ตั้งแต่สวัสดีค่ะ เราอายุ16 ย่าง17ค่ะ อยู่ม.5 ขอเริ่มเรื่องเลยนะคะ เราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก เราอยู่บ้านญาติฝ่ายแม่ค่ะ แล้วย้ายมาอยู่กับพ่อแม่ตอนม.1 ผ่านไปซักพักก็ได้รับรู้ว่าพ่อกับแม่ระหองระแหงกันอยู่ เวลาทะเลาะกันแม่ชอบหลุดปากมาว่า กูไม่ได้คิดว่ามันเป็นลูก กูไม่ได้อยากให้มันเกิดมา จากที่ดูแม่เราค่อนข้างร้ายเลยค่ะ อะไรที่เป็นเงินเขาเอาหมดไม่ค่อยนึกถึงลูกเท่าไหร่ เรามีพี่ชายค่ะ แต่เขาก็ไปเรียนต่อที่กรุงเทพ พอขึ้นม.3 เรื่องก็เกิดค่ะ เราเริ่มโดนพ่อล่วงละเมิด ตั้งแต่จูบ จับนม หนักขึ้นไปจนถึงเขามาออรัลเซ็กซ์ให้เรา ดีที่ยังไม่ถึงขั้นมีอะไรกันนะคะ เขาให้เหตุผลว่าอยากให้เรารักเขาคนเดียวไม่อยากให้ไปเจอผช.แล้วถูกทิ้ง ยอมรับว่าทรมานมาก แต่ก็อดทน แล้ววันนึงแม่ก็ย้ายออกไปค่ะ ดีที่ว่าพอเขาเลิกทำแบบนั้นแล้วเพราะเรามีแฟน แฟนเป็นคนช่วยให้เราออกจากวังวนนั้นได้ค่ะ เราเลยรักเขามาก แฟนเรียนจบแล้วเลยปรึกษากันได้ เขาให้ความช่วยเหลือทุกอย่างเลยค่ะ พอขึ้นมาม.5 โชคชะตาก็เล่นตลกอีกแล้วค่ะ เราโดนเพื่อนทิ้ง เหตุจากที่เราทะเลาะกับเพื่อนคนนึงในกลุ่ม เรายอมรับผิดในส่วนของเราแล้วขอโทษเขา แต่เขาไม่ฟังหรือยอมรับในส่วนที่เขาผิดเลยค่ะ แถมยังบอกมาว่าคำชม คำให้กลจ. อะไรก็ตามที่เราเคยบอก เขาไม่คิดเอามาใส่ใจ เพราะจะทำให้เขาไม่พัฒนา ฟังถึงตรงนี้เราก็เฟลไปเลย คนอื่นๆในกลุ่มก็แทบไม่คุยกับเราอีกเลย ความชอบ เรื่องคุย ไม่ตรงกับคนอื่นๆเลยค่ะ พยายามหาเรื่องคุยก็ไม่คุยทั้งๆที่ไม่ได้มีปัญหาอะไร กลุ่มจะทำอะไรไปไหนก็ไม่บอกเราแล้วก็เลยคิดว่าน่าจะโดนทิ้งแล้วแหละ ทุกวันนี้กินข้าวคนเดียวทำอะไรคนเดียว มันทรมาณมากเลยค่ะ เราเคยคิดว่าถ้าไม่เหลืออะไรจริงๆเราก็ไม่ขออยู่ต่ออีกแล้ว ซึ่งตอนนี้เราเสียเพื่อนไปแล้ว เหลือแค่แฟนซึ่งก็อยู่ห่างกัน นานๆทีจะได้เจอ ความสุขตอนนี้มีแค่เขียนนิยายเพ้อฝันของเราไป เราหลบเลี่ยงโลกความจริงแล้วเลือกที่จะมีความสุขในโลกอื่นที่เราสร้าง ที่เราเป็นได้ ทุกๆเดือนเราต้องไปบ้านญาติค่ะแต่ทางญาติฐานะไม่ค่อยดีเราก็ต้องคอยช่วยเหลือค่าใช้จ่ายต่างๆเพราะทางบ้านพ่อฐานะค่อนข้างดี เราก็จะเก็บเงินแล้วแบ่งไปช่วยบ้านญาติ ค่ารักษา ช่วยเหลืออะไรต่างๆจนบางทีเวลาคุยกันมันก็จะมีเรื่องเงินเข้ามาเกี่ยวตลอด ตอนนี้มันเลยเหมือนไม่มีที่ไหนที่เราเรียกได้ว่าครอบครัวเลย ปิดเทอมหรือวันหยุดเราจะไปที่บ้านแฟนค่ะ ทุกคนอาจจะบอกเราแรดก็ได้แต่เรายอมค่ะเรายอมเห็นแก่ตัวหนีจากพ่อหนีจากทุกคนเพื่อไปใช้ชีวิตง่ายๆ ทำกับข้าวทำงานบ้านไปเรื่อยเปื่อยรอแฟนกลับจากทำงาน พ่อเรารู้นะคะ เราตกลงกับพ่อไว้แบบนี้ ตอนแรกพ่อก็ไม่โอหรอก แต่เราดื้อค่ะ เรารู้สึกแค่ว่ามันไม่ไหว ส่วนเรื่องเรียนเรารักษามาตรฐานของเราไว้3.00+ตลอดค่ะ พอมาม.5ปีนี้อะไรหลายๆอย่างมันเริ่มถาโถม เราไม่มีเพื่อน ครอบครัว รู้สึกทำอะไรก็ไม่ถูกใจใคร เรามีโลกส่วนตัวมากขึ้น ทุกๆเช้าเราไม่อยากตื่นเลยค่ะ ภาวนาให้มันถึงวันศุกร์ซะทีอยู่รร.เราไม่ได้ยิ้มไม่ได้พูดเลยค่ะ กลับบ้านมาถึงจะได้คอลกับแฟน การพยายามใช้ชีวิตเรายากลำบากมากขึ้น เรื่องทะเลาะกับเพื่อนนี่วนอยู่ในหัวตลอด  นอนร้องไห้บางคืน แต่เราพอรู้ว่าเราคงไม่ได้ถึงขั้นซึมเศร้าเพราะเรายังสามารถมีความสุขหรือยิ้มให้กับเพลงที่ชอบหรือเหตุการณ์ดีๆที่นานๆทีจะผ่านมาได้ ทุกคนว่าเราควรจะใช้ชีวิตต่อยังไงดีคะ อยากฟังหลายๆความเห็นหลายๆความเห็น ขอขอบคุณล่วงหน้าค่ะ