เป็นคนเอาใจใส่คนอื่นเกินไปแต่ไม่เคยสนใจความรู้สึกตัวเองเลยเราควรทำไงดี

คือเราเป็นคนที่ร่าเริงนะ อาจจะคล้ายคนสองบุคคลิกรึเปล่าอันนี้ไม่แน่ใจ เราอายุแค่ 18 เรามักจะร่าเริงสุดๆตอนอยู่โรงเรียนเป็นคนที่ดูเข้มแข็ง เราเไม่รู้ว่าทำไมเราถึงชอบให้คนอื่นยิ้ม ไม่รู้สิ แบบว่าถ้าคนอื่นยิ้มเราก็จะมีความสุขเหมือนว่าตัวเองไม่มีความทุกข์เลย แต่เมื่อไหร่ที่กลับบ้านเราก็จะหงอยๆ ไม่ใช่ว่าเราไม่คนที่บ้านนะ แต่เหมือนว่าเรากับคนที่บ้านมีเวลาพูดคุนกันไม่ถึง 2 ชม./วัน ด้วยซ้ำ  เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ตกค่ำเราก็อ่านหนังสือส่วนพ่อแม่ก็เข้านอน พอมันเป็นแบบนี้แล้วเราเลยชอบหมกอยู่ในห้องคนเดียวแล้วอ่านหนังสือดูการ์ตูน แต่พอจะได้ออกจากบ้านไปทำงานห้อง งานกลุ่มเราก็เหมือนมีไฟขึ้นมา เวลาเจอเพื่อนถ้าเพื่อนยิ้มให้แค่นี้เราก็รู้สึกมีความสุขมากๆ คือเราชอบที่คนอื่นยิ้มและหัวเราะมาก แต่มันไม่ใช่แค่นี้น่ะสิ เรามักจะคิดมากเรื่องเพื่อนเสมอเลย เวลาเพื่อนเงียบเราก็จะเริ่มคิดละว่าเพื่อนเป็นอะไร คือเป็นแบบมานานมากแล้ว บางทีแค่เพื่อนชวนไปเที่ยวเราไม่ว่างไปเราก็คิดมากว่าเพื่อนจะน้อยใจรึเปล่าคือมันคิดมากเพราะกลัวว่าเพื่อนจะหน้าบึ้งแต่เราไม่เคยสนเลยว่าจิตใจตัวเองเป็นยังไง คือควรทำไงดี หรือแค่ปล่อยไปแบบนี้เลย เราไม่ได้ผิดปกติใช่ไหม