อารมณ์แบบเค้าทำเหมือนเราไม่สำคัญไม่มีตัวตน

เริ่มเลยน่ะ คือแบบเป็นที่เกี่ยวกับครอบครัว บ้านเรามีพี่น้องอยู่2คนคือ มีสาว แล้วก็เราน้องสาว ทั้งพ่อและแม่เหมือนจะรักพี่สาวเรามากกว่าเรา ตอนแรกจะไม่คิดแต่เจออะไรหลายๆอย่างเราก็เริ่มคิดแล้วอ่ะ แม่นี้เวลาพี่ไปไหนให้ตังตลอด แต่เวลาเราขอบ่นแล้วบ่นอีก คือเราโตแล้วค่าใช้เยอะ แต่แม่ไม่เข้าแต่เวลาพี่นี้บางทีไม่ต้องขอแม่ก็ให้ มันไม่รู้จะพูดยังไงแล้วคือแบบคิดแล้วบาทีก็อยากตาย ไม่ได้เรียกร้องความสนใจน่ะ แต่ก็เคยทำมาแล้วครั้งกรึ่ง เก็บเรื่องแบบนี้มาคิดมากจนอยากตายอ่ะ คือใครไม่เป้นเรานี่ไม่รู้หรอกน่ะ แม่เรานี้โคตรของคำว่าลำเอียงอ่ะ เราจะจบ ม.6 แล้วแค่อยากจะต่อมหาลัยนี้ก็จะไม่ให้เราเรียน แต่พี่เราเรียนน่ะ เราก็อยากเรียนแต่คือแม่ไม่เข้าใจบ่นเราสารพัด คือเราแบบน้ำตาไหลอ่ะแม้ง ใครไม่เป้นเราไม่รู้หรอกว่าความรู้สึกแบบนี้มันจุกแค่ไหนต่อล่ะคำที่แม่พูดมา บ้างครึ่งก็เคยคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแม่ทั้งเค้าถึงไม่รักเรา เเล้วราเป็นเด็กดีมาตลอดไม่เคยมีเรื่องผู้ชาไม่เที่ยวไม่คบเพื่อนที่พาเสียคน คือพยายามอยู่ในกรอบที่แม่ตั้งไว้ให้และทำมาได้ตลอด พอเราไม่มีแฟนพอเกิดเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้จะไปคุยไปปรึกษากับใคร เราว่าสักวันเราคงต้องเป็นประสาทแน่ๆ ไม่อยากจะพูดจะคุยกับใครเลยอ่ะอารมณ์ตอนนี้คือเริ่มจะสุดจะทนไม่ไหวแล้ว.😭😭😭😭😭😭😭😭