อยู่แบบเงียบๆแต่คนเกลียดเพียบ หรือจะกลับไปสวมหน้ากากเหมือนเดิม

"ความเกรงใจ ไม่ใช่สมบัติของเพื่อนร่วมงาน"
แต่มันเป็นสมบัติของผู้ดี ที่พึงมีและกระทำ
เรื่องที่จะเล่า เป็นเรื่องที่เกิดในที่ทำงาน งานที่เกี่ยวกับชีวิตคน ถึงแม้ว่าส่วนที่ทำจะไม่ได้เกี่ยวโดยตรง แต่ก็ถือว่ามีความเสี่ยง เสี่ยงที่จะผิดพลาด เวลาทำงาน เลยต้องการมีสติสมาธิพอสมควร แต่ก็ยังมีคนกลุ่มนึงที่ไม่ค่อยใส่ใจอะไร มาทำงานไปวันๆระหว่างงานก็คุยเรื่องไร้สาระเสียงดัง เน้นว่าเสียงดังจริงๆ และชอบนำของกินมานั่งกินในเวลางาน บางวันคือกินแบบ นี่ที่บ้านเหรอ ไม่แยกแยะบ้างเลย คือเห็นแล้วละเหี่ยใจมาก งานที่ทำต้องช่วยกันเป็นทีม แต่เหมือนโดนเอาเปรียบ จนตอนนี้ชินแล้ว ไม่ทำก็ช่าง ไม่อยากจิตตก เราก็ทำไปเรื่อยๆไม่อยากคิดมาก แต่ที่รู้สึกเกลียดขี้หน้าขึ้นมา ก็เพราะความไม่เกรงใจนี่แหล่ะ จะทำยังไงดี
ตอนนี้คือรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าคนกลุ่มนี้มาก แต่ก็ต้องทำงานด้วยกัน วันไหนเจอคนกลุ่มนี้จะเซ็งและเบื่อทั้งวัน ที่ทำอยู่คือ ไม่ทัก ไม่มอง ไม่คุย จำเป็นจริงๆถึงคุยเรื่องงานเท่านั้น
มีใครเจอแบบเรามั้ยอ่ะ