11 256gb wifi only ครับ ผมไปดูที่ห้างทุกเครือข่ายโทรศัพท์ อ่านรีวิวดูคลิปรีวิวกับโปรโม ผมอยากได้ตัวนี้สุด พึงพอใจมากที่สุดในทุกรุ่นครับ และ คิดว่าเหมาะกับงานวาดที่สุด ผมจึงพยายามหาเหตุผลที่จะได้ไอแพตมาครับ
1.ก็มีเรื่องที่รร.ผมเวลาสอนเขาก็สอนเหมือนอยู่ มหาลัยครับ เราต้องเลคเชอร์ที่ครูพูด มีพ้อยครู(ที่มักจดตามไม่ทันตลอดแบบว่าครูพูด+เปลี่ยนหน้าพ้อยเร็วมากกก) สมมติชีวะ คือ ที่เรียนพิเศษ เรื่องอวัยวะเพศสืบพันธุ์จะเรียน5-8ชั่วโมงครับ แต่ที่รร.ผม สอนภายใน3คาบจบ (คาบล่ะ 50นาที แสดงว่าเรียนจบภายใน 2.30น.) จริงๆมีวิชาอื่นด้วยครับ แต่ผมไม่ได้เรียนพิเศษวิชาอื่นหรือไม่ได้เรียนเรื่องที่ตรงตามที่รร.สอน เลยไม่รู้เปรียบเทียบยังไง แต่เพื่อนในห้องก็บอกว่า มันเร็วมาก ต้องเสียเวลาไปเรียนที่ติวถึงจะเข้าใจ ผมอยากได้ไอแพตมาถ่ายจอตอนสอนแล้วก็ค่อยจดรายละเอียดที่ครูบอกตามทีหลัง
2.มีการส่งงานไปที่อีเมล เฟสบุ๊คหรือกูเกิ้ลclass room บ่อยๆครับ ผมมีโน๊คบุ๊คก็จริงแต่แบตเสื่อมมา7ปีแล้ว ไม่ได้ซ่อมให้ครับ มีแต่อแลบเตอร์ที่ซื้อใหม่ พอเสื่อมมันต้องหาที่ชาร์ตใช้งานครับ บ้างทีในห้องไม่มีที่ชาร์ตผมต้องเดินลาดตะเวณในคาบเพื่อหาที่ชาร์ตจากห้องอื่นครับ
3.เพื่อนๆ ทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง มีกันหลายคนครับ เอาจริงๆ น้องม.1มีกันแล้วผมยังอึ้งเลย 555+ แต่จริงๆข้อผมไม่อยากเป็นข้ออ้างในการซื้อเท่าไหร่ แต่ผมอยากได้เลยรวมข้อนี้ไปด้วย
4.โน๊ตบุ๊คกับโทรศัพท์เริ่มไม่ดีแล้ว โน๊ตบุ๊ค คือเครื่องเก่า 10ปีแล้วครับ โทรศัพท์ผมจริงๆก็ไม่ได้เก่านะครับ ประมาณ2-3ปีได้แล้ว แต่ตอนนี้หน้าจอซ้ายบนผมแตกทะลุเห็นชิบดำๆแล้วครับ แม่ผมจะซื้อโน๊ตบุ๊คใหม่กับโทรศัพท์ใหม่ให้ ผมบอกไม่เอาไม่ต้องยังใช้ได้อยู่ ขอไอแพตแทนการซื้อ2อย่างนั้นแทน
5.มีเพื่อนในห้องสนับสนุนแนะนำให้ซื้อ
6.ยังไง พอขึ้นมหาลัยยังไงก็ต้องมี
7.วาดรูปครับ
ข้อนี้ประเด็นใหญ่สุดผมบอกพ่อ แม่ แล้วก็คุณตาคุณยายครับ พวกท่านบอกว่าผมจะเอาแค่วาดรูป ไอแพตใช้งานอย่างอื่นไม่ได้หรอก ไม่จำเป็น ผมก็ไม่รู้จะเถียงหรือยังไง เพราะพอบอกถึงเหตุผลข้อนี้ก็คือ มันเหมือนผมแค่จะเอาไว้เล่นเฉยๆ คือพูดยังไงก็ไม่ฟังแล้ว เขาบอกว่าเขาเป็นผู้ใหญ่เขาผ่านมาแล้ว