ยายๆๆ อยากจะบ้า

ยายเราเป็นคนขี้บ่นมากๆ ไม่ถูกหวยก็เอาล่ะ เห็นแมวก็ด่า เห็นหมาก็ด่า มองอะไรก็ด่า เราปรึกษาใครไม่ได้เลย บอกแม่ก็โดนแม่ว่ากลับมาว่าไปทำอพไรให้โกรธ หัดปรับปรุงตัวซะบ้าง โดนตำหนิ ทั้งๆที่แม่ไม่รู้อะไรเลยว่าเราโดนอะไรบ้างๆ อธิบายทีไรไม่เคยจบ เพราะยายจะตะคอกบอกว่ายังจะเถียงอีก ด่าไอห่าไอ พอมีคนมาบ้านก็เอาเราไปเล่าอย่างนู้นอย่างนี้  แต่ไม่พูดถึงตัวเองว่าทำอะไรไว้มั้ง แถมเล่าก็ไม่เหมือนเหตุการณ์ที่เกิด เรารู้สึกแค้นใจ รู้สึกว่าจะเล่าก็ไม่เล่าด้านแย่ๆของตัวเองมั่งเล่า เราเก็บกดมากๆ มีแต่ญาติๆที่เป็นลูกยาย ยายบอกอะไรก็เห็นด้วย พอเราอธิบายอะไรก็ถูกบอกว่า ยอมๆไปเถอะ เราอึดอัด อยากจะร้อง อยากจะตาย คนที่โดนบ่นทุกวันโดนด่าทุกวันมันสะสมจนอยากจะบ้า ได้แต่ก้มหน้าปิดปากเงียบ อยากจะว้าก อยากจะตะโกนดังๆ อยากจะให้ใครสักคนเข้าใจและไม่บอกว่ายอมๆเขาเถอะเขาแก่แล้ว อยากจะลุกขึ้นมาฆ่าให้ตายกันให้หมดไอพวกไม่ฟังเหตุผล อายุเยอะกว่าแล้วถูกเสมอหรือไง ได้แต่ทำตัวเงียบๆทั้งที่ในใจอยากจะขยี้ผมตัวเองแล้วกรีดร้องออกมาดังๆ อยากจะเขวี้ยงของทุกสิ่งทุกอย่าง ปรึกษาใครไม่ได้ นอนในห้องแต่ข้างนอกมียายแท้ๆที่ด่าเรา โพทนาเราให้คนอื่นฟัง ไม่คิดบอกถึงสิ่งที่ตัวเองทำ เคยทะเลาะกับยายเรื่องนาฬิกา ตอนนั้นค่อนข้างหนาวเลยนอนเร็ว มืดเร็วด้วย เป็นเวลาประมาณ6โมงครึ่งกว่าๆ ยายเราตื่นขึ้นมาบอกว่าเที่ยงคืนตีหนึ่งมัวเล่นโทนศัพท์อยู่ตายไม่รู้จักเวล่ำเวลา เล่นให้มันตายไปข้าง บ้าโทรศัพท์ เราตอบไปเสียงเรียบๆว่ามันพึ่งจะ6โมงครึ่งกว่าๆเอง ยายเราส่งเสียงเหอะ บอกว่าอย่ามาโกหกกู เราเปิดโทรศัพท์บอกเวลาให้ดู ยายด่าเราบอกว่าเวลานีเมันผิด เราหงุดหงิดๆๆๆๆๆๆ อายุเยอะกว่าแล้วถูกเสมอเหรอ ตอนนี้เราก็ทะเลาะกับยายอยูา ไม่คุยนานเป็นสัปดาห์แล้ว แต่ยังได้ยินเสียงด่าเราอยู่ดี ยิ่งด่าเรายิ่งรู้สึกว่ามันสะสมเข้านานวัน ไม่อยากจะมอง ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยว ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าดวงตาเรามันมีแต่ความรู้สึก ขอโทษนะ รู้สึกโกรธจนฟันแทบจะหัก ความรู้สึกที่ไม่มีคนเข้าใจทำให้อยากจะตาย โดดเดี่ยว อยู่ในที่ที่นี้ลำพัง ไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครรับฟัง