แรกๆคบกันเวลาทะเลาะเขาไม่เคยไล่เราไม่เคยด่าเราเลยคะ ดีทุกอย่างจริงๆคะไม่ว่าจะเรื่องงาน การวางตัว การเรียน การใส่ใจ การเป็นผู้นำครอบครัว
แต่พอคบมาหลังๆ เค้าเหมือนเดิมทุกอย่างนะคะ แต่อย่างเดียวที่เปลี่ยนคือ เวลาทะเลาะเรื่องเล็กๆน้อยๆเค้าจะด่าหนักเลยค่ะ
ด่าอย่างกะเราไม่ใช่แฟนด่าเหมือนเป้นโจทย์กันเลยค่ะ ( แต่ไม่แปลกมากหรอกค่ะเพราะพื้นฐานเราเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่บางประโยคมันก็เกินไปอะคะ ) แล้วก็ชอบมาให้ตัวเลือกเรา ทั้งๆที่เราแทบไม่ได้พูดไม่ได้มีบทสทนาเลย เหมือนเค้าพูดคนเดียวพาลคนเดียว ให้เลือกว่าจะอยู่หรือจะไปเลือกมา พอเราไม่ตอบเขาก็ตอบสิสัด ไรแบบนี้ ที่เราไม่ตอบเพราะเราไม่รู้จะตอบไปทำไมเพราะเราไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นอะค่ะ ซึ่งเราบอกนะคะว่าเราเสียใจมากนะที่พูดแบบนี้ ทำไมต้องด่าทำไมต้องไล่ เค้าก็แบบว่าก็ไปหาคนอื่นที่มันไม่ด่าแบบนี้สิ เราก็เลยลองพูดไปว่าถ้าพูดกันแบบนั้นก็จะไม่อยู่นะแล้วก็จะไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกนะ เราก็เลยลองหายไป ที่หายไปนี้เพราะว่าเราอยากให้เค้าอารมณ์ดีขึ้นก่อนนะคะไม่ใช่ว่าเราอยากลองใจหรือประชดเค้า เพราะดูท่าทางเค้าแล้วเค้าพูดเองเออเองอย่างกะคนบ้า พูดไปเราก็ผิด พอเราหายไปเค้าก็ทักมาตื้อตลอดไม่หยุด พอเราหายไปเกือบทั้งวันเค้าก็เริ่มแบบว่าขอคุยหน่อยสิขอดูหน้าหน่อยสิ เหมือนรู้สึกผิดอะคะ ซึ่งเรารู้นะคะเพราะเค้าเป็นแบบนี้บ่อย แต่ประเด็นคือเราไม่อยากมาเจอคำว่าแว้บแรกอีกแล้วมันเจ็บค่ะ แล้วเราก็พูดไปแล้วด้วยว่าเสียใจนะพูดหลายรอบค่ะทุกครั้งที่ทะเลาะ แล้วเค้าจะมาคิดได้ทีหลังตลอด เราไม่อยากให้เค้าคิดได้ทีหลัง เราอยากให้เค้าคิดก่อนพูดก่อนทำตั้งแต่แรก จะได้ไม่มาเป็นแบบนี้ เพราะตอนที่ทะเลาะแล้วเราบอกเสียใจคือเราเสียใจจริงๆเหมือนเตรียมใจไว้แล้วว่าถ้าเลิกถ้าหายเราต้องทำใจได้นะต้องสงบ แต่พอเค้ากลับมา เรารู้สึกเฉยอ่ะคะ ถามว่ารักมั้ยรักนะแค่มันบ่อยจนมันมึนมันอึนไปหมดแล้ว เพราะตอนเค้าด่าเนี่ยเค้าด่าแรงจริงๆด่าจนเราช๊อคแล้วมึนไปเลย
คือเราต้องทำยังไงกับคนแบบนี้ค่ะ เราว่าเราดูออกนะคะว่าเค้ารักเราแต่หลังๆมานี้ไม่รู้เค้าเป็นเหี้...อะไรค่ะ
แล้วเราเป็นโรคไมเกรนค่ะ เวลาคิดมากหรือร้องไห้หรือโมโหเราจะปวดหัวมากๆๆปวดจนน้ำตาไหลเลยก็เคยค่ะทรมานมาก เพราะฉะนัน้เวลาทะเลากันเราเลยหลีกเลี่ยงพยายามที่จะไม่ค่อยตอบเค้าเวลาเค้าโมโหค่ะ เราจะตอบเฉพาะอะไรที่ต้องใช้เหตุผล เค้าก็รู้นะค่ะว่าเราเป็นไมเกรน เค้าก็ยังจะทำเรื่องให้เราปวดหัว
เราเคยนะค่ะ ลองทำตามที่เค้าบอก คือเค้าไล่เรา เราไปแล้วไปจริงๆค่ะ เตรียมใจพร้อมไว้แล้วด้วย แล้วเค้าก็มาตื้ออีกที่เห็นพิมพ์มานะคะ่แรกๆจะเห็นว่าโวยวายในแชทอยู่คนเดียเพราะเราไม่อ่านไม่ตอบ ไม่บล๊อคเค้าด้วย ปล่อยเค้าพิมพ์ไป ละก็พิมพ์คนเดียวไม่หยุด ทั้งพิมพ์ทั้งโทร เราก็ไม่อยากรับเพราะรู้ว่าจะมาอารมณ์ไหน เราเคยรับแล้วเขาก็มาหาคำตอบจากเรา ว่าจะอยู่หรือจะไปเอาไง พูดเชิงหาเรื่องปากดีอะค่ะ ไม่ได้พูดเชิงซีเรียส หลังๆมาก็เริ่มพิมพ์ดีกับเรา แล้วสุดท้ายก็มาขอโทษเรา ตามสูตร ประเด็นคือเราเสียใจแว้บแรกที่เค้าด่าเราไม่อยากให้เค้าด่าอีก ต่อให้จะมาขอโทษทีหลังก็เถอะ
คือเราเองก็สับสนตัวเองแล้ว เพราะตอนแรกก็เตรียมใจไปแล้วแล้วอยู่ๆก็กลับมาดีสภาพเดิมแต่ใจเรา เหมือนมันพังไปแล้วอะคะ
บางทีผ่านไประยะนึงแล้วนะคะเรามานึกถึงคำที่เค้าด่าเรายังน้ำตาคลอเลยทั้งๆที่มันผ่านไปแล้ว
แฟนของเราดีทุกอย่าง แต่ติดเรื่องเดียว
แต่พอคบมาหลังๆ เค้าเหมือนเดิมทุกอย่างนะคะ แต่อย่างเดียวที่เปลี่ยนคือ เวลาทะเลาะเรื่องเล็กๆน้อยๆเค้าจะด่าหนักเลยค่ะ
ด่าอย่างกะเราไม่ใช่แฟนด่าเหมือนเป้นโจทย์กันเลยค่ะ ( แต่ไม่แปลกมากหรอกค่ะเพราะพื้นฐานเราเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่บางประโยคมันก็เกินไปอะคะ ) แล้วก็ชอบมาให้ตัวเลือกเรา ทั้งๆที่เราแทบไม่ได้พูดไม่ได้มีบทสทนาเลย เหมือนเค้าพูดคนเดียวพาลคนเดียว ให้เลือกว่าจะอยู่หรือจะไปเลือกมา พอเราไม่ตอบเขาก็ตอบสิสัด ไรแบบนี้ ที่เราไม่ตอบเพราะเราไม่รู้จะตอบไปทำไมเพราะเราไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นอะค่ะ ซึ่งเราบอกนะคะว่าเราเสียใจมากนะที่พูดแบบนี้ ทำไมต้องด่าทำไมต้องไล่ เค้าก็แบบว่าก็ไปหาคนอื่นที่มันไม่ด่าแบบนี้สิ เราก็เลยลองพูดไปว่าถ้าพูดกันแบบนั้นก็จะไม่อยู่นะแล้วก็จะไม่มีโอกาสได้คุยกันอีกนะ เราก็เลยลองหายไป ที่หายไปนี้เพราะว่าเราอยากให้เค้าอารมณ์ดีขึ้นก่อนนะคะไม่ใช่ว่าเราอยากลองใจหรือประชดเค้า