อีกอย่างบอกว่าเรียนแพทย์ก็ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ ไม่งั้นคนสมัยก่อนเรียนได้ไงทั้งๆที่ไม่มี ผมว่าก็ใช่แหละถึงแม้ยุคนี้มันจะทันสมัย แต่ถ้ากัดฟันเรียนแล้วแบบโคตรๆก็เรียนได้ถึงไม่มี ตอนนี้ผมเหมือนจะไม่ได้แล้วครับ เลยพูดยืนยันว่าอยากได้แบบจริงๆจังๆ ตากับยายแล้วก็แม่พาผมไปห้างไปดูราคาครับ ทีนี้กำลังจะซื้อแล้ว แต่ที่ศูนย์ไม่มีเครื่องที่ผมอยากได้ ยายเลยบอกว่าเดี๋ยวไปดูที่กรุงเทพให้ + น้าเป็นครูสอนวิศวะที่มหาลัยในกรุงเทพจะได้ช่วยดูด้วย เดี๋ยวซื้อให้เลย ผมก็โอเคดีใจ ทีนี้อีก2เดือนข้างหน้าวันเกิดผมครับ ผมเลยบอกว่าไม่ต้องจัดงานอลัง ซื้อไอแพตให้ก็พอ รวบรวมเงินกันเองซื้อให้ผม สรุปอีก1เดือนใกล้ถึงวันเกิดผมครับ ผมโทรไปถามยายว่าเป็นยังไงมั้ง ยายไปกรุงเทพบอกว่าเดี๋ยวจะไปดูไอแพตให้ ทีนี้ผ่านไปอีก3วันใกล้ถึงวันเกิดผม คือไม่มีอะไรตอบกลับมาจากยาย ผมเลยไลน์ไปหาน้าแทน ว่าเป็นยังไงบ้าง น้าบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องใช้ (ผมไม่ได้เสียใจนะ น้ำเสียงน้าแบบพูดเฉยๆ ไม่ได้แบบจะห้ามเลย) ลองเปลี่ยนเป็นรุ่นอื่นไหม คือบอกยืนยันเอารุ่นนั้นแหละ ผมอยากได้รุ่นนั้น ทีนี้ผ่านมาอีกวัน ผมโทรไปหายาย ยายบอกว่ายังไม่ได้ไปดูให้ เดี๋ยวจะดูให้ทีหลัง ผมก็โอเค ทีนี้ผ่านไปเลยวันเกิดผม3วันครับ ผมไลน์ไปหายายเป็นยังไงบ้าง ยายบอกว่า ผมไม่จำเป็นต้องใช้เด็กอยู่
ตอนเรียนเขาไม่ได้ใช้กัน ทีนี้พอผมบอกว่าเพื่อนก็ใช้ ยายก็บอกว่าถึงไม่มีก็เรียนได้ ตรงนี้ผมเถียงไม่ออก ใช่ เรียนได้ครับ แต่จดไม่ทันต้องตามเนื้อหาทีหลัง ผมโมโหนิดหน่อยเลยเงียบไปไม่ตอบ ยายก็โทรมาบอกว่า เอางี้ไหม ขอเงินจากฝั่งพ่อกับแม่มาช่วยออก แล้วอีก5,000บาทให้เป็นเงินเล็กๆน้อยๆให้ยาย (ตอนช่วงพูดว่าแล้วอีก5,000บาท คือยายหรี่เสียงเบาลง) คือผมโมโหครับ โคตรๆ ไม่ตอบสาย ผมปล่อยโทรศัพท์เลย วันเกิดบอกจะซื้อให้ ทีนี้ผมกลับหอ ผ่านไป2สัปดาห์ผมกลับมาบ้านเจอยายครับ ยายกับแม่จะพาผมไปเลี้ยงวันเกิดครับ ผมไม่เอาครับ ใจผมคือผมอยากได้ไอแพต เอาเงินนั้นเก็บรวบรวมเป็นเงินซื้อไอแพตผมเหอะ กราบล่ะครับอยากได้ ไม่ให้ผมทำงานพิเศษแล้ว ผมก็ไม่รู้จะดิ้นรนหาเงินยังไงแล้วครับ ต้นทุนอยู่ที่ครอบครัว ทีนี้ใกล้วันที่ผมกลับหอโทรศัพท์ยายเสียครับ ให้ร้านล้างเครื่องแต่ไม่ได้บอกให้ร้านเหลือแอพที่เล่น ยายโวยวายให้ผมช่วยซ่อมให้ครับ ผมไม่ช่วยเงียบๆ รับฟังแต่ไม่ช่วยครับ จริงๆมันบาปแหละทำแบบนี้ แต่อารมณ์ผมก็โมโหครับ ไม่สงสาร ทำตัวกระทืบเท้า กระโดดไปมา โวยวายไปทั่วบ้าน ผมหมดอารมณ์สงสารครับ รู้ว่าแก่วัยทองแล้ว อารมณ์ไม่คงที่ ผมไม่อยากช่วย ตี3ของวันนั้นยายขับรถไปไปโวยวายที่ร้านครับ จากนั้นผมก็กลับหอครับผ่านไป3เดือน (ก็คือตอนนี้) เมื่อวันอังคารที่11 ผมจู่ๆก็นึกถึงเรื่องยายครับ ผมร้องไห้ครับ เสียใจ มันยังไงดี คนใกล้ตัวครับ แต่ทำแบบ พ่อผมก็คอลมาพอดี ผมปิดกล้องครับ พ่อบอกอยากเห็นหน้าผมเลยเปิดแค่ครึ่งหน้าบังขอบตาล่าง แต่ไม่รู้ทำไมพ่อรู้ว่าผมร้อง ผมพูดว่าไม่เป็นไร ซักพักพ่อวางสาย แล้วแม่ก็โทรมาปลอบซักพัก จากนั้นพ่อก็ทักเฟสว่าจะซื้อให้ตอนปีใหม่ ซึ่งพ่อจะซื้อให้น้องด้วย แต่คือ ปีหน้าผมม.6แล้วครับ เลยนึกเสียใจหน่อยๆว่า ปีหน้าต้องมุ่งอ่านหนังสือนะ วาดรูปไม่ได้แล้ว ผมอยากเขียนเว็บตูนแล้วก็ลงแข่งวาดภาพครับ คือพอรู้ว่ามันต้องทิ้งสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบตั้งแต่เด็กๆ(ผมวาดรูปตั้งแต่ อนุบาล1ครับ) ลงประกวดวาดภาพในรร. ในเว็บในเพจ ก็เลยรู้สึกใจสลายหน่อยๆ ถึงได้มาแต่จุดประสงค์หลักก็หายไป (ไม่มีจำเป็นต้องวาดรูปแล้ว) คือถ้าผมบอกว่าเอารุ่น air 2018 ตอนนี้คือพ่อไม่ยอมครับ พ่ออยากให้เราได้ของที่ดีในรุ่นนั้น เพราะไหนๆซื้อมาแล้วใช้ยาวๆ ตอนนี้ถึงผมจะรู้ว่าใกล้ได้แล้ว แต่จริงๆไม่แน่นอนครับ พ่อกับแม่ผมต่างคนต่างอยู่ครับ ฝั่งพ่อสถานะการเงินไม่ค่อยดี แต่ฝั่งแม่ดีครับ ถือว่ามีเงินเลยแหละ แต่ว่า ฝั่งแม่เขาจะกั๊กเงิน ใช้แต่เงินแม่ครับ อันนี้อยากโมโหแต่ทำไมไม่ได้ เพราะเราก็ไม่ได้ทำงาน ผมไม่อยากให้พ่อซื้อให้ ผมอยากให้ยายซื้อให้ครับ อันนี้จากใจ ใกล้จะได้ก็จริง แต่ผมหยุดคิดไม่ได้ครับ ผมรู้ตัวว่าหมกหมุ่น พยายามเลิกคิด พอเห็นพ้อยครูก็คิดแล้ว จดก็คิดแล้ว ยิ่งนึกถึงเรื่องครอบครัว เรื่องยายก็นึกขึ้นมาเสียใจทุกที ใครมีวิธีแนะนำผมไหมครับ ให้หยุดคิดเรื่องนี้ซักที วันนี้ผมได้เล่นไอแพตของเพื่อนตอนคาบแรก (ครูมาเลทราวๆเกือบ30นาที) ผมขอเพื่อนโหลดแอพวาดรูป เพื่อนอนุญาตครับ ผมดีใจมากๆ อันนี้เป็นภาพที่ผมวาดครับ ไม่เรียบร้อยเท่าไหร่ แต่ก็เป็นความสุขเล็กๆน้อยๆครับ