ผมเป็นผู้ชายวัยเลข 3 ครับ หน้าที่การทำงานคิดว่าดี รายได้โอเค หน้าตาโอเค(มั้งครับ)
ตอนเด็กผมเคยฝันมาตลอดว่าอายุเท่านี้ผมอยากจะแต่งงาน มีลูกแล้ว แต่ความเป็นจริงอาจไม่ง่ายเช่นนั้น
ช่วงเด็กจนโตมาจนวัยทำงาน ผมรู้สึกชอบผู้หญิงมาตลอด และมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด แต่มีหลายสาเหตุให้เลิกรากันไป จนกระทั่งช่วงต้นปีที่ผ่านมา ผมได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งด้วยความบังเอิญในช่วงที่ผมเหงา เค้าเป็นคนที่ดูดีพูดจาสุภาพมาก เราเจอกันบ้างจนผมมั่นใจว่าผมและเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน เราจึงเริ่มคุยกัน แต่เค้าทำให้ผมรู้สึกแปลกไปในอีกแบบหนึ่งซึ่งผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ดูแลผมดีแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน รู้สึกเข้ากันมาก มีความอบอุ่นมาก จนเลยเถิดกันไป ผมคิดว่าเป็นเวลาที่พิเศษมาก แต่สุดท้ายเค้าหายไปเพราะมาบอกว่าหมดรักแล้วและมีคนคุยใหม่ซึ่งเป็นคนที่เค้ารู้จักมาคุยด้วย เค้าไม่อยากให้เราไปไกลกว่านี้แล้วสุดท้ายก็เจ็บ ต้องเลิกกันอยู่ดี วันนั้นผมทำงานหนักจนนอนป่วยอยู่ที่บ้าน คุยแชทหลับๆตื่นๆคุยเรื่องอากาศกันอยู่แล้วเปลี่ยนเรื่องมาเป็นบอกปฏิเสธ พีคมากครับ ผมว่าจะลองเอาไปทำรายการพยากรณ์อากาศดีกว่า แบบ "วันนี้ฝนตกฟ้าครึ้มนะครับ เราเลิกกันเถอะ" ดีมั้ยครับ 555 หลังจากนั้นเราคุยกันบ้างจนสุดท้ายมีเข้าใจผิดกันเล็กน้อยแล้วไม่ได้คุยกันอีกเลย
การคุยกันนี้เพื่อนและครอบครัวผมไม่ทราบครับ บอกหรือปรึกษาใครไม่ได้เลย เป็นความเจ็บที่ต้องเก็บไว้คนเดียว จะปรึกษาครอบครัวหรือเพื่อนให้มาช่วย หรือประกาศลงเฟซก็ทำไม่ได้ ผมรู้สึกแย่กว่าการเลิกกับผู้หญิงอีกครับ เหมือนหมาป่าเดียวดาย (ก็เวอร์ไป) แต่ก็มีแต่เค้าซะเองที่เวลาผมไม่ไหว ลองติดต่อดู เค้าก็เป็นคนที่ปลอบใจกับสอนให้เข้าใจชีวิตกับผมมาตลอด เค้าจะขอเฟดตัวออกไปก่อนให้ผมปล่อยวางความรู้สึกตัวเองจนผมดีขึ้น เค้ายังอยากให้ผมอยู่ในชีวิตเค้าต่อแต่อยากให้ผมแข็งแรงขึ้นก่อนครับ หลังจากนั้นเราเคยเจอกันก็ต่างคนต่างน้ำตาซึมนะครับ
ในช่วงเวลาใกล้กับการบอกเลิก ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนใหม่โดยการแนะนำจากเพื่อนสนิทของผม เธอดูดี งานการดี สเปคผมพอสมควรแต่นิสัยดีมาก เธอบอกว่าเธอไม่มีแฟนมาซักพักใหญ่แล้วและรู้สึกดีกับผม อยากให้ลองคุยกันดู เธอยังคงทำให้ผมรู้สึกดีกับเธอได้เหมือนคนเก่าๆของผม เราใช้เวลาด้วยกัน ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมกลับไม่ได้รู้สึกในเชิงชู้สาวกับเธอแบบนั้นได้แล้ว คงเป็นแค่ความหวังดีที่มอบให้ได้ ซึ่งให้ผมคิดหรือรู้สึกยังไงก็ไม่ได้ ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกดีแต่ผมรู้สึกไม่อยากโกหกกับเธอต่อไปแล้ว ผมกลัวเธอเสียใจครับไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงดี
ในใจผมก็ยังคิดถึงคนก่อนหน้าตลอดมาครับ แต่อาจเป็นไปได้ยากด้วยปัจจัยในชีวิต ยอมรับครับว่าเค้าทำให้ผมเปลี่ยนทัศนคติและความรู้สึกไปมากเลย
จากใจผม ถ้าเป็นแบบนี้ ผมยอมอยู่คนเดียว ไม่คบไม่แต่งงานไม่หลอกใครอาจดีกว่า หรือ ผมแค่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ไม่ใช่ หรือผมควรจะหาผู้ชายคนใหม่ลองคบดีแต่มั่นใจว่าหาไม่ได้แน่นอนครับ
ผมควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ
ผมเป็นผู้ชาย แต่ผมอกหักจากผู้ชาย ควรจัดการความรู้สึกยังไงดีครับ
ตอนเด็กผมเคยฝันมาตลอดว่าอายุเท่านี้ผมอยากจะแต่งงาน มีลูกแล้ว แต่ความเป็นจริงอาจไม่ง่ายเช่นนั้น
ช่วงเด็กจนโตมาจนวัยทำงาน ผมรู้สึกชอบผู้หญิงมาตลอด และมีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด แต่มีหลายสาเหตุให้เลิกรากันไป จนกระทั่งช่วงต้นปีที่ผ่านมา ผมได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งด้วยความบังเอิญในช่วงที่ผมเหงา เค้าเป็นคนที่ดูดีพูดจาสุภาพมาก เราเจอกันบ้างจนผมมั่นใจว่าผมและเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน เราจึงเริ่มคุยกัน แต่เค้าทำให้ผมรู้สึกแปลกไปในอีกแบบหนึ่งซึ่งผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ดูแลผมดีแบบที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน รู้สึกเข้ากันมาก มีความอบอุ่นมาก จนเลยเถิดกันไป ผมคิดว่าเป็นเวลาที่พิเศษมาก แต่สุดท้ายเค้าหายไปเพราะมาบอกว่าหมดรักแล้วและมีคนคุยใหม่ซึ่งเป็นคนที่เค้ารู้จักมาคุยด้วย เค้าไม่อยากให้เราไปไกลกว่านี้แล้วสุดท้ายก็เจ็บ ต้องเลิกกันอยู่ดี วันนั้นผมทำงานหนักจนนอนป่วยอยู่ที่บ้าน คุยแชทหลับๆตื่นๆคุยเรื่องอากาศกันอยู่แล้วเปลี่ยนเรื่องมาเป็นบอกปฏิเสธ พีคมากครับ ผมว่าจะลองเอาไปทำรายการพยากรณ์อากาศดีกว่า แบบ "วันนี้ฝนตกฟ้าครึ้มนะครับ เราเลิกกันเถอะ" ดีมั้ยครับ 555 หลังจากนั้นเราคุยกันบ้างจนสุดท้ายมีเข้าใจผิดกันเล็กน้อยแล้วไม่ได้คุยกันอีกเลย
การคุยกันนี้เพื่อนและครอบครัวผมไม่ทราบครับ บอกหรือปรึกษาใครไม่ได้เลย เป็นความเจ็บที่ต้องเก็บไว้คนเดียว จะปรึกษาครอบครัวหรือเพื่อนให้มาช่วย หรือประกาศลงเฟซก็ทำไม่ได้ ผมรู้สึกแย่กว่าการเลิกกับผู้หญิงอีกครับ เหมือนหมาป่าเดียวดาย (ก็เวอร์ไป) แต่ก็มีแต่เค้าซะเองที่เวลาผมไม่ไหว ลองติดต่อดู เค้าก็เป็นคนที่ปลอบใจกับสอนให้เข้าใจชีวิตกับผมมาตลอด เค้าจะขอเฟดตัวออกไปก่อนให้ผมปล่อยวางความรู้สึกตัวเองจนผมดีขึ้น เค้ายังอยากให้ผมอยู่ในชีวิตเค้าต่อแต่อยากให้ผมแข็งแรงขึ้นก่อนครับ หลังจากนั้นเราเคยเจอกันก็ต่างคนต่างน้ำตาซึมนะครับ
ในช่วงเวลาใกล้กับการบอกเลิก ผมได้รู้จักกับผู้หญิงคนใหม่โดยการแนะนำจากเพื่อนสนิทของผม เธอดูดี งานการดี สเปคผมพอสมควรแต่นิสัยดีมาก เธอบอกว่าเธอไม่มีแฟนมาซักพักใหญ่แล้วและรู้สึกดีกับผม อยากให้ลองคุยกันดู เธอยังคงทำให้ผมรู้สึกดีกับเธอได้เหมือนคนเก่าๆของผม เราใช้เวลาด้วยกัน ไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมกลับไม่ได้รู้สึกในเชิงชู้สาวกับเธอแบบนั้นได้แล้ว คงเป็นแค่ความหวังดีที่มอบให้ได้ ซึ่งให้ผมคิดหรือรู้สึกยังไงก็ไม่ได้ ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกดีแต่ผมรู้สึกไม่อยากโกหกกับเธอต่อไปแล้ว ผมกลัวเธอเสียใจครับไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงดี
ในใจผมก็ยังคิดถึงคนก่อนหน้าตลอดมาครับ แต่อาจเป็นไปได้ยากด้วยปัจจัยในชีวิต ยอมรับครับว่าเค้าทำให้ผมเปลี่ยนทัศนคติและความรู้สึกไปมากเลย
จากใจผม ถ้าเป็นแบบนี้ ผมยอมอยู่คนเดียว ไม่คบไม่แต่งงานไม่หลอกใครอาจดีกว่า หรือ ผมแค่ยังไม่เจอผู้หญิงที่ไม่ใช่ หรือผมควรจะหาผู้ชายคนใหม่ลองคบดีแต่มั่นใจว่าหาไม่ได้แน่นอนครับ
ผมควรทำอย่างไรต่อไปดีครับ