เพราะดูท่าทางเค้าแล้วเค้าพูดเองเออเองอย่างกะคนบ้า พูดไปเราก็ผิด พอเราหายไปเค้าก็ทักมาตื้อตลอดไม่หยุด พอเราหายไปเกือบทั้งวันเค้าก็เริ่มแบบว่าขอคุยหน่อยสิขอดูหน้าหน่อยสิ เหมือนรู้สึกผิดอะคะ ซึ่งเรารู้นะคะเพราะเค้าเป็นแบบนี้บ่อย แต่ประเด็นคือเราไม่อยากมาเจอคำว่าแว้บแรกอีกแล้วมันเจ็บค่ะ แล้วเราก็พูดไปแล้วด้วยว่าเสียใจนะพูดหลายรอบค่ะทุกครั้งที่ทะเลาะ แล้วเค้าจะมาคิดได้ทีหลังตลอด เราไม่อยากให้เค้าคิดได้ทีหลัง เราอยากให้เค้าคิดก่อนพูดก่อนทำตั้งแต่แรก จะได้ไม่มาเป็นแบบนี้ เพราะตอนที่ทะเลาะแล้วเราบอกเสียใจคือเราเสียใจจริงๆเหมือนเตรียมใจไว้แล้วว่าถ้าเลิกถ้าหายเราต้องทำใจได้นะต้องสงบ แต่พอเค้ากลับมา เรารู้สึกเฉยอ่ะคะ ถามว่ารักมั้ยรักนะแค่มันบ่อยจนมันมึนมันอึนไปหมดแล้ว เพราะตอนเค้าด่าเนี่ยเค้าด่าแรงจริงๆด่าจนเราช๊อคแล้วมึนไปเลย
คือเราต้องทำยังไงกับคนแบบนี้ค่ะ เราว่าเราดูออกนะคะว่าเค้ารักเราแต่หลังๆมานี้ไม่รู้เค้าเป็นเหี้...อะไรค่ะ
แล้วเราเป็นโรคไมเกรนค่ะ เวลาคิดมากหรือร้องไห้หรือโมโหเราจะปวดหัวมากๆๆปวดจนน้ำตาไหลเลยก็เคยค่ะทรมานมาก เพราะฉะนัน้เวลาทะเลากันเราเลยหลีกเลี่ยงพยายามที่จะไม่ค่อยตอบเค้าเวลาเค้าโมโหค่ะ เราจะตอบเฉพาะอะไรที่ต้องใช้เหตุผล เค้าก็รู้นะค่ะว่าเราเป็นไมเกรน เค้าก็ยังจะทำเรื่องให้เราปวดหัว
เราเคยนะค่ะ ลองทำตามที่เค้าบอก คือเค้าไล่เรา เราไปแล้วไปจริงๆค่ะ เตรียมใจพร้อมไว้แล้วด้วย แล้วเค้าก็มาตื้ออีกที่เห็นพิมพ์มานะคะ่แรกๆจะเห็นว่าโวยวายในแชทอยู่คนเดียเพราะเราไม่อ่านไม่ตอบ ไม่บล๊อคเค้าด้วย ปล่อยเค้าพิมพ์ไป ละก็พิมพ์คนเดียวไม่หยุด ทั้งพิมพ์ทั้งโทร เราก็ไม่อยากรับเพราะรู้ว่าจะมาอารมณ์ไหน เราเคยรับแล้วเขาก็มาหาคำตอบจากเรา ว่าจะอยู่หรือจะไปเอาไง พูดเชิงหาเรื่องปากดีอะค่ะ ไม่ได้พูดเชิงซีเรียส หลังๆมาก็เริ่มพิมพ์ดีกับเรา แล้วสุดท้ายก็มาขอโทษเรา ตามสูตร ประเด็นคือเราเสียใจแว้บแรกที่เค้าด่าเราไม่อยากให้เค้าด่าอีก ต่อให้จะมาขอโทษทีหลังก็เถอะ
คือเราเองก็สับสนตัวเองแล้ว เพราะตอนแรกก็เตรียมใจไปแล้วแล้วอยู่ๆก็กลับมาดีสภาพเดิมแต่ใจเรา เหมือนมันพังไปแล้วอะคะ
บางทีผ่านไประยะนึงแล้วนะคะเรามานึกถึงคำที่เค้าด่าเรายังน้ำตาคลอเลยทั้งๆที่มันผ่านไปแล้ว