ตามหัวข้อเลยค่ะ บางคนอาจจะคิดว่าไม่มีใครก็ให้นึกถึงพ่อแม่ เราก็นึกถึงค่ะแล้วก็ต้องรู้สึกว่างเปล่า พ่อเราเสียไปตั้งแต่เกิดไม่เคยเห็นแม้แต่รูปส่วนแม่มีแฟนใหม่อยู่คนละที่กับเราค่ะ บางครั้งก็รู้สึกเหนื่อยค่ะตอนนี้เราอยู่ปี1 เราทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพราะแม่ไม่ได้มีเงินเดือนเยอะมากพอจะส่งเราค่ะ เรากู้กยศ.แล้วก็ทำงานไปด้วยทุกครั้งที่แม่เราโทรมาก็จะเดือดร้อนเรื่องเงิน เราเหนื่อยมากๆค่ะบางครั้งได้นอน 1-2 ชม.แล้วไปเรียน หรือบางทีเราไปทำงานไม่ได้จริงๆเราก็จะรับจ้างเขียนงานให้เพื่อนค่ะ มีแต่คนถามว่าพักบ้างก็ได้แต่ความจนมันน่ากลัวค่ะ เพราะเราเจอมากับตัวเราต้องจ่ายค่าเทอมตอนม.2-3 แม่กับบอกว่าจะให้แม่ทำยังไงก็มันไม่มี แม่เราฝากเราทำงานที่ร้านหมูกระทะตั้งแต่อายุ14ค่ะ ยอมรับว่าเหนื่อยมากจริงๆแต่เราก็จ่ายค่าเทอมจนครบจากนั้นมาเราก็ทำงานไปเรียนไปอาจจะมีเปลี่ยนงานบ้าง เหนื่อยมากๆค่ะไม่เคยมีแม้กำลังใจจากครอบครัวหรือกินข้าวกับครอบครัว ล่าสุดวันหยุดของแม่เราโทรหาแม่ด้วยความคิดถึงอยากไปหาแต่แม่บอกว่าวันหลังนะแฟนแม่อยู่ เราก็เริ่มกลับมามองว่าสุดท้ายแล้วเราเหลือคนที่เรียกว่าครอบครัวบ้างมั้ย